Wandelen naar de col de Montseti

Wandelen in de bergen. Het genot en het gevaar van de natuur, je weg zoeken, moe en bezweet voelen dat je leeft. Vandaag willen we via de refuge du Ruitor naar de col de Montseti 2550 meter en langs het Lac Noir naar beneden tot aan de refuge Archeboc om dan in een grote bocht terug bij de auto's uit te komen. We rijden naar St Foye Tarentaise, draaien dan omhoog naar Mazure en naar Le Crôt en nog steiler tot 1700 meter naar de eindparking van La Valonne. We zijn in de Franse Alpen, de Vanoise en het is zondag. Er zijn dan ook wat meer wandelaars, vooral dagjesmensen in de bergen dan gewoonlijk. Ook jonge mensen, die zelfs met stokbrood in de hand en sandalen aan de voeten naar boven trippelen. Moet kunnen vind ik en hopelijk willen ze alleen maar een mooi picknickplekje vinden bij een meer. Wij, de bende van M., wisselend gezelschap maar bekend met mekaar, toeren al een weekje rond in onze geliefde bergen, we hebben dus al wat training achter de rug en dus ook al enige conditie opgebouwd. Vijf dagen zeven uur per dag stevig stappen.

Route

Vandaag willen we via de refuge du Ruitor naar de col de Montseti 2550 meter en dan langs het Lac Noir naar beneden tot aan de refuge Archeboc om daarna in een grote bocht terug bij de auto's uit te komen.

Refuge de Ruitor

Naar de refuge de Ruitor is een uurtje doorstappen, eerst langs enkele nog intacte boerderijen, langs Chapelle St Pierre, stappend geniet ik van mooie plantaardige maar ook van mooie menselijke wezens. Met mijn lichaam in het landschap! De refuge, op een grazig idillisch plateau gelegen, is nog eenvoudig en authentiek, er kan zelfs alleen maar overnacht worden. Geen biertjes of cola's te verkrijgen, wel sympathiek maar een fris drankje zou ik nu niet versmaden. Nu ja, het water uit de beekjes kan, wat koelte en bruis betreft wel wedijveren met de commerciële dranken.

Een geluk bij een ongeluk: de col zonder naam

We moeten hier rechts opdraaien richting col, dat doen we dan ook, alleen iets te laat en zo komen we op een minder duidelijk pad tussen de Alpenroosjes terecht, zonder te beseffen dat we verkeerd zijn. De richting is juist, er is een pad maar weinig of geen aanduidingen, toch komen we op een col terecht echter zonder bord en zonder pad. Dit kan dus de col Montsetti niet zijn. We turen de omgeving af en ontdekken in de verder gelegen kam een mooi zigzagpad in het gruis en boven op de crête een kruis. En dan besef ik dat we een colletje te ver zijn. Gelukkig kunnen we gemakkelijk oversteken om zo via een alternatieve route onze col Montseti te bereiken. Een geluk met een ongeluk dus. Aan de overkant van de col, om het hoekje, vinden we het Lac Noir (2483), een mooi diep meer omsloten door de arrête de Montsert en de Bec de l'Âne 3213. Nu volgt een steile maar toch niet te moeilijke afdaling naar de refuge de l'Archeboc (2029). Na zo'n inspanning smaakt zelfs een ordinair pilsje hemels. Je zou alleen al om echte dorst te krijgen zo'n wandeling doen.

Naar La Savonne

We zijn al goed opgeschoten, toch moeten we nog een dik uur wandelen. De grote bocht om naar La Savonne. De gardienne zei, nogal nadrukkelijk toen ik naar Les Savonnes vroeg, dat het La Savonne was. Later ontdekte ik dar er zowel een 'Le' als een 'La' is, gelukkig zijn we niet verkeerd gelopen. Eerst wandelen we nog door kleurrijke weilanden met beemdkroon en morgenster, daarna bij Les Côtes draaien we naar rechts de indrukwekkende lariksbossen in. Een beetje schaduw boven hoofd en lijf kan nu geen kwaad. De hellingbossen hier zijn boeiend van plantengroei. We vinden een vreemde mengeling van verschillende soorten bosbessen met ijl opschietende bloeiend valkruid er tussen. Arnica montana, valkruid tegen overbelaste spieren! Beter kun je nu niet vinden.

We naderen de parkeerplaats en zien de auto's; wel nog steeds diep onder ons in de vallei gelegen. We zien ook onze Eddy, die een kortere route heeft genomen, bij de auto's aankomen. Wij moeten nog een grote bocht nemen langs La Savonne, zien ondertussen nog blauw bloeiende Alpensla en net voor de parking een vochtig veldje met vrolijk veenpluis. Uiteindelijk kunnen we onze dagtocht gelukkig weer bij de auto's en bij Eddy afsluiten.

Over Alpenroosjes

Het zijn geen roosjes maar wel Rhododendrons, nu in juni beginnen de eerste rode bloemen te ontluiken. Over enkele weken zal het hier een volledig rode bloeiende vlakte zijn, maar voor mij is de rode zweem van dit moment zeker zo aantrekkelijk. Op de hoogte rond 2000 meter en op zure grond vinden we dikwijls een gordel van dwergstruiken, lage, meestal sterk vertakte struiken kruipend op of onder de bodem. Karakteristiek zijn de alpenrozen: Rhododendron ferrugineum op kalkgrond en Rhodondendron hirsutum op kiezelgrond. Op grotere hoogte blijven de kleinere dwergstruiken over, veel soorten uit de familie van de heide-achtigen, zoals struikheide, gewone bosbes, rode bosbes, rijsbes, berendruif en alpenberendruif (Arctostaphylos alpina). Verder vinden we ook alpenkraaiheide (Empetrum hermaphroditum), dwergjeneverbes (Juniperus communis var. montana), alpenazalea (Loiseleuria procumbens) en kleine wilgjes op deze hoogte.