Java en Indonesië

Zonsopkomst boven een vulkaan

Zonsopkomst boven een vulkaan

Midden in de nacht ga je op pad, het is donker, het is koud. Je gaat op avontuur. Je doel is een vulkaan en je hoopt op een fraaie opkomende zon. Je bent niet alleen want mensen met allerlei nationaliteiten zijn op zoek naar hetzelfde.


De Bromovulkaan in Indonesië vindt je in het oosten van Java. De vulkaan is bekend om zijn activiteit en nog in juni 2004 kwamen twee mensen om het leven bij een uitbarsting. Het is een grote trekpleister voor toeristen, die de vulkaan massaal bezoeken. Eigenlijk is de Bromo slechts één van de vulkanen die in de Tengger caldera ligt. Zuidelijk van de Bromo ligt in diezelfde caldera nog de Batok vulkaan en vanaf de rand van de caldera heb je een prachtig uitzicht op de Semeru, de hoogste en actiefste vulkaan van Indonesië. Bij helder weer kunt U hier een prachtige foto schieten met alle genoemde vulkanen op een rij.

We werden in ons hotel opgehaald om 00.30 uur en waren dus alweer opgestaan uit bed voordat we aan de nachtrust konden beginnen. We waren met z’n tweetjes en stapten bij de gids, tevens chauffeur in zijn busje. De rit in de donkere nacht was begonnen en maar goed dat het donker was, want er werd enorm hard gereden. Eén van de redenen waarom veel mensen ’s nachts rijden is dat zij dan helemaal onbeschoft hard kunnen rijden. De rijstijl in Indonesië is op z’n minst levensgevaarlijk. De bussen zijn hier afgeladen vol gepropt met mensen terwijl op de daken nog meer mensen zitten, al dan niet in combinatie met kippen, schapen of wat voor andere dieren dan ook. Juist deze bussen rijden ongelooflijk hard en als je in de verte zo’n gevaarte ziet naderen, kan je beter al maken dat je uit het zicht verdwijnt want denk maar niet dat zo’n bus ook maar een halve meter voor je aan de kant gaat. Liever een frontale aanrijding dan uitwijken lijkt het motto van buschauffeurs. Onze chauffeur gedroeg zich voor een Indonesische chauffeur redelijk netjes.

Ondanks dat het nacht was, was overal al bedrijvigheid en menigeen was met zijn handel, die doorgaans op het hoofd gedragen wordt, onderweg. Markten beginnen al erg vroeg en het dag en nachtritme van de mensen is daar aan aangepast. Men werkt vele uren per dag en eten gebeurt nagenoeg altijd tijdens het werk. Ook doet men af en toe een geoorloofd dutje, soms zelfs in de winkel op de toonbank waaronder een ander collegaatje net een maaltijd naar binnen werkt. Het eten is er ook aan aangepast en men eet hier vaker per dag een kleine hoeveelheid. Dat een winkelmeisje lekker zit of ligt te slapen in de winkel is geen uitzondering.

Wij vielen niet in slaap, daarvoor was de rit toch iets te wild. Wij waren al lang blij dat de vele voetgangers een fakkel droegen, geen overbodige luxe. Overstekende honden of andere dieren liepen een veel groter risico door de vele maniakken geschept te worden. Wij kwamen zonder bloed aan de bumper aan bij de beklimming van de Bromo en reden heuvelopwaarts. Het was zo donker dat we niets zagen toen de chauffeur een parkeerplaats op reed. De rust veranderde plotseling en wij zagen hoe ons busje plotseling werd ingesloten door wel twintig als criminelen uitziende mannen. Ze schreeuwden in een voor ons onverstaanbare taal, sloegen hard op de ruiten en de een keek ons nog meer intens aan dan de ander. Ze droegen dikke jassen en hadden hoeden of doeken over hun hoofd getrokken. Wij vreesden in een hinderlaag gereden te zijn en overvallen te worden en het verbaasde ons toen de chauffeur het raampje open draaide en bij één van de mannen een briefje uit de handen griste. Direct hierna rende iedereen van ons busje weg en luid schreeuwend belaagden ze een volgend busje. Wij bleken de parkeerplaats van de Bromo bereikt te hebben en het ging om de Tenggerezen, de bevolkingsgroep die hier al eeuwen woonachtig is en nu hoofdzakelijk leeft van het toerisme. In alle vroegte komen zij met hun paarden naar de parkeerplaats en proberen klanten te vissen uit de constant aan rijdende bussen en busjes. Zij hebben een briefje in de handen met daarop een naam of nummer en als een gids dat briefje aanneemt, is de deal gesloten en zal hij zijn paard gaan halen om je in de donkere caldera te leiden.

