Bergtocht tussen col Fromage en col Bramousse

We willen zoals gewoonlijk rustig beginnen, al lukt dat niet altijd. En als je in het hooggebergte wil wandelen, is het natuurlijk zonde om wat ‘plat’ rond te lopen. Dus toch maar direct en voorzichtig, een colletje of een topje veroveren. We vertrekken in een piepklein dorpje, hameau Le Villard, rond 1800 meter naar Col Fromage op 2300 meter. De route is gelegen op de GR5-GR 58, op een goed pad en dus is er ook wat ander volk, een groepje stevige zeventigers schat ik, die ook naar boven willen. Verder nog 2 jonge mountainbikers, die af en toe proberen te fietsen, maar waarschijnlijk wel eerder hopen op een mooie afdaling. In elk geval zijn ze met fiets niet eerder boven dan wij. Zo’n een fiets is dan eerder last dan lust.

Wij, in wandel volgorde van achter naar voor Eddie, Kristien, Chantal, Miguel, Hilde en Maurice, pakken routineus hun eigen wandelritme aan en komen zo gezwind en eerder dan verwacht op de Kaascol aan. Zou het psychologisch wat helpen als je de bewonderenswaardige zeventigers een voor een voorbij kan steken?

Col Fromage en observatoire.

Op de col even rusten, wat drinken en een energiereep verorberen. Wij willen over de kam naar de col de Bramousse. Een kamwandeling is altijd wel mooi, meestal prachtige vergezichten langs 2 kanten en dat zonder veel inspanningen. Al kijken we hier toch tegen een steile helling aan, het topje dat tussen de 2 cols ligt, is toch nog bijna 300 meter hoger, het wordt bekroond met een ‘observatoire’ voor meteorologische doeleinden. Al zigzaggend komen we toch vlot boven. We blijven dan van het grote pad af, echt op de kam wandelen. Een mooi wat wild rotsachtig stukje, juist genoeg avontuur voor een geciviliseerde mens om zich de koning te rijk te voelen. Als koningen op onze troon gaan we hier ook onze piknick aan spreken. Kristien vind het hier toch wel wat culinaire wandeling, met eerst de kaascol en daarna de Bramousse, van bramen en mousse au chocolat, stellen we ons voor. Maar grof gebroken brood met een homp meegebrachte kaas is gewoon genoeg om hier te genieten. Een driesterren restaurant kan tegen deze maaltijd en tegen het uitzicht niet op.

Crête des Chambrettes noemt het hier, en zulke plaatsen zijn dikwijls ook de groeiplaats van een ander culinair genoegen, de grijze Génepi. We snuffelen wat rond, planten genoeg maar geen genepi. Waarschijnlijk is de grond toch wat arm aan kalk om onze Artemisia muttelina te vinden. Wel, net onder de sneeuw uit, vinden we veel witbloeiende Anemonen.

Crête du chateau en Achtster

Maar we dwalen verder, voor ons en lager Col de Bramousse. De chocomousse moet nog even wachten. We wandelen nu eerst op een wildspoor, toch goed in de gaten houden dat we niet in de verkeerde vallei terecht komen. Maar links voor ons zien we Ceillac al liggen. Een zijpad voert naar een karakteristieke, overstekende rots, Crête du chateau genoemd, waar we als intermezzo even naar toe gaan. Het kleine rotsplateau ziet wit van de bloeiende Dryas octopetala. Achtster is de mooie uit het Duits vertaalde Nederlandse naam in de flora van Hilde. We ontmoeten het veel op onze bergtochten, maar zo massaal en zo uitbundig bloeiend heb ik het nog nooit gezien. Verborgen onder een Grove den vinden we één blauwbloeiende Clematis alpina, dit kleinood werd reeds door Victor Hugo bezongen. ‘Ces fleurs tremblantes et pendantes dont Zéphir tenait le fil, avaient des airs de confidentes autour de la reine d’Avril’. Na deze korte, poëtische bezinning terug naar het ritme van hartslag en voetwerk. We dalen driftig, eerst naar Col de Bramousse en dan verder richting Ceillac al in de grazige bergweilanden.

Net voor hoogte 2000 kunnen we rechts afdraaien in de helling terug naar Le Villard. We wandelen nu in een mooi hellingbos, schaduw met vlekken zon, mysterieus en mooi beschut tegen de felste zonnestralen. Bij Le Villard, na nog een uurtje wandelen, komen we weer in de uitbundig bloeiende weilanden. Hardrose Fleur de Jupiter, donkerblauwe Bergkorenbloem en vele anderen verwelkomen ons na deze eerste tocht en zelfs de Heilige Barbara in de kapel van Le Villard is op post. We hebben onze hemel nu wel weer verdiend. Nog even uitlopen, flaneren langs Esparcette, Viooltjes…. en dan de bergschoenen uit. Het ‘rustig’ inlopen lijkt dit jaar goed gelukt.