Wandelen naar Lac de l'Etroit

De Vanoise. Franse Alpen. We wandelen van refuge du Rosuel naar Les Lanches en klimmen via Les Grandes Baraques naar het 'Lac de l'Etroit' om dan af te dalen naar de 'Pont Romano'. We vertrekken vanaf onze refuge Rosuel en wandelen voor de verandering heel even naar beneden langs de bloeiende weilanden. Het is nu het moment om te genieten van de witte bereklauw, de gele grote ratelaar, de esparcette en de roze adderwortel. Ook de zwarte rapunzel en natuurlijk de morgenster, hoe kan het anders, is 's morgens geel bloeiend van de partij.

Lariksbossen en Martagonlelie

Bij Les Lanches via een verlaten lood en zilvermijn klimmen we het hellingbos in. We zijn hier op 1524 meter en willen naar een meertje Lac de l'Etroit op 2166 meter. De lariksbossen hier zijn van een betoverende schoonheid en ze verbergen op de koop toe een bijzondere begroeiing. De hengel, maar ook het dalkruid, leverbloempje en keverorchis vinden we hier. Hoger in de helling bloeien martagonlelie, donkere akelei en buxusvleugeltjesbloem. Nog hoger en vochtiger groeit massaal Adenostyles, een stevige plant met een verkoelend blad. Ik noem hem zweetblad omdat hij voor mij als verfrissend zweetdoekje dienst doet, anderen noemen de plant de kale klierstijl. Ja, dat krijg je als zo'n uitheemse plant geen officiële Nederlandse naam heeft. We verzinnen dan zelf een naam tijdens het gestaag stug stijgen.

We zijn ondertussen bij Les Grandes Baraques aangekomen op 1992 meter net voorbij de boomgrens en dus weer in de bergweilanden. Het weer is zeer wisselend, zwaar bewolkt, winderig. Nog even klimmen en dan komen we bij het meer. We zijn op hoogte en kijken 600 meter lager op Nancroix. Picknicken bij het meer is vanzelfsprekend, het brood en de beaufortkaas ook.
Het water in het meer staat zeer hoog, want zowel het sintjanskruid als de kratzdistel staan in het water en dat is zeker niet hun natuurlijk biotoop. Aan de overkant van het meer kunnen we beter niet zitten, daar rollen de rotsblokken van het Pointe de Friolin naar beneden.

Bij Croix Bozon dalen naar Pont Romano

Na het eten klimmen we toch nog een stukje hoger naar Croix Bozon, daarna volgt een grillige afdaling. Eerst in witte rotsen en daarna opnieuw op het nu glibberige bospad. Na de regenbui zijn de boomwortels verraderlijk glad geworden. Gelukkig zorgen de lariksnaalden en onze stevige schoenen voor enig houvast. Dalen, dalen dus maar deze keer voorzichtig. Ook nu begeleiden de net nog niet open wollige knoppen van de Martagonlelie, de donkere akelei en de eenbes ons naar beneden. Dalen langs ruisseau Nant Benin tot Pont Romano (1430). Hier stort 'le torrent de Ponturin' schuimbekkend en bulderend zijn water onverbiddelijk de diepte in. Stromen doet de bergrivier hier al eeuwen, maar voor hoelang nog als de gletsjers wegsmelten?
In tegenstelling tot de rivier rusten wij even. Ik drink zelfs wat water uit een gootje, spoel mijn kop in een plas en dan de laatste kilometers stroomopwaarts, terug naar Rosuel. We kruisen nog enkele mooie fabrieksruines 'ancienne mines de plombes', ook het herenhuis Le Palais van de vroegere fabrieksdirecteuren en de mijnschool.
En dan is de cirkel voor vandaag weer rond. Nu ja rond. We zijn in elk geval terug op ons beginpunt. Terug naar af. Hebben we vandaag iets geleerd? Heeft ons lijf geluisterd? Het bloed stroomt, de spieren spartelen. Morgen is weer een nieuwe dag.

Profiel van een plant onderweg: Martagonlelie, Turkse lelie / Lilium martagon

De Turkse lelie groeit op vochtige en voedselrijke grond vooral in de hellingbossen. Van nature komt deze lelie in de buurt van bergbeken voor.
Al in de 16de eeuw was deze plant als medicijn bekend. Dodoens schreef: 'Dese bloeme heet in Griecx Hemerocallis. In Latijn Lilium sylvestre. Tot sommighe plaetsen in die Apoteken Affodillus/ ende voor die rechte Asphodelus niet sonder groote dwalinghe ghebruyckt. In Hoochduytsch Goldtwurtz und Heidnischblumen. Hier te lande Lelikens van Calvarien/ Heydens bloeme ende wilde Lelien. In Franchois Lys sauvage'. Calvarielelies, een mooie naam voor een plant die de aangename lijdensweg van bergwandelaars begeleidt.

Volgens Dodoens zijn 'Die wortel van desen Heydens bloemen ghedroncken iaecht af water ende bloet. Tselve doet zy oock van onder gheset. Die bladeren versueten ende versaechten die sweerende met soch gheladen borsten/ ende die swillinghen der ooghen daer op gheleyt. Die wortel ende bladeren van desen bloemen sijn oock goet op die verbrande ende verscoude leden gheleyt'. Het lijkt wel alsof deze plant op de plaats groeit waar hij nodig is: om oogontstekingen, verbrande leden en andere kwalen van wandelaars en bergbewoners te verlichten.