Bergtocht naar de Rocciamelone

Halfzes smorgens, we vertrekken uit Baarle, met twee ervaren, een half-ervaren en twee splinternieuwe trekkers, op naar de Alpen. Met drie mensen achterin en een paar keer file, moet dit voor Maurice wel de zwaarste dag van de alpentocht zijn. Om 19.00 uur komen we aan in Bessans, al 1732 meter hoog. Iedereen in het trekkerspak, de mooi gepoetste bergschoenen aan, rugzak op, stafkaart mee en het echte werk kan beginnen. De bedoeling is tot aan refuge d' Avérole te wandelen, maar na een uur lopen en de dreiging van een eerste onweersbui besluiten we onze tenten eerder op te bouwen om nog op tijd droog binnen te zijn. We hebben een mooie plaats aan de rivier Lombarde bij La Goulaz 1760 m met uitzicht op een gletsjer. ’s Nachts begint het te regenen en blijft het ook lang regenen, maar de tenten doorstaan de bui.

11 augustus: Col de L’ Autaret 3072 meter hoog

Ons eerste ontbijt in de natuur en dan op naar refuge d'Avérole. Het valt niet mee om in een goede kadans te komen en een ervaren trekker had mij nog zo gewaarschuwd: " let op je ademhaling". Nu bij mij lukte het van geen kanten, het probleem zat ook tussen de oren, er kwam faalangst om de hoek kijken. Ik had ’s morgens maar niet door de verrekijker naar die vervaarlijke gletsjerspleten moeten kijken.

Het laatste stuk naar refuge d'Avérole (2210 m) is een pittige klim. Maurice informeert naar de weersomstandigheden, de beheerder kijkt wat bedenkelijk, maar als hij ziet dat wij tenten bij hebben zet hij het licht op groen. We lopen nog een heel eind in de vallei op naar col de l'Autaret. Ton voorop, die de steenmannetjes volgt die niet onze mannetjes zijn. Gevolg: Ton en Miek lopen boven, Maurice onder. Kees is bezig met de begeleiding van Hans die nog niet als een berggeit loopt en Hans denkt op dat moment dat hij het nooit zal worden. Op een gegeven moment zijn we uit elkaars gezichtsveld verdwenen en voelen sommigen zich alleen op de wereld. Kees fluit en roept ons tot de orde, we gaan van nu af aan in vaste volgorde lopen. Maurice voorop, dan volgt Miek, daarna Kees en Ton achteraan. Nu gaat het beter en we arriveren om 17.00 uur op de col de l'Autaret. Op Italiaanse bodem, dus nieuw land onder onze voeten. De splinternieuwen krijgen al wat meer moed nu ze die hoogte gehaald hebben. Er staat een behoorlijke wind, maar het uitzicht is prachtig. We dalen af naar lac de l'Autaret 2985 m. Hier zetten we onze tenten op. Vlak bij het meertje, zeer romantisch maar is dat wel veilig. Wij riskeren het, maar Kees en Miek hebben hier geen vertrouwen in. Als in de nacht het stroompje een rivier wordt, er is slecht weer voorspeld, zou de tent wel eens een bootje kunnen worden. Dus één tentje gaat een stukje hoger en droger staan. Het is er behoorlijk koud en er zijn flinke windvlagen met zelfs wat sneeuw. Onze trekkersgoeroe voelt zich niet lekker en zoekt warmte en rust in zijn slaapzak.

We maken de warme maaltijd van Hans klaar: puree met kaas, groenten, vlees en vis en cashewnoten. Dat scheelt weer wat gewicht voor hem. Kees doet zijn best de maaltijd binnen te werken, mar hij mist de jus. Maar Kees is braaf en eet zijn bordje leeg. We kruipen met vijven in één tent om wat warmte van elkaar te vangen. Maurice had nog geen trek in eten, maar begint toch weer wat op te knappen. Gelukkig, we moeten er niet aan denken op deze hoogte onze gids te verliezen. Ton vindt het wel leuk dat er gasten zijn in huis, maar met zijn lange armen en benen weet hij in zo'n mini-tentje geen raad meer. Dus we gaan weer allemaal vroeg naar bed. Slapen lukt nog niet zo snel, de wind laat de tent behoorlijk klapperen. De tent aan het water heeft dan ook nog het geluid van het klotsende water. Zo dommelen we toch langzaam in.

12 augustus: Lac de Malcioussia.

Op tijd op, tenten afbreken en naar beneden. Het is te koud voor een lekker ontbijt. Het ijs staat in de pan met water en de wind is nog steeds onze gast. Na een uurtje wandelen nemen we de tijd voor een ontbijt. We besluiten de tocht anders te lopen. We dalen niet af naar het dorp Margone voor onze voedselvoorziening, met z'n vijven hebben we toch genoeg eten voor de hele tocht. Zo kunnen we wat hoogte houden. We wandelen naar col di Spiole 2600 m richting Plan Sule 2526 m. Als we aan de andere kant van Col di Spiole komen, is er alleen maar mist. En dan, alsof er een gordijn voor ons wordt opengetrokken, krijgen we een schitterend zicht op Lac de Malcioussia en Refugio Albergo Vulpot 800 meter lager. Wonderlijk! We gaan rustig op een rots zitten. Genieten van de warmte en het zicht.

