Reisverslag: Jungletocht in Thailand

Een vakantie naar Thailand is niet compleet zonder een trekking in de jungle in het noorden. Met je rugzak op door de bossen en slapen bij een bergvolk. Een indrukwekkende ervaring, maar vooral wanneer er een pannenkoek meegaat. Een grijze man vol met tattoos komt met een blikje Heineken uit het busje gekropen. Dus daar moesten we een twintig minuten op wachten. Robert, een 48-jarige Amerikaan, wilde ook mee met de trekking, hij was alleen wat laat wakker geworden. 'O god, Nee!' is mijn eerste reactie. Niet deze man, die afgelopen zaterdag met mij en de Engelse Sonia de wandeling naar de tempel op de berg maakte. (Afgelopen zaterdag was Boeddisme dag, de wandeling naar de tempel op de berg, op 1400 meter, is een jaarlijks ritueel. Duizenden Thai en monnikken gaan in een lange sliert op weg naar de top om Boedha te eren. De tocht duurde zo'n drie, vier uur en de laatste helft was in de stromende regen. Rondom de tempel liep iedereen drie rondjes met bloemen en kaarsen in de hand. Eromheen lagen honderden mensen te slapen, moe van de reis.)

Dronken naar de tempel

Ook toen was Robert in dusdanige dronken toestand dat hij zwalkend over de weg liep en zelfs van de weg afviel. Sonia en ik moesten de gehele wandeling op hem letten, ('zou je niet wat eten Robert, misschien dat je beter ook wat water kan nemen') letten op een man bijna net zo oud als mijn vader. Het mocht niet baten, Robert heeft de top niet gehaald. Na drie uur lopen heeft hij een taxi terug naar de stad genomen en is hij biertjes gaan drinken en heeft hij valium genomen in een cafe. Ik zie dit hele tafereel zich alweer afspelen in de jungle tijdens de trekking.

Nu is Robert nog vrij nuchter, ik hoop dat het bij dit biertje blijft voor hem. De eerste dag wordt namelijk de zwaarste met 3 uur berg-op lopen. Robert glimlacht als hij mij ziet en bedankt me voor het letten op hem. Ik zie de rest fronzend kijken. Hun gedachten zijn te lezen: wie is deze rare man die erbij loopt als Quassimodo. De eerste paar uur gaat het goed met Robert. Samen met hem ben ik op een olifant neer gezet. Natuurlijk hebben wij de wildste olifant van allemaal, die liever niet op het pad loopt, maar de rivier in wil. Nu is het Roberts beurt om mij te helpen, ik val een paar keer bijna van de olifant af. Robert houdt me stevig vast met gevaar voor zijn eigen leven en moet daar heel hard om lachen.

Water, water en water

De rit is leuk, maar het is ook niet erg om weer op de grond te staan, ver van de olifanten vandaan. Dan gaat het echte werk beginnen: de berg op. Er is een weg die leidt tot het dorp dat wij zullen gaan bezoeken, maar die nemen we niet. Wij volgen een ander 'pad'. Mijn tas is nogal zwaar, er zitten drie flessen water in van 1,5 liter. Maar wat ik ben ik blij dat ik zoveel vocht heb meegenomen. De tocht is op zijn zachtst gezegd best zwaar. Ook Robert heeft er moeite mee, onderweg is hij gaan zitten langs de kant en zodra hij mijn water ziet ben ik het kwijt. Robert voelt zich namelijk alsof hij dood gaat, hij heeft zijn water bij de olifanten achtergelaten. Ook ik eindig later zoals Robert aan de kant, ik heb niet het idee dat ik aan het einde van mijn Latijn ben, maar ik zit er best wel doorheen. Mijn hoofd voelt als een kookplaat en is knalrood aangelopen. Mijn hart klopt in mijn keel, misschien moet ik toch maar eens wat minder gaan roken. (jammer dat de sigaretten hier zo goedkoop zijn...) Gelukkig beurt Loonie, de gids, mij op met de woorden: 'och, we hebben altijd wat slomere mensen in de groep zitten'. Bedankt.

