Husky-safari Fins Lapland

Ik ben dol op avontuurlijke vakanties of reizen die net iets anders zijn dan normaal. Toen ik dus een reisgids onder ogen kreeg met daarin een meerdaagse husky-safari in Winters Lapland, bedacht ik me geen moment en boekte de reis, een van de leukste reizen die ik ooit gemaakt heb.

Op Hondenslee safari in Fins Lapland

De morgen na aankomst in ons hotel in Ivalo krijgen we een informatiepraatje door Chia, de lokale vertegenwoordiger van de reisorganisatie. Het praatje gaat in grote lijnen over het programma voor komende week in het algemeen en de hondenslee-tocht in het bijzonder.

Zoals al in de gids vermeldt, krijgt iedereen een eigen slee met tussen de vier en zes honden. Een vlug rekensommetje leert me dan dat we met circa 100 honden de wildernis ingaan… Dat is niet niks...

In de namiddag moeten we om 17.00 uur in de hal verzamelen, dan komt er iemand van de husky-farm met kleding die we moeten passen. Zo gezegd, zo gedaan, om 17.00 uur meldt in me in de lobby. De "Musher" is er al. Hij is een man van rond de 30 jaar, hij stelt zich voor als Harrrrrrrrie, zeker teveel tijd bij de honden doorgebracht (Het lijkt me erg leuk als hij ooit een Chinese groep krijgt, Hallllllie).

Iedereen krijgt een grote, blauwe overall met reflecterende strepen aangemeten. Daarnaast krijgen we ook allemaal groet, stoere, bruin leren laarzen gevoerd met wol. Er wordt aangeraden om een maat groter te nemen dan je normale voetmaat, dit om het mogelijk te maken extra sokken aan te trekken. Ik heb echter goede ervaring met de Grabber Toewarmers, een soortement van op inlegkruisjes gelijkende plakkers, die je aan de buitenkant van je sokken moet plakken en die na aanraking met zuurstof warm worden en je voeten gegarandeert 6 uur warm houden. Ik hou het dus bij mijn eigen schoenmaat.

Na het passen en het eten komen we gek genoeg in de nachtclub terecht. Niet echt een beregoede voorbereiding op de husky-tocht, maar wel gezellig. Vooral die karaoke, Nederlanders tegen teveel fransen... Er aan denkende dat we morgenvroeg om 9 uur fit en wel geacht worden de bagage gepakt, de kamers te verlaten en compleet aangekleed in de lobby te verschijnen, besluiten we tenslotte de bar maar te verlaten. Ondertussen is het ook al half 1 ’s nachts en hebben we al flink wat glazen bier (a 0,4 liter per glas) op. Ik ben blij dat ik mijn tassen al gepakt heb!

De volgende morgen arriveert het eerste busje rond 9 uur bij het hotel. Na een kwartiertje rijden arriveren we bij de hondenfarm, hoewel de chauffeur dat waarschijnlijk nog niet weet, of hij heeft echt letterlijk het heen en weer gekregen: Hij rijdt het busje voorbij het huis, rijdt achteruit weer terug naar het huis, vooruit er weer vandaan, achteruit er weer naar terug… wat hiervan de bedoeling is, is ons niet duidelijk. Tijddoding misschien?

Eindelijk mogen we dan toch (voor het huis) uitstappen. We moeten ons verzamelen rond een slee, waar we van Harrrrri een korte introductie krijgen. "Ha" is rechts, "gi" is links, "go" is gaan en "whoo" is stoppen. Leuk allemaal, maar weten de honden dat ook? En waar zitten de richtingaanwijzers?

Na de uitleg lopen we naar de sledes. We zien nog net dat er één losgeslagen is en in no time zijn de honden en de slee uit het zicht. Een musher springt op zijn snowscooter en gaat er achteraan. Binnen vijf minuten is hij terug met de slee en de honden.

