Bergtocht: vissen, de heilige Anna en een magische hond

In Ceillac parkeren en camper-kamperen. Ik ontdek een gezellige theehuis waar gratis Wifi geserveerd word en dus kan ik mijn email controleren. Ik drink een lekkere cappucino en eet een ijsje. Je kunt hier ook ook een hele bibliotheek over de Queyras inkijken. Dus blijf ik hier wel even zitten. Bij ondergaande zon nog een uurtje door de vlakke velden van Ceillac geslenterd. Een pantoffelwandeling maar wel met sfeer. Veldjes met RodeKlaver, Luzerne en enkele akkertjes met nog niet geoogste tarwe en haver. In de reeds vroeger gemaaide graslanden bloeit en geurt opnieuw wit walstro en de blauwe bergcentaurie. Als ik de 3000m hoge bergen wegdenk, lijk ik wel terug te zijn in mijn geboortedorp Hoegaarden zowat 50 jaar geleden. Graan, klaver, geur en geest. Langs de bergbeek Mélezet, le torrent, wel een mooi getormenteerd woord, vind ik ook enkele Ridderspoorplanten in blauwe bloei. Magische planten niet alleen wat groeiplaats, maar ook wat giftige inhoudsstoffen betreft. Deze Delphinium dubium, Dauphinelle of Pied d'alouette douteuse in het Frans, het twijfelachtige slaat waarschijnlijk op de giftige werking vande plant. De officiële naam is afgeleid van het Griekse ‘delphis’ dolfijn, omdat de bloem op een springend dolfijntje lijkt. Hier lijken ze ook verlangend de wild stromende rivier te willen induiken.

Maandag 3 september: Lac Ste Anne en Lac Miroir.

Ik rij met de motorhome helemaal tot aan het eind van de vallei. Voorbij het bescheiden skistation van Ceillac, voorbij de mooie gite Refuge de la Cime tot aan de eindparking Chaurionde. Van daar uit, gelukkig te voet naar het Lac Ste Anne, weer een meer met kapelletje. De kapeltjes achtervolgen mij of achtervolg ik de kapelletjes. Allen op de wereld met de heilige Anna en enkele vissen. Ik zit op mijn hurken bij het meer. Kleine visjes zwemmen tegen mijn schoenen aan. Vooral een lange, smalle vis, met 4 doorzichtige vinnen, 2 vooraan en 2 achteraan, blijft bij mij rondjes draaien. Wat doen die visjes hier in dat meer op 2400 meter hoogte en wat doe ik hier? Kan ik die vis begrijpen of begrijp hij mij? Ik blijf hier maar even, maar die vis blijft hier zijn hele leven.
Ik, wandel al weer verder. Op naar een volgend meer. Of zijn alle meren hetzelfde. In de verte zie ik de eerste, andere mensenwandelaars naar boven komen.

Lac Miroir en het beest

Naar Lac Miroir. Een spiegel voor mezelf ? Net voor ik bij het meer kom, voel ik iets tegen mijn linkerbeen duwen. Ik draai me om, en zie een stevige hond die zich schijnbaar vriendelijk tegen mij aanduwt. Vreemd genoeg schrik ik zelfs niet, hij heeft nochtans een vervaarlijke halsband aan, rondom bezet met pinnen. Is dit de vriendelijke wilde wolf die ik zo graag eens zou ontmoeten? Ik wandel met gemengde gevoelens verder, het beest blijft me niet alleen volgen maar duwt zijn kop met die pinnen zelfs vriendelijk tegen mijn been aan. Het meer is buccolisch, ik stop en ‘geniet’ even, mijn wolf stopt ook en vlijt zich vrolijk aan mijn voeten.
Is dit een bovennatuurlijke ervaring of gewoon een loslopende hond? Een loslopende hond zeker, wat niet vanzelfsprekend is, zo hoog en in een natuurgebied, dus blijft het voor mij toch iets van een verschijning hebben. Een vreemde, betekenisvolle ontmoeting? Het beest volgt mij nog even en trekt zich dan terug in het bos. Vanuit de verte kijkt hij nog eenmaal intens naar mij, met een blik van ‘je weet wel’ en verdwijnt dan tussen de eeuwenoude Mélezes.

Skiliften en een romantisch pad.

Na het beest. Na het sprookje, de nachtmerrie van de wintersport. Skiliften en gebuldozerde brede banen. Gelukkig maar voor even. Een brede bocht lager, het hoekje om, kom ik terecht op een romantisch paadje langs een oud waterkanaaltje. Het contrast kan niet groter zijn. In het hellingbos, een vlak eenpersoonspad in de schaduw en met een spannende plantengroei van gele gentianen, monnikskappen, Adenostyles (ik noem ze zweetblad), vreemde valeriaantjes, martagonlelies en bosgeraniums. Ik vraag vriendelijk aan de gentianen of ik een beetje van hun bittere wortels mag gebruiken om er in mijn rijdend huisje wat likeur mee te maken.Hier in de rulle, vochtige grond van het hellingbos zijn ze gemakkelijk uit de grond te halen. Ik moet wel oppassen om geen Monnikskapwortels mee te rooien. Dat zou een dodelijke vergissing kunnen worden. Gelukkig is het aroma en de geribbelde structuur van de grote gentiaan goed herkenbaar. En zo kan ik de laatste meter naar mijn motorhome en de laatste wandelmeters van mijn zoektocht dubbel genietend afsluiten.