Vakantiebestemmingen België: Luik, het lelijke eendje

Wie zegt een dag of een weekend naar Luik te gaan, stuit op onbegrip. Die vreselijke stad waar je langs moet op weg naar de Ardennen? Toegegeven, Luik (Frans: Liège; Duits: Lüttich) hoort niet in het rijtje Brugge, Antwerpen, Brussel, Gent, maar heeft genoeg te bieden voor een afwisselende zondag of zelfs voor een weekend. De bijnaam 'Vurige Stede' heeft ze te danken aan zijn staalnijverheid, glas- en wapenindustrie.

Kenmerken Luik

Waar Maastricht lofzangen oproept, kan Luik vooral rekenen op hoongelach. Liefhebbers van de stad wijzen echter op het authentieke karakter zonder poespas. De binnenstad vormt inderdaad geen harmonieus geheel, historische gebouwen staan verloren tussen de fantasieloze nieuwbouw en soms sta je onverwacht in een morsige 'rosse' steeg. Het volkse karakter van de stad komt vooral tot uiting in Outremeuse, waar Georges Simenon opgroeide en commissaris Maigret tot leven wekte. Typerend is ook dat in de meeste cafés gewoon pils wordt gedronken en vaak maar enkele ander bieren op de kaart staan. De keuken is al even sober: het meest in trek zijn een boulette (bal gehakt) met frites en sla, tête de veau (kalfskop) en mosselen. Dat geldt niet alleen voor de eenvoudige Luikenaren maar ook voor zakenlui in driedelig kostuum of trendy mantelpakje. Een leuke plek om dat gade te slaan is café Lequet.

Zondagmarkt: La Batte

Waar op zondagmorgen in veel steden rust heerst, is Luik juist levendig. Dan wordt op de Quai de la Batte de gelijknamige markt gehouden. Op de enorme markt staan naast kramen met groente en fruit ook stalletjes met snuisterijen, zogenaamd antiek en pluimvee of kleine huisdieren. De drukte en de levendige sfeer met veel goed bezette cafeetjes en restaurants vormen de charme van La Batte.

Kerkelijke pracht

Luik beleefde zijn bloeitijd toen het eeuwenlang tot 1795 bestuurd werd door de prins-bisschoppen. Dat deze niet afkerig waren van uiterlijk vertoon zie je in de schatkamer van de kathedraal St. Paul. Het pronkstuk is de zilveren reliekhouder van Saint-Lambert in de vorm van een buste. De gotische kerk is opvallend licht en herbergt bijzondere kunstwerken zoals een prachtig marmeren beeld van Del Cour: de dode Christus. Te midden van niet al te fraaie nieuwbouw ligt de St. Jacques, waarvan de bouw in de 11e eeuw startte. Het interieur is een hoogtepunt van de gotiek, waar vrijwel geen vlak onbewerkt is gelaten. Niet zo mooi, maar zeker zo sfeervol is de St. Denis. Veel bezoekers komen er niet verder dan de kruisgang, waar ze een kaars opsteken bij hun favoriete heilige.

Monumentenwandeling

Het uitgangspunt voor een monumentenwandeling is de Place St. Lambert, het hart van de stad (zie foto inleiding). Gedurende een periode van 25 jaar tot de eeuwwisseling was het een bouwput. Maar toen het plein klaar was, mocht het er zijn. Het metalen geraamte in het midden is geen steiger, maar geeft aan waar ooit de kerk van de stadsheilige stond. Op het prins-bisschoppelijk paleis na, doet het plein modern aan. In het paleis heeft de kerkelijke macht plaats gemaakt voor de rechterlijke. Je mag wel een kijkje nemen op de binnenplaats, die gedegradeerd is tot parkeerplaats.

Aan de Place du Marché zitten achter de 18e eeuwse gevels veel cafés. Via de Rue des Mineurs met enkele fraaie antiekwinkels kom je in En Hors Château, Luiks mooiste straat. Vooral op de kop vind je fraaie gevels van herenhuizen in de regionale Maaslandse stijl. Daartussen loopt het straatje naar 'Montagne de Bueren', een kaarsrechte trap die met maar liefst 374 treden van uit het centrum van de stad naar de Citadelle leidt, met om de 30 treden een bankje (zie foto links). Loop aan het eind van En Hors Château één van de doodlopende steegjes in die met de knusse huisjes wel wat weg hebben van een begijnhofje, zoals de Impasse de la Vignette. Aan het eind daarvan verdient op de aardige Place Barthélemy de kerk een bezoek, vanwege een rijk versierd 12e eeuws doopvont.

Update
Op 18 september 2009 is het nieuwe, futuristische spoorwegstation van Luik geopend. Het oude voldeed niet meer aan de eisen van de HSL (hogesnelheidslijn), die meer rechte perrons vereist. Het lichte gebouw van staal, glas en wit beton is een architectonisch hoogstandje van de bekende Spaanse architect Calatrava, expert op het gebied van moderne spoorwegstations. De inwoners van Luik zijn trots op hun nieuwste aanwinst met zijn glaskoepel van 35 meter hoog.

Dit artikel is deel 6/14 van de special Vakantiebestemmingen België.