Ik krijg de voorste slee toegewezen, met vijf honden. Jottem, weer haantje de voorste. Ik ben de eerste die de rem los mag laten en daadwerkelijk op pad gaan.

Alvorens verder te gaan met mijn reisverslag eerst even een referentie naar de reisgids waaruit ik mijn reis geboekt heb, waarin de organisatie in kwestie meldt dat het eerste stuk over het meer zou gaan, om zodoende mens en hond aan elkaar te kunnen laten wennen". Mooi meer met al die boompjes links en rechts… Het citaat klopte voor welgeteld 500 meter. Na circa 500 meter op een recht, vrij breed pad te hebben gereden leidt het pad een bos in. Shit... Het eerste stukje bos viel best mee, maar toen kwam er een heuvel. Nu moet je weten dat ik me meestal van tevoren voorbereidt op een vakantie door iets over het land te lezen of over de activiteit die ik daar ga ondernemen. Nu had ik gelezen dat het het beste is als je je honden meehelpt als ze heuvelopwaarts moeten. Wat er niet in de boeken staat is dat je beter eerst even kunt checken hoe diep de sneeuw is alvorens dat te gaan doen. Tja, dat had ik dus even niet gedaan, ik spring met twee benen tegelijk van de slee en zak meteen tot over mijn knieën in de sneeuw. Ja, lopen is er dan niet meer bij.

Heeft iemand toevallig de film Snowdogs gezien? Nou in no time lag ik in zelfde positie als Cuba Gooding Junior tijdens zijn eerste kennismaking met de hondjes in de film. Met twee handen nog aan de stang, mijn lichaam gestrekt hangend achter de slee. Geen nood, ik heb gehoord wat het commando voor stop is. "Whoo… whoo…" Nou, ik kan whoo-en wat ik wil, de honden remmen niet! Daar hang je dan… Wat nu?

Als ik nu eens probeer met mijn handen de voetrem in te drukken. Eeeh… Nee, dat lukte ook niet. Inmiddels hang ik al zo’n 100 meter achter de honden aan te slepen en vind ik het wel best. Laat maar gaan… Ik weet dat ze straks wel gestopt worden door de mushers met de snowscooters. Mijn tassen zijn goed vastgebonden aan de slee, dus die vallen er niet af en wat zit er nu voor belangrijks in… (alleen maar een paspoort, tickets, geld en mijn foto-toestel). Rennen jongens.

Daar sta ik dan, moederziel alleen in het bos, zonder mijn hondjes. Hetgeen waar ik eigenlijk het meest van baal is dat ik geen fototoestel had om mijn wegrennende hondengroep met slee te fotograferen.

Probleem 1 is nu: hoe kom je overeind in een halve meter sneeuw… Gewoon proberen. Na circa 15 seconden sta ik bijna overeind, komt de tweede slee eraan. Aangezien ik uiteraard ongeveer half op het pad van de slee gevallen ben, kan de bestuurder me met geen mogelijkheid ontwijken. Whoppa, daar lig ik weer, alleen dit keer niet alleen. Bestuurder nummer twee houdt me noodgedwongen gezelschap, daar ze haar honden bij de val niet kon houden en deze dus ook gezellig weghobbelden. Nog iets later voegt ook een derde dame zich bij ons gezelschap.

Circa tien minuten later worden we opgepikt door de bezemwagen: een sneeuwscooter met een aanhangwagen vol huiden.

Na ongeveer tien minuten te hebben genoten van het relaxte zitten op de rendierhuiden, arriveren we bij de groep. De losgeslagen sledes zijn gestopt en staan gezellig achteraan. Tja, zo ben je de eerste en zo sta je weer achteraan. Maakt niet uit, voordeel van het achteraan rijden is dat mijn span niet meer zo ver weg kan lopen zonder mij mocht ik nog een keer sneeuw willen happen.

Ondertussen heb ik tijd genoeg gehad om namen voor mijn vijftal hondjes te bedenken… Brutus, Nero, Duivel, Satan en Demon lijken me passende namen voor mijn leuke hondjes.

