Ouder en kind naar Tunesië

Ervaringen van een alleenstaande ouder op vakantie in Tunesië. Leuk en leerzaam (tips) om te lezen en mooie plaatjes om te bekijken. Berbers, kamelen, waterbassins, medina's, moskeeën, struisvogels, ribat en zoutmeren.

Vliegen

Vliegen met Transavia is net winkelen in de lucht. Na een nieuwe voorruit (in 1:00 uur gefikst) en een niet al te lange vlucht (2:40 uur) landen we op Enfida, het nieuwste vliegveld van Tunesië (open sinds april 2010). Na het invullen van een Frans invulformulier kan je langs de douane en lopen we door lege hallen naar buiten. Het is daar heet. Gelukkig staan er bussen, waarin het goed koel gehouden is. Na een uurtje rijden langs olijfboomgaarden en mooie bloemperken tussen de wegen komen we aan in het hotel. Wij hebben een (Tunesisch) 5-sterren hotel, het El Mouradi Palace ('Het paleis') bij Port el Kantaoui, het Saint Tropez van Tunesië.

Hotel

Tuin
De receptie maakt zich niet druk, maar na een tijdje krijg je dan toch een juutje, omdat het wel erg lang duurt voordat we de kamer in kunnen. We zijn zo vroeg aangekomen, dat de kamers nog schoongemaakt moeten worden. Inmiddels kunnen wij het ‘paleis’ bekijken. De lounge is indrukwekkend en de tuin prachtig. Hierom had ik op internet het hotel gekozen. Het is waar: bloeiende bougainvilles en oleanders in allerlei kleuren, hibiscushagen, palmbomen en olijfbomen. En aan het eind van het pad - onder pergola’s door - van deze bijzondere tuin ligt de zee.

Kamer
De kamer is netjes, maar niet buitengewoon. De badkamer is prima: bad met douche, wastafel en bidet. Er is een apart toilet en een goede airco, die wel nodig is ook. Verder hebben we een balkon met zijzicht op zee. Dus als we de tafel met stoelen goed zetten, kijken we mooi uit over de palmbomen op de zee. Kijk je recht naar voren, dan blijkt daar de zon oranje onder te gaan, waarna de spectaculaire lichten van het Hawai Center, Shopping Center Leather Factory en het New Fly Restaurant aangaan. De gordijnen sluiten echter niet goed, omdat ze boven aan de rails niet geheel meer vast zitten, zodat we om het donker te houden steeds een stoel gebruiken om de gordijnen op zijn plaats te houden. Maar opvallend vind ik, dat de bedden uitstekend zijn en we hebben heel goed geslapen.

Receptie
Bij de receptie heb ik speciaal gevraagd om een rustige kamer, omdat er ‘s avonds op het terras (een soort plein) naast het zwembad een entertainmentprogramma is. Dit is vooral voor kinderen en rond 23.00 uur al afgelopen. Op de receptie valt nog wel het een en ander aan te merken. Vraag je iets wat niet in het hotel is, dan krijg je (standaard) als antwoord: ‘outside’. Niet waar, wanneer, hoe of wat, maar alleen ‘outside’, alsof de wereld alleen in het hotel is en daarbuiten niets. Gelukkig had ik al wat ervaring in Arabische landen, anders zou ik – zoals wel bleek bij andere Nederlandse toeristen, die verder ook geen informatie konden geven – ook alleen bij het hotel gebleven zijn. Wij hadden inmiddels al de bus naar Sousse, de derde grootste stad van Tunesië, genomen, terwijl zij nog niet eens bij de shopping centers aan de overkant geweest waren. Ook toen de munttelefoons en internet het niet deden (voor een 5-sterren hotel wel heel merkwaardig) kon ik zonder verdere toelichting ‘outside’ terecht. Bij de buren - een soort zuster, maar dan all-inclusive hotel - deed alles het wel, dus we maakten regelmatig een wandelingetje door de tuin, langs het strand, de zwembaden en over het entertainmentplein naar de telefooncellen om te bellen naar Nederland. Dit is het goedkoopste: voor 1,000 Dinar (circa 0,50 Euro) bel je 1 minuut.

'Het paleis'
Al met al is het een goede basis voor een vakantie alleen met een kind. Het was er veilig, schoon en mooi. Van hieruit konden wij uitstapjes maken en het land verkennen. ’s Middags een siësta houden (dompelaartje meenemen!) en daarna zandkastelen bouwen en een boek lezen aan het strand onder een rieten parasol. Het eten was perfect. Wij kwamen naar Tunesië om Tunesisch te eten en dat was lekker. Ook hoef je dan niet in de lange rij voor de ‘internationale keuken’ (patat, pasta, etc.) te staan.

