De Marmotte fietsen, een uitdaging van formaat

Begin juli stappen jaarlijks zo'n 7000 man (en een paar vrouwen) op de fiets om deel te nemen aan een van de grootste uitdagingen op wielergebied: De Marmotte. Een tocht van 176 kilometer over een viertal alpentoppen. Een belevenis van formaat.

Opstaan

Half vijf, en de wekker is enkele minuten geleden afgegaan. Na anderhalf jaar wachten is het nu dan zo ver. Eindelijk mogen we meedoen aan één van de grotere uitdagingen voor wielersportievelingen: de Marmotte! Alle trainingsarbeid is verricht, de magen zijn de afgelopen dagen geprepareerd, de rossen zijn gepoetst en staan op hun beurt te wachten voor het betere beulswerk over ongeveer 175 km en precies 4 Alpencols, en niet de minsten. De positieve spanning is de laatste week hoog opgelopen, zoals gebruikelijk slikken we elkaars nukken, poetsen de tanden en schuiven om 5 uur aan tafel in het gehuurde chalet in Huez. In het centrum van dit skioord boven op de beroemde Alp bevindt zich een finishlijn en een grote bak met water, waar je zonder moeite je bezwete hoofd in kunt dompelen en middels een druk op de knop fris water kunt tanken in je bidon. Neen, vandaag is dit niet onze finishlijn; die bevindt zich bijna 2 km hoger in het dorp, daar waar de etappes van de Tour de France eindigen. We zijn er gisteren even wezen kijken: het staat er vol met standjes, een heus opgeblazen plastic boog is gespannen, en in de laatste bocht voor het ultieme doek is zo waar een echte tribune geplaatst. Zou het hier gaan gebeuren? Mogen ook wij hier onze glorieuze intocht houden? In mijn dromen heb ik het al menigmaal ervaren, maar zit ’t er ook in?

De start

Ellen en Ingrid hebben wederom een heerlijk ontbijt verzorgd. Niet alleen voor ons, maar ook voor 14 anderen. We hebben de spanning gezamenlijk laten stijgen de afgelopen dagen. Een fijne groep mensen, die ieder voor zich deze dag anders zullen beleven. De verhalen zullen niet van de lucht zijn. Nu zit er vooral een gezonde spanning in: zijn we wakker? Hoe voelen de benen? Hebben we wel kunnen slapen? Heeft Wim (ja, ja, de masseur) zijn werk naar behoren gedaan?
En dan: op pad jongens en meiden (12 dan wel 2). Eerst afdalen naar de start in Bourg d’Oisans. Het weer oogt goed: helder en droog. Het zal warm worden en droog blijven. Nu echter eerst toch de lange broek aan en een dikke jas. In Huez is het nog kil. De laatste aanmoedigingen van onze begeleiders en daar gaan we: Erica en Guido in topconditie voor de uitdaging die zij in La Marmotte zien. Het is inmiddels 6 uur geweest.

Erica daalt zoals gebruikelijk voorzichtig af. Ik denk dat haar voorzichtigheid door de spanning nog iets meer gevoed wordt. Er dalen velen met ons de berg af. Dat vindt ze eng. Al heb ik er minder moeite mee, ook ik gedraag me voorzichtig. Uitglijden vóór de meet kan en wil ik mij niet permitteren. Aha, de auto’s van de verzorgers staan er al. Lange broek uit, dikke trui uit, nog ’n plas in de berm, en dan naar de heuse startplaats. Zenuwen, want we worden met 7.000 man ineens weggeschoten. Nog nooit meegemaakt. Dat zal een chaos zijn. Het valt mij niet tegen. We hebben goede startplaatsen (1126 en 1127) en starten in de eerste groep na de ‘racers’. Met z’n allen wachten, nog 20, nog 10, nog 5 minuten; nog snel een laatste plasje in de tuin van een onbekende, en dan gaan we. Kwart over 7, voor ons ca 5 voor half 8. Een snelle zoen, een laatste opbeurende opmerking, een tikje op de bil, en ‘klik..klik…klik…..’ gaan de voeten in de pedalen. Over de tijdmat en onder luid applaus van honderden belangstellenden.