Na nog een tiental minuten gewacht te hebben tot een ander losgeslagen span weer terug is gaat de tocht verder. Nog steeds door het bos. Gelukkig gaat het nu een stuk beter.

Zo langzamerhand begin ik ontzettende dorst te krijgen (beter bekend als nadorst). Helaas zie ik het er nog niet van komen dat we snel een koffietentje krijgen. De hondjes brengen me echter op een idee: ik zie ze af en toe sneeuw happen en bedenk me dat het niet eens zo’n gek idee is. Voorraad genoeg. Ik ga wat opzij hangen en weet een handje (ongerepte) sneeuw te scheppen. Dankbaar stop ik het in mijn mond… dat is beter.

Na nog een half uur door het bos gecrosst te hebben, moeten we een grote weg oversteken. Eén voor één laten de mushers ons komen om snel het asfalt over te gaan. Direct na het asfalt wacht ons een grote verrassing. De berm stort zich bijna loodrecht naar beneden. Wow… Gelukkig gaat dit zonder al te grote ongelukken. Het schijnt dat er slechts twee mensen tijdelijk (onvrijwillig) gescheiden worden van hun slee. We zijn nu wel definitief het bos uit en eindelijk klopt de beschrijving in de reisgids weer: De route voert ons over het meer. Dit rijdt inderdaad beduidend makkelijker, geen bomen meer die ons in de weg kunnen zitten.

Rond 14.00 stoppen we voor de lunch. De sledes worden met de ijsankers in het ijs verankert. Bij de ene slee gaat dat makkelijker en beter dan bij de andere. Mijn slee krijgen ze niet verankert. Het ijs is te hard. Geen nood, een sneeuwscooter heeft meerdere functionaliteiten: het anker wordt aan de scooter bevestigt en de honden kunnen geen kant meer op.

We lopen allemaal het eilandje op, waar twee van de mushers al een aangenaam vuur hebben aangelegd. We krijgen hier een warme lunch aangeboden, bestaande uit een soortement van Finse snert met zalm en heel donker brood. Best goed te eten, zeker als je honger hebt. Henk is ondertussen bezig met een zeer geslaagde poging zich populair te maken bij de groep: hij heeft een literfles kruidenlikeur bij zich en laat deze rondgaan door de groep. Heerlijk.

Na de lunch is het tijd om te vertrekken. We lopen terug naar de slee. Op zich is die honderd meter niet zo ver, maar als je bedenkt dat de sneeuw op sommige plekken nog niet aangestampt is en je tot ver over de knieën in de sneeuw zakt kun je begrijpen dat het een hele klus is om weer naar de sledes te lopen. Bekaf ben ik dan ook als ik eindelijk mijn slee bereik.

Als iedereen aanwezig is zet de stoet zich weer in beweging. Ik heb de namen van mijn span ondertussen aangepast in iets vriendelijker varianten. Pluto, Rakker, Odie, Snoopy en Strontzo. Strontzo? Ja, mijn ene wheeldog (achterste hond) gaat achter elk stuk stront aan dat hij tegenkomt en aangezien we momenteel nog steeds redelijk in de achterhoede zitten komt hij nog wel eens wat tegen. Uiteraard krijgt ook juist deze hond het voor elkaar om z’n voorste lijntje los te krijgen, waardoor hij niet meer kort aan de ganglijn (centrale lijn in het midden die de honden aan de slee en aan elkaar verbindt) vastzit, maar alleen aan het achterste touwtje, wat inhoudt dat hij vrijelijk rond kan lopen en in cirkel van zo’n 3 meter rond de slee, wat hij uiteraard ook vrolijk doet. Dan weer zit hij rechts van de slee, dan weer meer links en uiteraard lukt het hem ook om bijna in de slee terecht te komen. Ik trap op de rem en roep toch maar even één van de mushers om de hond weer vast te zetten.