Slapen in de jungle

Na vijf uur komen we dan eindelijk in het dorpje aan. Een paar bamboehutjes bij elkaar en een geweldig uitzicht. Een koelbox met cola, bier en water staat klaar voor ons. De meesten pakken een fles water, maar het is niet zo verwonderlijk dat Robert binnen vijf minuten alweer een biertje heeft te pakken. En dat houdt ook niet op. Op Roberts rekening staan de dag erna 10 biertjes genoteerd. Ook heeft hij nog een rekening open staan bij de 'dorpsarts' voor de opium die hij heeft gerookt. Ondanks al deze middelen blijft hij een vriendelijke man als ik midden in de nacht naar de wc ren. Natuurlijk heb ik weer een acute aanval van diarree. Trillend en zwetend ga ik op zoek naar water om diarreeremmers mee in te nemen. Het enige dat ik vind is cola en bier. Robert komt met een fles water voor mij. Ik neem de pillen in en na tien minuten voel ik me weer kiplekker.

Opium

Samen met hem heb ik nog even een sigaretje gerookt en van het uitzicht genoten. Toen weer gaan slapen op een matje op de grond. De volgende ochtend neem ik een verfrissende ijskoude douche, ik ben er klaar voor! Vandaag zullen we echt maar drie uur lopen volgens Loonie en het is vooral berg-af. Misschien is dat de reden dat Robert nog even een opiumsigaretje oprookt. Loonie blijkt een leugenaar te zijn! Of eigenlijk een echte Thai, zij zeggen alleen maar wat je wilt horen. Uiteindelijk lopen we wederom vijf uur, veel berg-op en blijkt ons pad weggevaagd te zijn door een storm. Over de bananenbomen klimmen we verder. Robert loopt achteraan en valt bij iedere stop in slaap, zijn benen zitten vol schrammen en zijn sandalen zijn inmiddels kapot. Hij loopt verder op blote voeten.

Aziatische regenbui

Nadat we het tweede bergvolk bezoeken begint het keihard te regenen. Ik heb gelukkig een poncho bij me en een waterdichte zak waardoor alleen de spullen die ik aanheb nat worden. Robert heeft niet zo'n geluk. Als wij al lang en breed bij onze slaapplek bij de waterval zitten, komt Robert van de berg afgestrompeld. Hij is helemaal zwart van de modder. Op blote voeten was de berg toch iets te glad voor de Amerikaan. Deze avond geen biertjes voor hem. De dag erna gaat onze tocht verder met nog 1,5 uur lopen en wildwater raften en bamboe raften. Omdat de regentijd nog maar net is begonnen is de rivier erg rustig en is er dus weinig wilds aan. We doen nog ons best om meer snelheid te maken zodat de kleine stroomversnellinkjes wat spectaculairder worden, en dat lukt een beetje. In de andere boot zit Robert apatisch voor zich uit te staren met de peddel los in zijn hand. Robert is op.

Guesthouse in Chiang Mai

Wanneer we in een busje zitten dat ons terug brengt naar Chiang Mai heeft Robert het warm. Hij gaat aan de achterkant van het busje hangen en zijn grijze haren wapperen in de wind. Loonie waarschuwt de Amerikaan nog, maar Robert kijkt de andere kant op. Hij kan zich heus wel vast houden aan de rand van het voertuig... Vijf minuten later ligt Robert op zijn buik op het zandweggetje. Vermoeid staat hij op en slentert langzaam terug naar het busje waar hij direct op een bankje in slaap valt. Ook de rest is op en we zijn blij als we weer terug bij het guesthouse zijn. Wat een vermoeiende reis, maar wel erg leuk! 's Avonds zie ik Robert met een biertje in de hand naar de tv kijken. Zijn hoofd gaat ritmisch heen en weer op de reggaebeats van Bob Marley. Ik besluit om erbij te gaan zitten en neem ook een biertje, hij kijkt me wederom met een glimlach aan: Oh yeah, he had a lot of fun during the trek, zegt hij terwijl hij een grote slok neemt van zijn literfles Chiang Beer.