De Glandon

Zeven km rechtdoor, 4 of 5 of soms zelfs 6 dik naast elkaar. Hoe houd ik Erica ‘vrij’? Ik geef haar een kalm tempo aan, laat die horde maar voorbij, dat is toch niets voor ons. Ons eigen ritme vinden en kalm opbouwen. Rechts aan de kant blijven, alsof we gewone fietsers zijn, lijkt het devies. Het lukt redelijk, maar Erica schrikt als mensen haar rechts willen inhalen. Dit is natuurlijk absoluut onbekend.
Rechtsaf bij het roze huis in Rochetaillee. De klim naar de Glandon begint. Na 500 meter nog ’n plas en de eerste ervaring even verwerken. Hup verder. Allemont door en de stuw op, kalmpjes (3,5 %). Voorbij het meer en dan omhoog door het bos. Wat een massa. Hoor in die ochtendstilte de wielen licht suizen, de ademhalingen langzaam stijgen, de tandwielen van enkelen al aan het kraken. Erica zit nog niet lekker, ik voel het en probeer haar uit alle macht ‘vrij’ te laten rijden. Schuin erachter en anderen tegenhoudend, maar er blijven er enkelen proberen haar rechts te passeren. We kennen de beklimming (drie dagen terug nog verkend) en vinden langzaam een ritme en bereiken Le Rivier (na 5 km klim). 1 minuut stoppen, gelletje pakken met veel water, en bidons weer vullen aan het eerder ontdekte kraantje. Hup op ’t ros, even 12% naar beneden en direct 14% omhoog. Ik wacht en Erica komt vrij vlot. We gaan ineens door en klimmen tot de grote stuwdam in één keer door (weer 6 km, en niet de lichtste). Weer 1 minuutje, en nu zijn er wat gedroogde abrikozen de klos. Heerlijk. Het is wat rustiger geworden om ons heen en de zon schijnt inmiddels op de bolletjes. We zitten op een mooi schema en gaan op ’t gemak verder langs het meer, stukje omlaag en de laatste 2 km 8% omhoog (‘klik’, zei de fotograaf, we staan er samen op).
Half elf en we zijn op de top. Een fraaie tijd. Na iets meer dan 3 uur de eerste 35, 36 km met beklimming afgerond. Mooi van profiteren, snelle ravitaillering en verder. Maar neen: ho! Een fietsersfile op de top! Na enige verwarring blijkt de gendarmerie de doorgang te versperren: in de levensgevaarlijke afdaling hebben zich voor in de meute in korte tijd 5 ongevallen voorgedaan, waarvan 2 kennelijk ernstig. Geruchten en verhalen komen en gaan als sneeuw voor de zon, maar wij zijn blij dat we de details niet kennen. Erica leek haar nervositeit kwijt, maar het beeld dat we dadelijk met enkele duizenden tegelijk die afdaling ingaan stuit haar gigantisch tegen de borst. Erica oppert even dat ze misschien wel wil omdraaien, maar dat idee wisselt ze snel in voor ’n ander. Dan maar even wachten, laat ze maar voor gaan. Tsja, niet mijn keuze, maar ik heb beloofd tot zeker na deze afdaling (en eigenlijk nog wat verder) met haar op te rijden. Ik roep maar wat: ‘we zullen wel zien, wacht maar even af’. Uiteindelijk staan we bijna 1 uur stil, en mogen dan (gelukkig in kleine groepjes; bravo organisatie!) de afdaling beginnen. Steil en superbochtig. Traag en bevangen door angst schuiven we omlaag. Ik kan Erica ‘vrij’ houden, en ook de fietsers om ons heen zijn erg voorzichtig. Verderop daalt het lekkerder en na 20 km zijn we beneden in St. Etienne de Cuines.