Ondertussen wordt het donker, niet een beetje donker, maar echt heel donker, zeker gezien het feit dat een meer doorgaans niet voorzien is van straatlantaarns. Als het dan ook nog eens dichtbewolkt is heb je ook niets aan een eventuele maan. Nou ja, dan gewoon je honden maar volgen, die schijnen de weg wel te weten.

Eindelijk bereiken we dan toch de blokhut. We mogen echter nog niet naar binnen. Eerst moeten alle sledes verankert worden en de honden losgemaakt van de slee. Het losmaken van de honden gaat volgens een vaste volgorde: Eerst worden de beide wheeldogs losgemaakt, dan de middelste en tenslotte de lead-dog.

De musher die mij helpt, genaamd Pasi (spreek uit Passie) vertelt me dat mijn lead-dog Keisara heet, wat keizer betekend in het Fins. Ik heb het idee dat hij nogal gek is op deze hond. Ik ken nu de eerste naam. Morgen de rest maar eens zien te achterhalen.

Als alle honden losgemaakt zijn van de slee en verankert aan de andere lijnen, mogen we naar de hut toe. De hut overtreft al mijn verwachtingen, waar ik ergens een oud, simpel houten barakje verwacht heb, komen we bij een heel mooi groot huis, gemaakt van ronde boomstammen. Het huis zelf heeft twee verdiepingen. Beneden is de zitkamer/eetkamer, de keuken, en twee slaapkamers, één voor Juha, de eigenaar van de hut en de huskyfarm en één voor twee personen. Boven is er een slaapgelegenheid voor veertien man, daarnaast zijn er nog twee andere, kleinere huisjes, één waar de mushers in slapen en één waar slaapgelegenheid is voor vier mensen.

De bovenverdieping is voornamelijk praktisch ingereicht. Het is gewoon een grote ruimte met schuin dak. Aan weerszijden bevinden zich slaapgelegenheden, waarbij de voeten naar achteren, naar het schuine dak verwijzen en het hoofd aan het gangpad. Midden in zit een klein muurtje, waar tegenaan een houtkacheltje staat te branden. De eerste actie die we ondernemen is het doven van de kachel.

Na het installeren (lees: het tas op het gewenste bed kwakken en de overal uittrekken) gaan we naar beneden de gezellige zit/eet ruimte in. Bij binnenkomst bevinden zich links een grote bank die langs drie muren loopt en waar een grote tafel bij staat. Rechts is een lange picknick tafel. Het haardvuur bevindt zich recht tegenover de deur. Schuin achter de picknicktafel is de keuken, waar al heerlijke geuren vandaan komen.

Het eten laat lang op zich wachten. Ondertussen moeten we het maar even doen met wat koekjes en drinken. Ook prima. Er is dus echt geen bier aanwezig in de hut. De keuze blijft de komende paar dagen beperkt tot siroop of water… door ons algauw omgedoopt tot: Witte wijn of rode wijn. Het niveau past zich al snel tot ongeveer een gelijk niveau aan als hadden we wel alcohol. Veel honden grappen uiteraard (Hond in de pot vinden, de poedelprijs, het op zijn hondjes doen), maar ook grappen over drankcontrole Ja ja... Er worden al plannen beraamd om de gidsen om te kopen even met wat honden naar een nachtclub te rijden om een vat bier te halen.

Aangezien het eten nogal op zich laat wachten en ik dus onderhand al de nodige glazen water (witte wijn) gehad heb, besluit ik het buitenhuis maar eens te gaan verkennen. De wc is bijna precies zoals ik het me had voorgesteld, een houten hutje, alleen het hartje in de deur ontbreekt nog, daar voor in de plaats is er een raam in geplaatst, niet iets dat ik nu direct in een wc zou verwachten.. Het sanitair zelf komt me nog erg bekend voor van de vakantie in Alaska: Een grote houten bank, met een gat erin, daarboven een piepschuimen bril en een piepschuimen deksel aan een touwtje. De bril voelt verrassend warm aan en nee, dat heeft niets te maken met een eventuele eerdere gebruiker. Naast de bank staat een grote zak met zand/zaagsel mengsel om de gecreëerde kunstwerken mee te bedekken.

