Wandelen in Saoû

Ergens tussen Valence en Nyons ligt een beetje verloren in de schaduw van de Verçors, een klein berggebiedje met de vreemde naam Fôret de Saoû. Een bos is er wel, en nog wel een beukenbos verscholen in de binnenkant van het massief, de buitenkant bestaat, net als de Verçors, uit rechte ruwe kalkrotsen, die zomaar uit de vlakte oprijzen. Je kan er als het ware binnenglippen langs het ministadje Saoû. Ja, ik moet zo’n een groep van veertig huizen van de Fransen een stad noemen. Dus doe ik dat. Hier in Saoû, waar één modieus café-restaurant L’oiseau sur sa branche, een sympathieke brouwerij Markus en een hoedenwinkeltje, de winkelstraat uitmaken, wandel ik na ons bezoek aan Marie Claire van de kruidensiropen met mijn ‘herboristen in spe’.

Wandeling

We vertrekken bij L’Oiseau, wandelen iets verder rechts de oude brug over en komen in de enig echte straat van Saoû, rue de L’Oume. Kleine gerestaureerde huizen met oude stenen inscripties van 1567 en 1704 leiden ons naar het eind van de straat . Links stijgen we stevig in een paadje omringd met oude buxusbomen. Gelukkig is hier diepe schaduw van de vele knoestige palmboompjes. Dit jaar ligt het pad bezaaid met rijp Buxuszaad, het lijken wel kleine kevers. We komen al snel op een hoger gelegen verharde weg die naar het oude dorp een zogenaamd ‘village perchée’ voert. Langs de wegrand vinden we warmteminnende Wilde marjolein, Venkel, Alsem en anderen. Het lijkt wel een keukenkruidenborder: Oregano voor de pizza, venkel bij de vis en alsem als aperitief om al dat eten te verteren.

We draaien bij het oude, gerestaureerde dorp links af en vrij snel weer links een voetpad op. In de schaduw onder de struiken vinden we de Stinkende Ballote. De muffe, roetachtige geur is een vreemd contrast met de frisse, zoete en hartige geuren van Oregano, Venkel en Lavendel. We naderen de warmste plek van de wandeling, hitte slaat ons tegemoet als we vanuit de beschutting op de open vlakte van de rotskam terecht komen. Hier is het terrein van de warmteminnende Lavendel, de Spijk en Kerryplant. Warmte wordt hier omgetoverd in geurende etherische olie. De zon wordt gevangen in een plantencel. De twee wilde lavendelsoorten Lavandula angustifolia, de vraie zoals de Fransen zeggen, verbroedert hier met Lavandula latifolia, de Spijk of Spica, samen maken ze op deze hoogte rond 500 meter een natuurlijk hybride Lavandula intermedia of de Lavandin. Evolutie in volle gang!

Warm en droog

Nu eind Juli lijden zelfs deze warmteminnende planten onder de druk van de droogte. Veel planten zijn half verdroogd en vechten om te overleven. Toch vinden we nog wilde anjers, tijm van de Drôme, Catananche caerulea of de Blauwe strobloem, en de Asfaltplant of Psoralea bituminosa. Allemaal planten met een verhaal. Maar we kijken niet alleen naar de grond, ook het landschap is, om het ouderwets te zeggen, luisterrijk. Links de vallei van de Roubion met vruchtbare Franse akkers en rechts een panoramisch zicht op Saoû zelf, met als decor het imposante Massif de Saoû.

We dalen en draaien terug richting ‘stad’ en komen bij de eerste huizen, dan zijn we terug in rue de L’Oume. Bij de brouwerij gaan we, voor zover er bierdrinkers bij zijn, nog een Markus drinken recht uit de brouwerij. Het zal je zeker niet verwonderen dat de brouwer van oorsprong een echte Belg is.

Info Saoû en Forêt.

Het Massif de Saoû heeft de vorm van een schip, 2 wanden in het Oosten verbonden tot Les Trois Becs, de 3 toppen, die vanuit het stadje Saillans als rechte wanden zichtbaar zijn. In het Westen een opening in het massief, waar je via het stadje Saoû er makkelijk in kan rijden of wandelen. De lengte van het hele massief tussen Roche Colombe 886 meter hoog en de Trois Becs 1500 meter hoog is slechts 13 km. In deze geologische plooi (Synclinale) vinden we een gemengd bos met veel beuk, eik en den. Dit hellingbos is ook het woongebied van vele everzwijnen en herten, hogerop in de ‘bergweilanden’ hobbelen nog bergmarmotten rond en klauteren er gemzen tegen de rechte rotsen op. Merkwaardig is dat midden in het bos een vreemde Versailles-achtige ruïne staat, de Auberge des Dauphins. Blijkbaar al zowat 40 jaar verlaten, maar ooit het buitenverblijf en een sterrenrestaurant geweest van een industrieel uit de Elzas.

Planteninfo: zie Drômeplanten: gebruiksplanten uit de Drôme provençale