Tussenspel

We slaan rechtsaf na enkele lelijke drempels en rijden met z’n tweeën rustig verder. Sparen is nog steeds het devies. Er ligt nog zoveel voor ons. Eerst ruim 20 km vals plat over een drukke doorgaande weg. Erica uit de wind, verder bijna geen andere deelnemers meer te zien. We zitten behoorlijk achteraan. Verkijk ik mij hier? Wordt ik ongeduldig? Na misschien een tiental kms kruipen we in het wiel van een Italiaans stel, maar het gaat mij te langzaam. Ik neem de kop over, maar na enkele honderden meters merk ik dat ik alleen zit. Terug dus. Balen, maar ’t is zo wel veel beter. De wind zit niet tegen hier, hoewel we daar wel enigszins bevreesd voor waren. En dan: St. Michel de Maurienne. We nemen weer 1 minuutje: bidons vullen, gelletje naar binnen wurmen en een abrikoosje. En dan zeg ik Erica: ‘tot straks’. ‘Gaan we niet samen verder’? Een korte aarzeling nog, maar nee. Ik wil nu mijn eigen tempo rijden.
Tussendoor spookt in mijn hoofd dat ik de limiet om de laatste klim te ‘mogen’ beginnen (18.00 uur) nog maar moeilijk kan halen. Zouden ze de limiet verschuiven door het eerdere oponthoud? Alles moet nu meezitten: de benen, het weer, en de geest. Hoewel ik ’t lastig vindt Erica los te laten, weet ik ook dat het verantwoord is. Ze kent de route verder, heeft hem al eerder gedaan. Ze kan lekker en zonder de meute haar tempo aan gaan houden. En ik ben ervan overtuigd dat ze haar doel (het bereiken van de voet van Alp d’Huez, de zogenoemde Marmotton; geen tijdslimiet) moet kunnen halen. En toch…hoe tegenstrijdig het ook klinkt, maar ergens speelt een lichte twijfel, al kan ik hem niet benoemen. We kijken elkaar even goed in de ogen, en beloven voorzichtig te blijven.

De Galibier

De Télegraph, 12 km constant kronkelend door het bos omhoog. Mooie en rustige klim, voorspel van de Galibier, gemiddeld tegen de 8%. In mijn ongeduld val ik hem wellicht wat te fors aan, voel dat snel en volsta met een lager tempo. Het gaat redelijk, maar ik moet toch één keer van de fiets om de spanning van de benen te halen. Halverwege ligt de weg ook bezaaid met lege waterflesjes. Juist ja, het gevolg van het passeren van een groot peloton. Top en direct door de afdaling in naar Valloire, waar de soepservice van Cycletours wacht. Droge kleding, dat heb ik nodig. De conditie voelt goed, maar houden de benen het uit?

Half drie en net over de brug aan het eind van Valloire vind ik onder de luifel van Cycletours wat schaduw. Hé hallo, daar ben ik. Eerst een droog shirt en droge sokken, dat voelt lekker aan en brengt wat rust. Rust ja, die ik nodig heb maar waarvoor ik eigenlijk het geduld niet heb. Navraag naar het verzetten van de sluitingstijd blijft zonder resultaat. Even rekenen: oh jee, het moet echt allemaal mee zitten! Eén ervaren begeleider geeft al aan dat ik dat kan schudden, maar ik geef het niet zo gemakkelijk op. Dan maar even snel wat soep en een pannenkoek. Komt Erica er al aan??? Het duurt me langer dan ik verwacht en gehoopt had. Het moet tussen de 15 en 20 minuten hebben gezeten. Maar daar komt ze dan toch. Ik twijfelde over haar. Hoe gaat ‘t? ‘Goed, hoor; het ging lekker’. Net als ik één keer tussendoor 1 minuutje gestopt. Mooi gedaan, hoor. Ik bewonder haar werkelijk. Wat heeft ze in nog geen 2 jaar fietsen op de racefiets toch allemaal voor elkaar gekregen. In een flits zie ik die hele geschiedenis zich voltrekken, maar als ze toch even vraagt of ik nog op haar wacht geef ik gedecideerd aan er nog in te geloven (inderdaad: ‘als alles…) en dit is voor mij óók een hele grote uitdaging.

