InfoNu.nl > Reizen en Recreatie > Reisverhalen > Schildpadden op de Galapagos

Schildpadden op de Galapagos

Schildpadden op de Galapagos De grootste schildpadden vindt U op de Galapagos eilanden. Het zijn indrukwekkende dieren, die niet alleen erg oud maar ook erg groot kunnen worden. George is de bekendste schildpad en dat komt omdat hij het eenzaamste dier ter wereld is. Hij is als enige van zijn soort over. Verdien 10.000 Dollar als U een maatje voor hem vindt. De Galapagos is een eilandengroep in de Stille Oceaan. De eilanden zijn van vulkanische oorsprong en horen bij het Zuid Amerikaanse land Ecuador maar liggen 1000 kilometer daar vandaan in de oceaan. Ze werden al in het jaar 1535 per toeval ontdekt door een Spaanse ontdekkingsreiziger maar die vond ze helemaal niet interessant in verband met het feit dat er geen water te vinden was. In het begin van de 16e eeuw waren het piraten die de eilanden gebruikten om aanvallen uit te voeren op de Spanjaarden die vlijtig bezig waren de schatten van de Inca’s te jatten. Aan het eind van de 18e eeuw waren het de walvisvaarders die van hier uit met succes op walvissen jaagden. Vooral zij waren het ook die het karakter van de eilanden voorgoed veranderden. De diersoorten die hier voorkwamen, zijn vanaf het vasteland op de eilanden terecht gekomen met op zee drijvende boomstammen en vlotten van takken. Zij kenden geen vijanden en pasten zich aan hun omgeving aan. De walvisvaarders namen geiten mee en in een mum van tijd was de ellende compleet want de geiten aten het voedsel van meerdere inheemse dieren. De schildpadden bijvoorbeeld. En alsof dat nog niet erg genoeg was, schildpadden hebben de eigenschap dat zij bijzonder lang zonder voedsel en water kunnen en dat ze eetbaarzijn. Voor zeelieden was het dus voedsel bij uitstek want het maaltje bleef lekker vers en kon gegeten worden wanneer ze wilden. De populatie schildpadden begon drastisch af te nemen. De beroemdste bezoeker van de eilanden was Charles Darwin die hier in 1835 meerdere weken doorbracht en er zijn bekende evolutietheorie kon bewijzen. Tenslotte werden de eilanden door het zelfstandig geworden Ecuador opgeëist en Spanje was er kennelijk niet aan gehecht en stond de eilandengroep zonder slag of stoot af. De hele eilandengroep is nu beschermd gebied en dat is geheel terecht omdat hier diersoorten voorkomen die nergens anders te vinden zijn. Voor wetenschappers blijft de eilandengroep zeer interessant en vele toeristen waaronder wij bezochten dit fraaie gebied. Op meerdere plekken worden projecten uitgevoerd om bepaalde dieren voor uitsterven te beschermen en daarvoor moesten vele ingevoerde dieren zoals honden, katten, paarden, ezels en geiten worden geweerd. De inheemse dieren kenden immers geen vijanden en vluchtten voor geen enkel dier of mens hetgeen hen noodlottig werd.

Nog steeds is het zo dat de dieren geen vijanden kennen en zij zijn terecht degene die de dienst uit maken. Ze gaan absoluut niet opzij en dat maakte op ons de meeste indruk. Je kan diverse diersoorten tot op een meter of zelfs korter benaderen. Ze blijven doorgaan met hun dagelijkse bezigheden en zo zit je met je camera de blauwvoet Jan van Gent te fotograferen die zojuist is geland en zijn vrouwtje begroet door met zijn voetjes een groet te brengen. Vrolijk tilt hij zijn opvallende voetjes één voor een op en toont de felblauwe onderkant van zijn zwemvliezen. De zeeleguanen, die zich zodanig hebben aangepast dat zij onder water kunnen grazen, gaan geen millimeter opzij en laten zich gewillig fotograferen. Je moet nog uitkijken dat ze het zout dat zij binnen krijgen door zout water te drinken niet recht in je gezicht spuiten want ze raken dat zout kwijt door het door de neusgaten met kracht weg te spuiten. Je maakt van zeer dichtbij foto’s van de rode “ballon” waarmee de fregatvogels pronken en je ziet allerlei dieren van wel heel dichtbij. Men beschermt de natuur en aan alles wordt gedacht en zo worden onze onderbenen na een bezoek aan een eiland met een slang schoon gespoten om te voorkomen dat zaden, ziektekiemen of wat dan ook overgebracht kunnen worden op een ander eiland.

Erg veel indruk maakte het bezoek aan het schildpaddenproject in het Darwin centrum. De Galapagosschildpadden zijn reuzenschildpadden en worden zo ook wel eens genoemd. Er zijn nog 11 verschillende soorten en men doet er alles aan om deze soorten voor uitsterven te behoeden. Het is een succesvol programma waarbij de eieren erg voorzichtig worden geborgen en door de broedmachine worden uitgebroed. De jonge schildpadden worden vervolgens op 5 jarige leeftijd uitgezet op eilanden waar zij geen risico lopen. Ofschoon zij op jonge leeftijd nog wel eens een insect eten zijn het vegetariërs. Ze kunnen ruim een meter lang worden en leeftijden bereiken van wel 150 jaar. Hun gewicht is dan tussen de 250 en 300 kilo. De mannetjes zijn groter dan de wijfjes en ofschoon je weet dat het grote dieren zijn, blijft het verbluffend als je naast ze hurkt. Ze zijn enorm langzaam en bewegen zich erg traag voort. Overdag eten ze en ’s nachts liggen ze het liefst in de modder, waarschijnlijk voor de temperatuur want de modder houdt hun warmer. We waren zo dichtbij dat we hun adem in ons gezicht voelden en het was vertederend, misschien ook omdat we toch aan de arme ET moesten denken.

