Wandeling naar Rochas, een verlaten nederzetting

Nog eens een wandeling in mijn Franse Drômestreek. Vanuit de slaapkamer in ons huis in Bellegarde-en-Diois kijken we in de verte op een puntige groene berg met de logische naam L'Aiguille. Daar zouden nu, eind Mei, de zeldzame Pioenrozen moeten bloeien. Dus dat willen we natuurlijk wel eens bewonderen. Dus... Met de auto rijden we naar de col du Fays 1051 m (tussen Establet en St. Dizier, richting Valdrome). Vandaar klimmen we langs een breed pad in een gemengd hellingbos (Beuk, Krentenboompje, Den) naar een naamloze col op 1159 m. En ja, net voor de col, in de onderbegroeiing van het hellingbos vinden we een collectie wilde Pioenrozen, de grootste die ik ooit gezien heb en nog in bloei ook. Zij groeien hier zo maar geflankeerd door Martagonlelies, Wilde akelei en Gele gentianen. We wandelen langs de schaduwkant, in het Frans wordt dat de ubac genoemd, van het massiefje de L’Aiguille (1361m). Op de col draaien we de zonkant, l’Adret in. Hier is het plots 10 graden warmer en ook de planten voelen dat, in de warme rotsen vinden we bloeiende Tijm, sierlijk Engelenhaar, Lavendel, blauw vlas en Anjers. In de bosrand, lichte schaduw met glinsterende zonneplekken groeit en bloeit het Bleek bosvogeltje. Geen heksje, noch een echt vogeltje maar gewoon een geurend orchideetje.

Rochas, een verlaten nederzetting.

Diep onder ons, zowat 300m lager, het kloofdal van Archettes en in de verte, in de V-vorm, krijgen we het dorpje Ste-Marie in het vizier. In Ste-Marie kunnen we niet geraken, maar voor ons, op een smalle, uitspringende rotsrichel zien we het dak van een huis of ruïne. We dalen af op een breed pad, ooit toegankelijk geweest voor jeep of tractor, nu alleen nog te bewandelen. Dicht bij het huis vinden we steeds meer resten van ooit menselijke aanwezigheid, ruïneresten, gestapelde muurtjes, verroeste onduidelijke machines en zelfs andere plantengroei, meestal met menselijke activiteit verbonden zoals brandnetel en bramen, maar ook verwilderde irissen. Het eerste houten gebouw lijkt af en toe nog in gebruik te zijn, de deur staat open, pannen, wijnflessen en ander gerief ligt her en der verspreid. Verder is er nu geen teken van leven. Echt leefbaar lijkt het niet. Een boerderij activiteit is onwaarschijnlijk, er zijn geen geiten- of schapenpaden en geen uitwerpselen. Het pad dat achter de gebouwen naar boven slingerend is bijna dicht gegroeid. We wandelen toch nog een eindje verder, richting col du Roux (1186m), maar besluiten dan toch om terug te gaan. Naar de col de Roux en de afdaling naar Establet te voet is misschien 1,5 uur wandelen, dat zal voor de volgende keer zijn. Nu slingeren we vol-auto-matisch in 5 minuten naar hetzelfde Establet en zo terug naar onze verblijfplaats Bellegarde.

(de boerderijplek noemt Le Rochas, gelegen op 1095m)

Terug naar Rochas.

Enkele weken later nog eens alleen naar Le Rochas, nog steeds tekens van leven nog steeds geen menselijke aanwezigheid. Ik ben er ook niet op aan het wachten. Wie komt hier de nacht doorbrengen, een beetje spannend en geheimzinnig is het wel. Maar ik wil nu wel verder naar die col en omheen die berg. De col leek mij nog een hele trip maar uiteindelijk was ik boven op een kwartier, wat mathematisch gezien niet onlogisch is, het waren uiteindelijk maar 100 hoogtemeters.
Boven kijken we in de verte naar het Middeleeuws dorpje La Charce, maar ik draai rechts af een onverwacht duidelijk pad richting Establet. Niet dat er een bewegwijzering is, het wordt niet echt meer gebruikt maar dat maakt het allen maar boeiender. Aan deze kant van de berg groeien nog meer Pioenrozen. Het blijft vreemd, bijna onnatuurlijk om zulke grote rode bloemen midden in die stenige woeste natuur te zien groeien. Ik heb het gevoel dat ik ze moet beschermen tegen de grillen van deze wilde natuur. Toch is dit blijkbaar hun eigen plekje en zullen zij zich hier beter thuisvoelen dan ik. Dus wandel ik maar verder, driftig dalen richting Establet. Voor ik aan de verharde weg kom, is het pad plots onderbroken, en kom ik terecht op het eigendom van het enige huis dat hier aan de weg ligt. Via de oprit kom ik zo op de weg en in Establet.

Establet.

Establet, zeer kleine gemeente in het Franse Drôme provençale, arrondissement Die. Er wonen slechts een twingtal mensen.De oppervlakte van Establet is 9,5 km², de bevolkingsdichtheid is 2,2 inwoners per km². Het hoogste aantal inwoners namelijk 295 was in 1831.