De stemming zit er binnen nog steeds goed in. De bodem van de kannen vloeistof is dan ook al bereikt en zowaar, het eten zit eraan te komen. Fijn, je krijgt toch wel honger van zo’n dag in de buitenlucht! Het eten is goed. Het is een stoofpotje van eland en aardappelpuree. Errug lekker. Mark heeft nog een flesje van 200cc apfelkorn. Genereus als hij is, biedt hij een ieder een slokje aan. Hij maakt de fout Juha ook een bekertje te geven, in de veronderstelling dat die man net als iedereen ook één slokje neemt… fout, die ben je kwijt jongen!

De begeleiders vertellen on dat we vandaag bijna 50 kilometer hebben afgelegd. Dat is niet niks zeg. Het is de eerste grote tocht van de honden dit jaar. ’s Zomers hebben de dieren vakantie. Nu niet denken dat ze lekker verwend worden, nee, vakantie betekend weinig anders dan in een hok zitten niksen. In November wordt weer begonnen met het trainen, zodat de dieren topfit zijn bij de eerste stroom toeristen.

Rond 22.00 vinden we het welletjes en besluiten we de slaapruimte op te zoeken. Klaarmaken voor de nacht is wat je noemt back to basic, eerst de poepdoos, vervolgens je tanden poetsen, zonder stromend water.. wat te doen? Je neme je tandenborstel, hale het door de sneeuw voor de nodige vochtigheid, gooit er wat tandpasta op en schrobt je tanden… Oke, dat is even koud, maar niets vergeleken met de ervaring van je mond weer spoelen met verse sneeuw.. Helemaal fris ga ik naar boven en duik de slaapzak in.

De volgende morgen staan we rond kwart over acht op. Het ontbijt is goed. Na het ontbijt het hele kledingpakket maar weer aangetrokken en onze nieuwe vrienden, de honden weer eens opgezocht. We mogen een poging ondernemen ze zelf in te spannen. De leaddog moet het eerst ingespannen worden, dan de middelste honden en als laatste de achtersten. Pasi doet me er één voor en de rest mag ik zelf doen. Ik kijk goed hoe hij het doet en nadat hij vertrekt heb ik mijn span vrij snel ingespannen. Dat valt mee.

Niet iedereen is zo snel, maar wat verwacht je van 20 sledes, waarbij een viertal menners uitlegt hoe het werkt. Mijn honden zijn ingespannen, mijn slee staat vast aan het ijsanker, maar mijn honden gedragen zich keurig en liggen rustig te wachten. Dit in tegenstelling tot het span van Petra, die met haar slee achter mij geparkeerd staat. Haar ene wheeldog is helemaal wild. Juha, de baas van de hut en de honden (hierna aan refererend als Brutus) komt naar de slee van Petra gegaloppeerd en schreeuwt tegen de bewuste hond: Alaas, Alaas. Alaas schijnt iets te betekenen als: Rustig, gedraag je.

Nadat Brutus voor de derde keer naar de betreffende hond toe moet, blijft het niet meer bij schreeuwen. Nogmaals refereer ik aan Snowdogs: Mocht iemand toevallig deze film gezien hebben... Daar werd gezegd dat als je de hond wilt laten weten wie de baas is, je hem in zijn oor moet bijten. Aan het eind van de film wordt dat ontkracht: " I never saw anyone actually dumb enough to do it." Nou, ik wel! Brutus beet het arme hondje tot zijn oor bloedde.

Eindelijk zijn alle honden ingespannen en kunnen we weg. Onverwachts blijk ik opeens op pole position te staan. Ik rij als eerste weg (en krijg opeens spontaan een flashback van gisteren).