Daar ga ik dan, op naar de Galibier. Als je daar de top bereikt, hoef je nog slechts 42 km af te dalen tot aan de voet van de Alp d’Huez, en dat betekent dat je het diploma Marmotton mag ophalen. Maar oh la la, eerst 18 km klimmen. Zie ik er tegenop? Kennelijk wel, vorig jaar hebben Erica en ik hem ook bedwongen, maar toen hadden we nog geen 95 km en 2 andere beklimmingen in de benen. En het voelt plotseling allemaal niet zo lekker meer. Heb ik teveel op het vals plat gedaan? Of op de Télegraph? Er sluipt wat twijfel in me. Dus begin ik erg rustig en zonder mijn benen echt te belasten. Laat ik eerst maar tot Plan Lachat rijden (10 km), daar kan ik water bijtanken en even op adem komen. Maar ach, het is moeilijker dan ik hoopte. Eén, twee keer 1 minuutje gestopt. Een gelletje naar binnen dan maar. Maar het smaakt niet meer, ik heb geen honger, dat is ’t niet. De droge trui wordt natter en natter en mijn rug begint klammig en koud te worden. Oh jee, veel te vroeg allemaal. Blijf drinken, dat is de grondvoorwaarde! En dat doe ik dan maar. En dan ook nog even kramp in de kuiten. Een derde keer stoppen vóór Plan Lachat. Neen, dit gaat niet goed.
Bij Plan Lachat even de benen gestrekt en dan na de draai begint de klim pas echt, want hij komt niet meer onder de 8% en stijgt op twee plaatsen tot boven de 10. Zie ik Erica al komen? Ik kan ver terug kijken, maar zie haar niet. Ik denk niet meer aan tijden en heb slechts nog oog voor het volhouden. Boven komen, daar gaat het om. Na zo’n 2 km passeren mij plotseling de 2 verzorgingsauto’s van Cycletours, en zie ik Erica in de tweede zitten! Ooohhh wat jammer. Ze roept iets. Ik gebaar iets onduidelijks. Ze stoppen. Ik sta dwars over de fiets gebogen, en voel alles uit mijn lijf wegdrijven. ‘Ik krijg ’t koud’! Ik krijg een trui; van iemand anders, want de mijne is zo gauw niet meer te vinden. Erica zegt nog snel dat ze ook een traan liet toen ze onderweg door de verzorgingsauto werd opgepikt. Allez vooruit dan! Ik wil me niet laten kisten. De trui is lekker warm en ik ga verder. De auto ook en nu ben ik zonder ruggesteun. Hoewel ik toch bepaald niet de enige ben die probeert verder naar boven te kruipen. Maar ik voel me wel op afstand van het grote peloton, en dat doet pijn. Wat niet trouwens?
Nog 4 km en ik passeer de boer die langs de weg adverteert met ‘Beaufort’, fabriqué en maison. En oh ja, ook blikjes cola verkoopt. Nog 3. En nog 2,5. Wat hoor ik? Schreeuwen uit de richting van de top. Aanmoedigingen en applaus galmen over de almen. Nog 2. Ik wil verder aftellen maar wat is dat moeilijk. Daarboven is zo dichtbij en tegelijk zo veraf. Nog 1,5. Erica zal wel denken, ’waarom hoor ik nog niets’. Nog 1. Nog even wachten lieverd, ik bel je zodra… En dan die blik op de laatste km: mijn god, je moet hier de hemel zelf beklimmen, zo lijkt het wel. De steilste en zwaarste van 18 km. Ik begin dan maar, heb al even gehuild toen ik daarnet wat aanmoedigingen van volkomen vreemden mocht ontvangen en de tranen verdrongen. Hier staan weer mensen te klappen, wat moet ik daar toch mee? Tranen te over en ik laat ze allemaal lopen. Jankend (waarvan dan toch? Niemand hoeft toch medelijden te hebben, ik kies hier bewust voor, en toch) rijd ik die laatste km naar de top. En die top is een ware bevrijding, 2645 meter hoog. Het is 17.25 uur. Snel water pakken en nog iets eten. Bah vies en weggegooid. Dan Erica gebeld en wéér schiet ik vol. Maar haar stem doet me goed en ik voel haar troost. En nu wegwezen hier: allez, allez!