Ondanks onze jassen hadden we het koud en we konden zelfs dikke warme capes of jassen huren om niet te vernikkelen. Als in warme capes gestoken cowboys gingen we te paard en leidde de eigenaar de dieren eerst een stuk langs een rand en vervolgens een diepte in. Het was geen overbodige luxe om op de rug van een paard te zitten want je zag werkelijk geen hand voor ogen. De rit ging verder en verder en beetje bij beetje werd het ietsjes lichter. Het was onvoldoende om alles goed te onderscheiden dus we genoten van het spannende idee dat we ons vlakbij een nog werkende vulkaan bevonden. Inmiddels daalden we niet langer af en reden we op vlak terrein. In het beetje licht dat we hadden zagen we de contouren van een vulkaan waaruit onheilspellend rook te voorschijn kwam.

We werden onder aan een trap achter gelaten en kregen ruim de tijd om rond te kijken. De opzet van dit nachtelijke tijdstip is om de zonsopkomst te beleven want deze moet werkelijk zeer spectaculair zijn vanaf de rand van de Bromovulkaan. Wij begonnen dus aan de ongeveer 250 treden om die rand te bereiken. Het oosten werd verlicht door de nog onzichtbare zon en we hadden tussen vele andere toeristen een plekje gezocht om rustig de zon te kunnen zien opkomen. De warme jassen die we extra hadden, waren daarbij zeker geen overbodige luxe.

Tja, mogelijk dat op andere dagen de zonsopkomst spectaculair is, op onze dag was dat zeker niet het geval en je vraagt je dan af of je niet gewoon overdag even een kijkje had kunnen nemen. De zon zorgde echter wel voor licht op de hele caldera en de Bromokrater op wiens rand we nu stonden. Geheel ongevaarlijk kwam het mij niet over want de rand is niet breder dan zo’n twee tot drie meter en in de krater, diep onder ons zag je duidelijke activiteit in de zin van een stevige stoomwolk, die een sputterend en knetterend leventje leidde en een rotte eieren stank produceerde. Pas nu zagen we de omvang van de caldera waarin wij ons bevonden en zagen we dat we ons in een indrukwekkend gebied bevonden.

Gelukkig werd het langzaam warmer en na de hele krater rond gewandeld te zijn, daalden we af naar beneden waar vele mannen met paarden stonden te wachten. Gelukkig herkende één van hen ons want zelf zouden we niet geweten hebben met wie we gekomen waren. We mochten na enig aandringen nog even wat met de paarden in de caldera rijden maar moesten op een gegeven moment toch terug naar de parkeerplaats waar we eerder op een wat onstuimige manier onthaald waren.

Met hoge snelheid, gewoon omdat dat gebruikelijk is in Indonesië, werden we terug gereden naar ons hotel in Malang. We hadden erg genoten en moeten U toch de tip geven de Bromo te bezoeken. Het is er prachtig en U wordt verrast met vele vergezichten en geweldige natuur.
Met wat mazzel krijgt U er een spectaculaire zonsopkomst bij.
© 2007 - 2008 Peter, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 29-03-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Peter is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Zonsopkomst boven een vulkaan"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.