De geheimen van Alice Springs

Alice Springs is een bijzondere plaats. Sommigen zeggen dat in het midden van Australie alleen maar een hoop zand en een stenen berg is en verder niets. Ik ben ervan overtuigd dat deze mensen hun zintuigen niet goed hebben gebruikt. Zij hebbben Alice Springs niet in zich op genomen. Zijn niet één geworden met deze bijzondere plek en dat is jammer want er is zoveel meer dan zand en stenen.

We ruilen de drukte van Sydney in voor de onrepte rust van Alice Springs

Met een diepe zucht laten we de drukte van Sydney achter ons. Door het raampje van het kleine vliegtuig zien we het landschap veranderen. Het is alsof we over verschillende landen vliegen in plaats van verschillende delen van één land. Sydney met haar vele gebouwen en prachtige kustlijn verdwijnt langzaam uit het zicht en maakt plaats voor een groen en heuvelachtig landschap om vervolgens steeds vlakker en droger te worden. Zo droog dat wanneer we de plaats van bestemming naderen we alleen nog rood zand zien. Het is zo ontzettend leeg en het rode zand is zo in contrast met de helderblauwe lucht. Dit is het, dit is Australie! Met het veranderen van ons uitzicht is ook de tijd veranderd. Het is in het midden van Australië een half uur vroeger, Australië kent vele tijdzones.

Het vliegtuig zet zijn wielen aan de grond en wij zitten te trappelen van ongeduld om dit ‘echte’ Australië te gaan verkennen. Nu begint voor ons de ‘Walkabout’. De deuren van het vliegtuigje gaan open en meteen worden we door de warmte omhelst. 32 graden is het, een heel verschil met Sydney en het is augustus (winter dus).

Alice Springs, midden in ‘the red centre’. Alice is één van de 9 grote, bekende steden van Australië en hoewel het 26 en een half duizend inwoners telt, lijkt het meer een groot dorp dan een stad te zijn. Het is er heel gemoedelijk, heel rustig. Terwijl we naar een slaapplaats zoeken nemen we Alice zo goed mogelijk in ons op. Onze jasjes gaan uit, zonnebrilletjes op. We snuiven de lucht van de ‘Gumtrees’ op en kijken onze ogen uit als we voor het eerst de ‘echte’ Aboriginals zien, zoals we ze kennen van de plaatjes uit onze boeken. Er wonen hier ontzettend veel Aboriginals. Ze leven grotendeels op straat en zijn hier een trekpleister voor toeristen. In groepjes hangen ze midden op de dag al rond bij de ‘Bottle shop’. In Australië mag in de supermarkt geen drank worden verkocht, hiervoor zijn speciale winkels die zelfs een ‘Drive through’ hebben. Zoals je bij MC Donalds een hamburger besteld, zo bestel je hier je fles drank. Hele families zitten bij elkaar op grasveldjes en op stoepjes. Ze letten niet op ons, doen net of we niet bestaan. Andersom geldt dat absoluut niet! Ze zien er zo anders uit dan alle andere volken die we kennen. Ze hebben hele grove gezichten, brede, grote neuzen, ze zijn donker gekleurd en hebben alles behalve lenige lijven. Ze schijnen het bij 32 graden niet warm te hebben, allemaal dragen ze jassen en sommigen zelfs mutsen! Tja, het is tenslotte winter. Van veraf weet je al wanneer een Aboriginal in je buurt is, een geur van oud zweet, vermengt met alcohol en urine komt je tegemoet lang voordat de persoon die verantwoordelijk is voor deze doordringende lucht je passeert.

De rivier

Door de Tourist Information worden we naar een hostel verwezen dat goedkoop en rustig moet zijn. ‘Als je de rivier bent overgestoken ga je rechts en links, dan nog een keer rechts en dan zie je het vanzelf. Met een kaart in onze handen dwalen we door Alice Springs op zoek naar de rivier, volgens de kaart is het een grote rivier en zou hij precies hier moeten zitten. Achter ons klinkt een vriendelijke Engelse stem ‘zoeken jullie de rivier?’ vraagt een meisje van een jaar of 25. Verbaast kijken we haar aan. Ze begint te lachen en vertelt ‘ ik heb hetzelfde probleem gehad toen ik hier aankwam, je staat nu naast de rivierbedding, meestal staat hij droog, maar een paar weken per jaar staat er echt water in’. Stom! We hebben ons huiswerk niet gedaan. Droog, alles is droog. In de enorme rivierbedding, die erop wijst dat er hier ook wel momenten zijn waarop water in overvloed aanwezig is, staat het vol met prachtige Eucalyptusbomen ‘de Gumtrees’.

Het echte volk

Zoals de aboriginals (de oorspronkelijke bewoners van Australie) ook wel worden genoemd, ontmoeten elkaar 's avonds in de rivierbedding. Alcohol is een groot probleem voor het oorspronkelijke volk van dit prachtige land. Ze krijgen huizen en geld van de staat. Banen kunnen ze niet vinden, ze zijn niet opgeleid en snappen ‘onze’ wereld niet. Maar het intense contact en gevoel voor alles wat leeft zijn ze ook verloren. Ze leven tussen 2 werelden en voelen zich in geen van beide thuis. De enige oplossing die zij voor zichzelf kunnen bedenken is zichzelf verdoven en hun verbitterde haat voor ‘ons’ blanken op deze manier een plek te geven. Ze hebben geen enkel waardegevoel. Ze kopen een auto, rijden de tank leeg, hebben geen geld voor benzine dus laten hem in de woestijn achter. De krijgen een huis, hebben het koud dus maken een kampvuur in het midden van de woonkamer, het huis brand af, ze trekken bij familie in, trekken naar de rivier, vragen om een nieuwe woning, maken zich niet druk. Het probleem is groot, kinderen gaan niet naar school en beginnen al heel jong met drinken en stelen, autoradio’s vooral, gewoon voor vermaak. Ze leren geen waarden en normen en leren ook niet meer waar ze vandaan komen. Zij krijgen maar weinig mee van de ‘droomtijd’ waarmee het ontstaan van het land, of eigenlijk meer de ordening van het land wordt aangegeven. Voor de Aboriginals is het land een soort bijbel waarin allerlei verhalen van de droomtijd zijn af te lezen. Ze kennen veel heilige plekken. Ze geloven ook dat alles een ziel heeft, niet alleen mensen en dieren en planten, maar zelfs stenen hebben een ziel.

Met het ondergaan van de zon en de trek van ‘het echte volk’ naar de rivier die overigens ‘Todd River’ heet, daalt de temperatuur in een enorm tempo en we ontdekken dat het echt noodzakelijk is om ’s nachts in onze caravan de eclectische verwarming aan te zetten. Dat is de woestijn, enorme temperatuursverschillen. ’s Morgens steken we dik aangekleed de rivier over en als we ’s middags terugkeren lopen we in korte broeken en met korte mouwen.

Een maand lang blijven we in Alice Springs, een maand lang genieten we van deze oase midden in de woestijn. In een maand tijd zijn de temperaturen zo verandert dat wanneer weer aan het begin van de maand de kachel aan moesten doen, we nu blij zijn me de airco in onze caravan.

Graag zouden we langer blijven. Graag zouden we de ‘floods’ meemaken en vooral de tijd erna, wanneer alle bloemen van blijdschap uit het rode zand omhoog kruipen en hun blijde gezichtjes naar de zon opheffen dankbaar voor de regen die ze mochten ontvangen. Wanneer de rivier een echte rivier zou worden en wild door Alice Spings heen zou razen. Maar helaas, we moeten gaan. Australië is groot en we willen nog veel meer zien.