Over arme schildpad gesproken, we leerden ook lonesome George kennen. George werd in 1971 ontdekt toen rangers geiten aan het schieten waren. George was heel bijzonder want hij was van de soort Geochelone elephantopus abingdoni, zo dat is er uit. Ik zou dat niet noemen als het niet belangrijk was want die arme George is het enige dier van die soort. Stel je voor, je bent de laatste en als jij uitsterft is een dierensoort totaal uitgestorven. Alle moeite ten spijt, er werd geen vrouwelijk exemplaar gevonden op de Galapagos, noch werd ergens een vrouwtje gevonden ondanks de nog steeds geldende beloning van 10.000 US$ als je met een bruidje voor George op de proppen komt. Men heeft George enkele dames van een schildpaddensoort die genetisch het meest met hem overeen komen samen gebracht maar het bleef bij een zielige poging om te paren. Nou ja, paren, een schildpad beklimt het voor hem zittende wijfje en brengt dan meerdere uren lang onmiskenbare geluiden voort. Voor de 80 jarige George was dat niet weggelegd en inmiddels is het zo ver dat zijn geslachtsorgaan is verschrompeld, een normaal verschijnsel bij schildpadden als zij lange tijd niet paren. Het kan suggestie zijn geweest maar wij vonden dat George erg verdrietig keek en we konden hem begrijpen.
Nu het project om tenminste nog een paar genen te behouden is mislukt, denkt men er aan hem te klonen en wil men zelfs proberen of er een vrouwelijk exemplaar gekloond kan worden. Voor George is het echter te laat en met hem zal zijn dierensoort uitsterven.

In hetzelfde Darwincentrum konden we de evolutietheorie duidelijk zien aan een andere schildpaddensoort die verderop in een open omheining zat. Deze dieren hadden een erg lange opvallende nek en zij voeden zich met de voor hen bereikbare hoger zittende vruchten van de cactus. Terwijl wij daar aan het fotograferen waren, sloeg een vrouw achterover op de grond en begon gillend met haar armen te slaan en met haar benen te trekken. We schoten te hulp en vroegen ons af wat er aan de hand was. We zagen dat een longneck schildpad kennelijk haar in sandalen gestoken grote teen had aangezien voor een sappige van de cactus gevallen vrucht. U begrijpt het al, de vrouw wilde haar grote teen graag terug maar de schildpad wilde voor geen geld dat vruchtje los laten en een te hulp geroepen ranger met schroevendraaier moest de bek ontzetten om de teen te bevrijden. Dergelijke incidenten zijn kennelijk en gelukkig zeldzaam want een EHBO doos was niet voorhanden. Provisorisch werd de teen verbonden met verband dat enkele omstanders bij zich hadden…..nou ja, maandverband dus maar het was van een beter merk en het nam het stromende bloed dus goed op. De vrouw werd direct naar de boot gebracht waar de arts haar kon behandelen. We dachten nog even terug aan het moment dat die enorme reuzenschildpad zijn adem uitblies in ons gezicht….we moesten dus in de toekomst toch maar iets voorzichtiger zijn, zelfs bij deze trage dieren met die trouwe ET blik in de ogen.

Met een wijze les en vol unieke herinneringen verlieten we na een week de Galapagos eilanden weer, een uniek gebied met een geheel eigen flora en fauna.

Lees verder

© 2007 - 2019 Peter, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
De laatst levende Galapagos schildpadDe laatst levende Galapagos schildpadDe schilpad Georgen was de enige overgeblevene in zijn soort. Men dacht zijn soort volledig was uitgestorven totdat men…
De Galàpagos eilanden – werelderfgoedDe Galàpagos eilanden – werelderfgoedDe Galàpagos eilanden zijn voor veel toeristen een hotspot en erg populair om te bezoeken. Het is een indrukwekkend natu…
Ecuador Zuid-AmerikaDe onafhankelijkheid van Ecuador van zijn Spaanse bezetters was een hele bevalling. Ecuador leent zich uitstekend voor h…
Ecuador, rijk aan cultuur en natuurDe republiek Ecuador ligt pal op de evenaar aan de Stille Oceaan, tussen Columbia en Peru. Hoewel niet groot is het land…
Biografie van Charles DarwinCharles Darwin is geboren op 12 februari 1809 in Shrewsbury Shopshire, Engeland. Charles zijn grootvader is de bekende E…

Reageer op het artikel "Schildpadden op de Galapagos"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Peter
Laatste update: 31-05-2010
Rubriek: Reizen en Recreatie
Subrubriek: Reisverhalen
Special: Reisverhalen
Schrijf mee!