Excursies

Via de reisleidster van OAD hebben we drie halve dagen trips geregeld. Na enkele dagen acclimatiseren om de dag met een groep een excursie, de andere dag voor onszelf en elke middag aan het strand. Vreemd was, dat vooral de meerdaagse excursies werden aanbevolen, terwijl je dan opnieuw hotelkosten had en je dus ‘thuis’ met een lege hotelkamer zat. Ook zou je dan - toch - vooral in de bus zitten om af en toe even in en uit te stappen om iets te bekijken, wat ik al na een halve dagexcursie niet echt leuk meer vond.

Zelf doen
Naar Port el Kantaoui (hier gaan ook Tunesiërs op vakantie) kon je lopen zowel langs de weg als het strand. Dan moet je wel vroeg gaan, want al snel – rond een uur of 8.00 uur – wordt het al warm en even daarna is het heet. Broodje en appel mee van het ochtendbuffet, een fles water uit het Hawai Center (0,500 Dinar in plaats van 2,000 Dinar in het hotel) en we konden het avontuur tegemoet. Vieze (zgn. westerse) koffie trouwens daar, behalve toen ik eindelijk ergens die sterke Arabische koffie (met veel suiker) kreeg. Afdingen tot hooguit 30%, maar dan moet je wel eerst de ‘vaste’ prijzen weten. In Sousse, een chique havenstad heb je het Soula Center (precies gelokaliseerd voor de oude stad: Medina) en La Grotte (in de Medina). Het Hawai Center rekent toeristenprijzen, ondanks de prijskaartjes. Dus let op, je wordt bedonderd waar je bij staat! Voor normale boodschappen ga je het beste naar de Monoprix. Hier gaat de (gemiddelde) Tunesiër ook naartoe.

Naast het Hawai Center staat het New Fly Restaurant. Dit is werkelijk het apart vermelden waard. Eén grote goede grap. “Een museum op straat.” Muzikanten van staal. Een heel vliegtuig uit elkaar gehaald en als interieur in het restaurant gebruikt. In de tuin bussen om in te eten en buiten op het terras een raket met vliegtuigtrap, een complete helikopter, een gevechtsvliegtuig en een oude kever als entourage. Hier komt de high society van Tunesië en dikke BMW’s van rijke Tunesiërs staan voor de deur. ‘Peperduur’ (Harissa is de pepersaus van Tunesië) was het daar.



Als je niet oplet, zit je de eerste dag al in een boot op zee, terwijl je verder nog niets gezien hebt. De eerste dag wordt je ook voortdurend gevraagd om dit of dat te doen of te kopen. De juiste houding leer je na zo’n twee dagen: om vriendelijk doch beslist te zijn. Mijn kind is mij meer waard dan mijn geld, dus toen wij de volgende dag met de taxi - na enig aandringen ‘on meter’ om de prijzen niet te doen opdrijven door de andere toeristen (in totaal 7,400 Dinar) - naar de Medina in Sousse gingen, had ik toen wij de oude stad ingingen tussen ons een band aan onze beide riemen gehaakt. Dit bleek geen overbodige luxe, want er werd steeds aan het kind gezeten, dat ging huilen, omdat het dit niet gewend was. Alles (‘vriendelijk’) bedoeld om mij iets te laten kopen. Na enkele keren te zijn teruggelopen om diegene hierop aan te spreken, hebben wij een volgende keer totaal geen problemen meer ondervonden. Natuurlijk is het druk, vooral op de groente - en vismarkt. Je kijk je ogen uit: overal specerijen, kruiden (o.a. munt en verveine) en andere handelswaar. Dit bekijken moet je doen en is reuze leuk.

Vervoer

Met het toeristentreintje vanaf Port el Kantaoui is het naar de boulevard te Sousse voor een enkele reis 8,000 (3,500 + 2,500) Dinar, maar met de bus voor ons beiden vanaf het hotel slechts 1,100 Dinar naar het busstation naast de Medina. Wanneer de bus komt, weet je niet, maar hij komt (vergeet geen water mee te nemen) en is snel. Beter dan de trein (of metro, zoals hij in Monastir wordt genoemd). De ruitjes van de trein zijn wazig, dus je ziet bijna niets van de omgeving. Verder is het publiek ook minder, althans dat was onze ondervinding. Iets goedkoper dan de bus, maar ook minder comfortabel.

