Bretagne: Huelgoat of Hoogwoud

Huelgoat, een stadje in het binnenland van Bretagne, gelegen op 30 kilometer van de Bretoense Noordkust (Morlaix, Roscoff) en op 50 kilometer van de Zuidkust. De omgeving van Huelgoat mag je gerust het mooiste stuk Bretoens binnenland noemen. Groene bossen worden afgewisseld met grijze heidegebieden. We staan in het centrum van Huelgoat, op het plein Aristide-Briand, een rechthoekig, gezellig plein met een crêperie, een café, tabac, apotheek, krantenzaak en kerk. Een typisch centrum van een klein Bretoens stadje. We wandelen langs de rue des Cendres, noor­delijk van de place Aristide-Briand, komen zo langs het meer en staan plots bij de 'Chaos du Moulin', een meer dan schilderachti­g, door veel groen omgeven rotspartij. We duiken letterlijk tussen de rotsen door en komen bij een ijzeren trap die je bij de Grotte du Diable brengt. Deze plek, die ook wel Trou du Diable wordt genoemd, zou het begin zijn van de weg die rechtstreeks naar de hel voert... Niet naar de hel, maar naar La Roche Tremblante, leidt een pad in noordelijke richting. La Ro­che Tremblante, een 7 meter lan­ge en 3 meter hoge steenklomp, klein vergeleken bij de omringende rotsblokken, ligt zo onvast op de grond dat Bretonse jongens erin slagen, op een bepaalde manier bukkend, de steen heen en weer te doen wiegen. La Roche Trem­blante wordt gebruikt als toets­steen voor de trouw van een ge­huwde vrouw of man. Wanneer een man of vrouw tegen de steen duwt en de steen schommelt, dan kan hij of zij er zeker van zijn een trouwe echtgenoote te hebben. Beweegt de steen niet, dan is dat het bewijs van de ontrouw. Als je dit gelooft, is het duidelijk dat er niemand op deze wereld nog trouw is, want de rots is niet in beweging te krijgen. En ik heb het stiekem zelf geprobeerd.

Grot van Koning Arthur en andere

Niet ver van deze plek troont nog een enorm rotsblok, Le Champi­gnon genaamd. De weg gaat ver­der en daalt af in de vallei. Voortdurend de weg naar rechts volgt, komen we bij een holte tussen de rotsblokken. Deze plaats wordt Ménage de la Vierge (huishouding van de maagd) ge­noemd, naar de vorm van de ste­nen die met enige fantasie doen denken aan potten en pannen. Verder afdalend langs de rivier leidt het Sentier des Amoureux naar de Grotte en Fontaine d'Artus, naar men zegt eens de verblijfplaats van koning Arthur. De weg gaat verder naar het midden in het bos gelegen 'Mare aux Sangliers', een rustig, mysterieus meertje omgeven door rotsblokken. De weg die bij de Grotte d'Artus linksaf slaat brengt ons bij de resten van een le­gerstede, die hier bekend staat als 'Camp d'Artus'. Een dubbele muur omsluit een gebied waar­van archeologen beweren dat we hier te maken hebben met een fortificatie uit de IJzertijd. De boe­ren vroeger, nu eerder de toeristische dienst uit de omgeving vertellen dat het spookt in het Camp d'Ar­tus; 's nachts hoort men huilen en de boeren waarschuwen iedereen hier vooral niet na zonsondergang te komen. We zijn er nu in de schemering, geheimzinnig is het zeker wel maar helaas echte geesten laten zich niet zien.

Rivière d'Argent en Le Gouffre

We zijn nu wel ver van de rivier afgedwaald. Terug afdalend en de weg over stekend komen we op het pad van het kanaal. Een aftakking van de rivière de Argent die leidt naar de oude zilvermijn. Nog zo'n tot de verbeelding sprekend verleden. Ooit was dit dus een industrieel gebied waar zilver werd gewonnen. We wandelen tot aan Le Gouffre, de plaats waar volgens de legende Dahut, zoon van koning Gradlon ' faisait étrangler ses amants avant de jeter leurs corps dans ce précipice'. Verhalen blijven komen, maar wij moeten terug vooraleer de duisternis ons opslokt. We klimmen uit de 'Gouffre' en keren via de verharde weg terug naar Huelgoat.
Vreemde verhalen, mythen en legendes zijn eigen aan de streek. En ik moet zeggen dat het indrukwekkende eikenwoud, de donkere valleien en de immense rotsblokken echt wel tot de verbeelding spreken. En, is het alleen maar verbeelding of is er hier toch meer aan de hand?

Praktische informatie

Het Parc Naturel Régional d'Armorique in de streek Finistère (West-Bretagne) bestaat vanaf 1969 en is een van de 27 regionale natuurparken van Frankrijk. Het park meet 172.000 ha en strekt zich uit van het schiereiland Presqu'île de Crozon, ten zuiden van Brest, tot aan de Monts d'Arrée, even onder Morlaix. Je vind hier een verscheidenheid aan landschappen: bossen (Huelgoat), heidegebieden, heggenlandschappen en natuurlijk ook rotskusten. De streek is bezaaid met menhirs, dolmens en andere megalieten. Het park biedt diverse toeristische attracties (ecologische musea, abdijen, oude Bretonse woningen, kerken en kruiswegen) en ondanks het toerisme kom je op de wandelroutes nauwelijks andere mensen tegen.

Office du tourisme, place Alphonse Penven 29690 Huelgoat. Tél.02 98 99 72 3
Camping La Rivière d'Argent - La Coudraie-29690 Huelgoat Tél : (+33) 02 98 99 72 50