Na een paar minuten valt het me op dat mijn achterste hond, een beetje mank loopt. Ik kijk het even aan en besluit toch Pasi er maar bij te roepen. Blijkt dat ik het arme dier per ongeluk verkeerd ingespannen heb. Ik heb zijn pootje door het verkeerde gat in het tuigje gestoken. Ik vraag Pasi dan zekerheidshalve ook direct maar even mijn andere honden ook te controleren. Tot mijn opluchting heb ik die allemaal wel goed ingespannen.

De tocht voert ons eerst over een stukje meer en daarna duiken we de bossen weer in. Ik begin er duidelijk handigheid in te krijgen. Bochtje naar rechts over hellend terrein, gewicht naar de hoge kant brengen, hoppa.

Na dik anderhalf uur stoppen we. We verzamelen oud, droog (dood) hout en daarvan wordt weer een kampvuur aangelegd. Leuk om te zien hoe ze zoiets doen in de sneeuw. Ondertussen moet iedereen een lange stok vinden en deze met een mes voorzien van een scherpe punt, waar we een worst aan kunnen rijgen.

Daar zit je dan, midden in de wildernis, in de sneeuw een worstje te roosteren boven een kampvuur, kopje koffie erbij, wat een leven, kan het mooier? Ja, de sterke drank mist nog, die is helaas op. Na een dik uur wordt het vuur gedoofd en gaan we weer naar onze sledes. De honden hebben er zin in. We gaan het bos weer in en het bos weer uit, ondertussen plet ik een klein boompje, maar ik blijf op de slee.

Veel te snel naar mijn zin arriveren we weer bij de hut. Ik stap van de slee en Pasi verankert hem voor me in de diepe sneeuw. Hij loopt weg, de honden ook, maar dan wel de andere kant op dan Pasi. Ik schreeuw een waarschuwing naar Ruud, die met zijn slee voor de mijne geparkeerd staat. Als een ware cowboy stort hij zich vervolgens op mijn slee, deze direct kantelend, waardoor de honden niet verder kunnen. Met zijn tweeën verankeren we de slee nogmaals in de sneeuw.

Pasi is ondertussen ook weer opgedoken. Hij helpt me mijn lastpakjes uit te spannen. Op mijn verzoek verteld hij me de namen van mijn span, dat communiceert toch iets makkelijker (jawel, naïef als ik ben heb ik nog steeds de illusie dat de beesten echt wel naar me luisteren). Mijn leid-hond heet zoals ik al weet: Keisara, wat keizer betekent. Daarachter staan Niko en Lätsä en mijn twee wheeldogs luisteren (?!!?) naar de namen Ran en Plan (doet me denken aan Rataplan, die hond van Lucky Luke die ook wel eens een probleem met luisteren had).

Na het uitspannen lopen we de hut weer in. Gezellig op de bank met de karaffen rode en witte wijn. Het niveau daalde al snel weer naar gelang de ranja uit de kan en in de man was. De maaltijd bestaat vandaag uit (voor de verandering) aardappelpuree, dit keer met vis, ooit zelfgevangen door Brutus.

Later op de avond raken we in gesprek met Juha (Brutus). Hij is de eigenaar van zowel de hondenfarm als de hut. Hij heeft de blokhut zelfgebouwd en heeft daar 18 maanden over gedaan. Alles heeft hij zelf gedaan, van de houten muren en afwerkingen tot aan de vrij geavanceerde electrische voorzieningen, want jawel, we hebben zeker electriciteit in de hut. De hut is voorzien van zonnepanelen, een windpaneel en een generator.

Om 21.45 lig ik op bed, na wederom lekker mijn tanden met sneeuw te hebben gepoetst.

De volgende morgen staat het ontbijt om 8 uur klaar. Om uiterlijk 10.00 uur moeten we op weg zijn terug naar Ivalo, een behoorlijk lange tocht.