Cultuur

Nog een beetje 'cultuur' kan je ook zelf doen, maar als je een bus mist (buschauffeur wil niet stoppen als je net aankomt rennen met je kind) moet je niet raar opkijken als de terugreis lang gaat duren. Overigens stopt de bus wel voor het hotel. Dus naar Monastir met bussen en een trein. Hier moest je betalen om een moskee in te mogen en daar ben ik principieel tegen. Je mag ook gratis een kerk in, zo! Dan maar even naar binnen gluren en via een mooi aangelegde openbare tuin naar een oude vesting (Ribat) aan zee. Onder de vesting strekt het toeristische leven zich uit. Het prachtige mausoleum voor de eerste president van het onafhankelijke Tunesië en zijn familie met een gouden koepel en met een entree van jewelste is wel gratis te bezichtigen. De Medina is wat moderner, kleiner en minder hectisch dan in Sousse. Hoewel we helaas de bus missen, de trein minder aangenaam is dan gedacht, we heel lang moeten wachten op het busstation in Sousse, de stroompjes transpiratie over onze huid naar beneden glijden en we vies zijn geworden, zijn we trots en blij, dat we dit samen hebben gedaan.

Berbers, moskeeën, water en kamelen

Natuurlijk is er nog meer te zien en te doen, maar het moet met een kind te overzien zijn. Zandkastelen bouwen en een tochtje op een kameel is in principe voor een kind al genoeg, alleen jij wilt meer. De tocht naar de heilige stad in Afrika, Kairouan, leidt door een landschap van olijfbomen en plastic afval. Dorpen en boomgaarden op, tussen en onder het plastic. Ik dacht: als Tunesië overal zo is. ‘Gelukkig’ heb ik het alleen daar gezien. Een aantal markante feiten die ik van de gids hoorde, nadat wij in het toeristenbureau 1,000 Dinar hadden betaald om foto’s te mogen maken, zijn:

• “In de Gouden Eeuw (9e eeuw) van Kairouan liet men water uit de bergen 36 kilometer verderop naar Kairouan lopen en in 15 immens grote waterbassins verzamelen. Nu komt 80% van het water in Tunesië uit Kairouan”;
• “De moskee mag van de burgemeester van binnen niet meer door toeristen bekeken worden, omdat 2 toeristen er niet zo lang geleden hebben geplast”;
• Nooit heb ik een oproep tot gebed gehoord in Tunesië en ik heb niemand zien bidden. Waarschijnlijk omdat we in een toeristische zone (overal zag je bordjes met ‘Centre Touristique’) verbleven;
• “Nu nog komen veel gezinnen naar het graf van de heilige ‘barbier’ om te worden gezegend. Ze reserveren vooraf een kamer om er een week te verblijven”;
• “Dat glinsteren in de verte is een zoutmeer”.

De tocht naar de berberdorpen in de bergen gaat met jeeps. Grote stofwolken stuiven op, waardoor je extra blij bent met de airco, want ‘raampjes open’ kan niet. Op elke elektriciteitspaal een ooievaarsechtpaar, flamingo’s, in de zon glinsterende zoutmeren en in de verte steeds Zaghouan, de hoogste berg (in het Atlas-gebergte) van Tunesië. Mooie natuur/bergen. Berbers, de oorspronkelijke bewoners van Tunesië: een vrouw heeft zich 10 jaar verzet tegen de Arabieren en zich uiteindelijk overgegeven. In het (bijna geheel verlaten) dorp staat een moskee. Daarna kwamen ook nog de Spanjaarden en de Fransen. Mij werd verteld, dat Tunesiërs niet zoiets kennen als de haat-liefdeverhouding, die Nederlanders met Duitsers hebben.

Kamelen zijn hele lieve en rustige dieren. Ik denk, dat ze heel goed behandeld worden. Ook de gids die ons eerst de struisvogelfarm laat zien, spreekt vol liefde over (zijn) dieren. Natuurlijk heeft hij een standaardverhaal, maar hij raffelt niets af, maar neemt de zaak heel serieus. Het is interessant. Tot er in de pauze suggestief met de eieren (2 kg per stuk) wordt gespeeld. Je moet wat, denkt hij misschien. Daarna op de kamelen. Wij hebben geen handvat, dus dat is een beetje lastig, vooral als het dier vaart maakt als het een heuveltje afloopt. Dan maar knijpen met je dijen en je kuiten. Een lange rit onder de Tunesische zon is wat we al die tijd van te voren hebben gewild. Een leuke foto en dat was het jammer genoeg dan weer. Een romantisch ritje met paard en wagen is echter ook nog mogelijk.

Terug

Na negen dagen kom je er eindelijk in, toch is het weer fijn om naar huis te gaan. Bij de AH is men vriendelijk, je wordt niet afgezet, hoeft niet af te dingen en wordt niet opdringerig benaderd. De herinneringen, kleuren en geuren blijven. Misschien in een iets minder toeristisch gebied, dat ik nog eens terugkom, maar we hebben genoten, zeker weten!

Kijkt u ook eens naar het artikel Natuurkamperen met kinderen.