Le Marmotton

Rustig daal ik af. Tot aan de top van de Lautaret (> 2.000 meter) is het smalletjes, maar redelijk overzichtelijk. Ik begin me een stuk fitter te voelen, en rijd volkomen zeker: ik ga de Marmotton halen. De slotklim naar Alpe d’Huez heb ik al lang uit het hoofd gezet. 42 km in 35 minuten is nu eenmaal niet mogelijk. Vooraf had ik deze afdaling ingeschat op 1,5 uur omdat er ook nog enkele dorpjes en tunnels gepasseerd moeten worden en er 2 of 3 korte stijgende stukjes in zitten. Ik zie het wel, maar na Lautaret krijg ik er echt zin in. De weg is nu breed en als vanzelf zweef je rond de 50 km per uur een mooie lijn houdend breeduit over de eigen weghelft. Verkeer ontmoet ik nauwelijks. De dorpjes en tunneltjes doorsta ik zonder problemen en zij mij. Na de helft gooi ik mijn jas nog uit, het is hier weer aangenaam. En rustig pedalerend bereik ik om 18.35 de voet van de Alp, waar blijkt dat de limiettijd was verschoven naar 18.15 uur.

Natuurlijk, het verhaal stopt hier niet. Er zit altijd een fraaie emotionele afsluiting aan vast. Laat ik het erop houden dat een innige omhelzing daarvan het hoogtepunt betekende. Zo een waarvan je tot in het diepst van je ziel geroerd wordt. Erica vertelde me dat zij na de soepservice ook nog was begonnen aan de Galibier, het niet gemakkelijk had maar wel degelijk lekker fietste. Het passeren van de verzorgingsauto’s van Cycletours werd haar ‘fataal’. Het gevoel dat zij dan echt geen ruggesteun meer had (buiten de Franse organisatie om) kreeg de overhand. Ze stopte uiteindelijk 1 km voor Plan Lachat. Van de weeromstuit kreeg ze pas veel later in het busje door dat ze haar helm nog op had, zo zat ze vol met haar gevoelens van deze dag. Toen ze mij passeerde besefte ze dat ze niet eens zo ver achterop was geraakt (waarschijnlijk heeft ze dat eerste stuk van de Galibier sneller afgelegd dan ik), en (achteraf gezien) had ze graag weer op de fiets gestapt om samen verder te gaan. Maar dat zijn dan van die momenten die voorbij zijn voor dat je daar erg in hebt.

Achteraf leeft vooral het gevoel dat we anderhalf jaar hebben genoten, dat we er vandaag alles hebben uitgehaald wat er in zat, en dat we daar enorm blij om mogen zijn. Dat zijn we ook echt. Met dank aan iedereen die ons hierin gesteund heeft en dat zijn er velen. Niettemin zul je begrijpen dat er ook gevoelens blijven hangen van ‘bijna’, en ’n beetje jammer dat… Daar proberen wij alsnog een mouw aan te passen. Wat ons rest is een dierbare herinnering, die we nog lang zullen koesteren. © 2007 - 2008 Bikkel, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 15-07-2007, laatst gewijzigd op 15-07-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Bikkel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Tour de France - Les Alpe d’Huez: Voor veel wielerliefhebbers de ultieme rit. De aankomst op de berg Alpe d’Huez die een hoogte kent van 1860 meter. Een etappe die tot de verbeelding spreekt, het grote afzie…
• Office 2007: alles: Microsoft Office 2007 is de opvolger van Office 2003 en wordt samen met Windows Vista gelanceerd. Voor de gewone gebruiker kwam Office 2007 uit op 29 januari 2007, voor bedrijven al op 30…
• Gratis en vlot audiofiles omzetten naar MP3 en meer!: Wil je je cd's op je MP3-speler beluisteren , maar beschik je niet over de nodige software, dan vind je in dit artikel de gepaste oplossing. We bespreken…
• Onderdelen van een goede wielertraining: Een wielrenner moet verschillende eigenschappen bezitten om succes te kunnen hebben. De prestaties kunnen met een goede training uiteindelijk heel wat verbeterd worde…
• Tour de France 2008: vooruitblik op de etappes: De Tour de France is de belangrijkste rittenkoers van het jaar. Verschillende renners maken er dan ook hun hoofddoel van. We krijgen 21 gevarieerde etappes voo…