Nadat we de bagage (en onszelf) weer ingepakt hebben, lopen we naar de honden. Ik veranker mijn bagage op de slee en zet de slee vast met het sneeuwanker. Ik geef mijn leidhond Keisara even een aai over de bol en begin een gesprek met een reisgenoot, waarop Keisara besluit dat zij belangrijker is. Ze springt tegen me op om aandacht te vragen. Leuk, ik begin toch eigenlijk wel gek te worden op dat beestje.

Ik span haar voor de slee en krijg het voor elkaar het tuigje in één keer goed te doen. Ja, dat probleem van gisteren wil ik niet nog een keer krijgen.
Daarna probeer ik Lätsä in te spannen, wat me niet al te best lukt. Brutus helpt hier een handje bij. Niko en Ran heb ik in no time in het tuigje zitten. Ondertussen heeft Brutus Plan alvast voor me ingespannen. Plan zal daar niet rouwig om zijn, nadat ik gisteren zijn pootje door de verkeerde lijn heb gehaald.

Helaas moeten we nog even wachten voordat we wegkunnen, omdat nog niet iedereen klaar is. Mijn honden zijn dolenthousiast en breken voor de verandering weer eens door het anker. Ik op de rem, tevergeefs, ze breken door. Ik klap met mijn knie op het hout, auw. Dan maar met twee benen tegelijk op de rem. Niet te houden die beesten.

Rond kwart voor tien mag ik ze dan eindelijk laten gaan. Dat laten ze zich geen twee keer zeggen. In no-time is mijn slee weer de voorste (terwijl ik in de achterhoede vertrokken ben). We moeten vandaag de 50 kilometer naar Ivalo weer afleggen, wat inhoudt dat we het grootste gedeelte over het meer gaan en aan het eind, als iedereen (inclusief honden) moe is weer door de bossen en heuvels. Fijn.

De honden hebben er zin in, hop langs het wak, goddank er niet in, anders had ik zeehonden gehad. Er is flink wat sneeuw gevallen vannacht, wat het er voor de dieren niet veel makkelijker op heeft gemaakt, komt nog bij dat ze redelijk van koers raken door inhaalpartijen.

Hoewel ik weet dat die beesten toch niet luisteren, blijf ik proberen: HaHa (links) neehoor, ietwat rechts kan ik krijgen, meer niet. Gi werkt ook niet. Als ik denk slim te zijn door Gi te roepen als ik Ha wil, dan hebben de klere beesten dat ook door en wordt het wel echt Gi. Met behulp van Pasi dan toch de honden weer de goede richting uitgestuurd, maar niet voordat we bij die korte stop de honden van mijn slee en die van Henk danig door elkaar hadden liggen. Pasi verbiedt ons nog in te halen, omdat we daardoor veel te veel van koers afwijken. Fijn, dat moet hij niet tegen ons zeggen, maar tegen die honden!

Op het meer maken we slecht één stop, na circa twee uur om de honden te laten rusten. De volgende stop (de lunchstop) houden we op één van de landtongen, vuur maken op het meer lijkt de heren van de leiding dus blijkbaar geen goed plan.

Na de lunch begint het echt zware stuk, veel heuvels op, daar zie ik tegenop, ik wil mijn hondjes wel helpen, maar krijg de ervaring van dag 1 maar niet uit mijn hoofd, toen ik vele meters meegesleurd werd. Voorlopig hou ik het dus maar op het meesteppen met één been.

Tja, in de wetenschap dat het straks voor de honden pas echt zwaar wordt besluit ik op een gegeven moment toch maar weer eens te proberen om mee te lopen…. Heel voorzichtig eerst even met één been om me ervan te verzekeren dat de sneeuw niet te diep is… lijkt mee te vallen… toen met twee benen. Even meegerend en er weer opgesprongen. Het gaat goed, mijn angst is weg !! Vanaf dat moment ren ik af en toe weer stukken mee om mijn hondjes te ontzien.

Gelukkig heb ik het net op tijd weer aangedurfd… Want niet veel later komen we aan bij het stuk waar ik al de hele weg tegenop gezien heb, de snelweg. Ik kan me van de heenweg nog herinneren dat het vanaf de weg naar het meer heel steil naar beneden liep, nu moeten we er tegenop. Het stukkie is zo steil dat zelfs de sneeuwscooters er problemen mee hebben…. Arme hondjes… Zoals gezegd, het weer mee durven lopen is geen moment te vroeg gekomen. Hier kan ik me echt niet tegenop laten trekken door die beestjes (later verneem ik dat niet iedereen in de groep er zo over dacht. De zwaarste en logste deelnemer laat zich braaf door zijn zes honden omhoog trekken… die arme dieren).

Na de snelweg gaat het nog even een stukkie flink omhoog en daarna wordt het gewoon weer heuvelachtig.

Het gaat super vandaag, we hebben al heel wat rotterige bosstukjes gehad en ik ben nog steeds niet omgegaan, dit gaat goed. De eerste dag heb ik twee keer sneeuw liggen happen, dag 2 slechts één keer en nu nog helemaal niet. Maar ja, we hebben nog niet de helft van het bos gehad, er komt nog een heel vervelend stuk bos aan.

Op een gegeven moment raakt mijn slee helemaal vast in de diepe sneeuw. Ik krijg hem zelf los, zonder dat mijn hondjes en slee er zonder mij vandoor gaan. Een paar minuten daarna is er een stukje waar ik zover kantel dat ik vrees om te gaan, maar ook dat weet ik op eigen kracht te vermijden. Ik begin er echt handigheid in te krijgen!

Heuvelafwaarts de rem maar eens ingetrapt. Sorry hondjes, maar het is niet de bedoeling dat ik met mijn slee mijn honden inhaal. Het sturen van de slee gaat me ook steeds beter af. Top!

Er zitten nog twee medereizigers voor me. Op een gegeven moment zitten ze zo ver voor me dat ik ze (mede door de bomen die in de weg staan) niet meer zie. De kudde achter me heb ik ook afgeschud, dus ik rij daar helemaal alleen. Na enkele minuten nog steeds niemand te zien. Langzamerhand vraag ik me af of ik niet een verkeerd pad in ben geslagen. Gelukkig komt op dat moment Juha op zijn scooter voorbij. Goddank, ik zit op de goede weg.

Binnen drie minuten heb ik mijn twee voorgangers weer in het zicht. Er wordt even een pauzetje ingelast totdat alle sledes weer bij elkaar zijn.

Vanaf waar we staan is het nog maar een kilometer of vier door de bossen naar de husky-farm. Deze vier kilometers gaan veel te snel voorbij. De laatste heuvel in het bos herken ik als MIJN heuvel, Hanneke Hill zullen we maar zeggen. Dit keer neem ik de heuvel staand op de slee in plaats van achter de slee hangend.

Na de heuvel eindigt het bos al snel. Slechts vijfhonderd meter over een recht, breed pad scheidt de hondjes van hun hokken en mij van mijn eerste dag zonder vallen. Tja, die 500 meter gaan erg rap. Voor ik het weet zie ik de hekken al. Mijn hondjes willen zo snel de bocht om, het terrein van de husky-farm op dat ik het hek maar net weet te ontwijken. Achter me lukt dat niet te horen aan de crashende geluiden.

Martha en Marietje laten bij het hek tegelijk hun sledes los. Brutus krijgt het voor elkaar beide sledes tegelijk te grijpen en vast te zetten. “Die man is echt een slachter” merkt een andere medereiziger op. Slachter weet ik niet, sterk zeker. Mijn slee had hij na binnenkomst zonder rem gewoon aangehouden en meegenomen naar een boom… Gewoon trekkend…

De taxibusjes die ons naar het hotel moeten brengen staan al klaar. We hoeven de mushers niet te helpen. Jammer eigenlijk, maar wel begrijpelijk. Zij weten waar welke hokken staan, wij niet.

De drie dagen hondensafari zijn omgevlogen. Een aanrader voor iedereen die eens wat anders wil.