En dan natuurlijk weer actie! We dalen in een ruk naar het meer. Trui uit of aan, korte of lange broek? De hele tocht is het wikken en wegen. De afdaling lijkt wel een grote bloementuin met een overvloed van alpenkruiden. Bij refuge Vulpot zijn we net op tijd om eens lekker te eten uit de gevulde pot. Het eten smaakt goed, en het brood dat we niet opeten gaat de rugzak in. Altijd beter dan hardkacks, niet dan? Aan het meer koelen we onze voeten, tijd voor het poetsen van de schoenen en het zoeken van een slaapplaats. Maurice zet voor de variatie de tent op zijn kop. Kees vindt een betere slaapplaats. Zou het? We lopen via de brug naar Kees zijn plekje. Maurice gaat met zijn rugzak half op, tent in de hand, gericht over stenen die in het water liggen. Dat gaat fout! We zien flink opspattend water. En dan is Maurice achter de bosjes verdwenen, maar even vlot zien we hem weer het pad oplopen. Een zucht van verlichting. Als onze gids uitvalt kunnen we wel inpakken.

13 augustus: Refuge Tazzetti 2646 meter.

Via Valle Lombardi naar Refuge Tazettï. We passeren regelmatig watervalletjes, die altijd weer een bijzondere aantrekkingskracht uitoefenen. De klimkadans zit er goed in en zo komen we om 13.30 uur aan bij Refugio Tazzetti. Achthonderd hoogtemeters met 20 kg op de rug in twee en half uur, niet slecht, totdat we ontdekken dat de Afrikaanse marathontop hier geoefend heeft en dezelfde afstand op een half uurtje wegloopt. Wij zijn weer net op tijd voor een warme hap. Spaghetti vooraf, een lekkere aardappel-groente salade en een toetje na. Het werkvocht van de klim maakt de houten refugebank helemaal nat. Op enige afstand, uit het zicht van de refuge gaan we kamperen. We besluiten de volgende dag om 6.00 uur op te staan, want woensdag is de grote dag. Op naar de top, dus weer op tijd onder de wol.

14 augustus: op naar de top.

Het alarm van het horloge zit te diep in de slaapzak en dus horen we het niet. Maar daar hadden we ook niet echt op gerekend, gelukkig zijn er altijd wel vroege vogels. Om 7.30 uur staan we vertrekkens klaar. Op naar de Rocciamelone! Langs een kam klimmen we naar Col della Resta 3183 m, over Rochemelongletsjer en via de Noordwestelijke kam, tussen sneeuw en gruis, bereiken we de top. Er is af en toe wat klimkunst nodig, maar we overhaasten niets en het gaat goed. Ook de eerste gletsjeraanraking voor de groentjes valt wel mee. Maurice vertelt dat, als we de kapel op de top halen, voortaan al je zonden vergeven zijn. Hebben wij even motivatie om ons doel te bereiken.

De top van de Rocciamelone.
Boven aangekomen om 12.30 uur omhelzen we elkaar, en Ton krijgt de meeste zoenen, waarom? Er is net een mis aan de gang met pastoor en zo'n twaalf gelovigen. Apostelen? Wel een merkwaardige sfeer, dat gregoriaans geluid uit de kapel op die hoogte. We kijken wat rond en zien in de keuken van de pastoor een vers brood liggen. Bij Kees loopt het water uit zijn mond, hij is nog steeds niet gewend aan die droge koekjes. Maar ondanks dat we na deze 'bedevaart' mogen zondigen, laten we het brood bij Onze Lieve Heer liggen. Het is een zalig gevoel boven. Al vier dagen kijken we tegen deze berg aan, nu zitten we er boven op en kijken op de vele andere bergen neer. De hele wereld moeten we nu aan kunnen! Ook Hans voelt zich steeds meer berggeit worden.

De afdaling langs de Franse kant over de gletsjer.
Voldaan beginnen we aan de afdaling. We hopen het goede pad van de gletsjer af te kunnen vinden. Dat moet lukken met twee hoogtemeters en de zegeningen van boven. Zonder paspoort controle zitten we zo weer in Frankrijk. Over de gletsjer, zonder stijgijzers, niet aangelijnd, ook dat moet kunnen! Het is toch wel even eng, als je over een gletsjerbeek loopt, je zou er maar inschieten. Maurice ontdekt het geraamte van een gems in een gletjerbeekje. Dan gaan we van de gletsjer af, de rotsen in, naar de vallei van Ribbon. We komen daar rond 17.30 met knikkende knieën aan. Dertienhonderd hoogtemeters dalen doe je ook niet elke dag. s Avonds de warme hap van Kees verorberd, deze keer met jus natuurlijk! Veel drank wordt deze avond opgemaakt, dus slapen doen we wel.

15 augustus: Bessans en back.

Met al wat pijn in het hart breken we onze hut op. We gaan langzaam de bergen verlaten. We lopen die morgen nog door een mooie vallei en worden regelmatig begroet door marmotten. Ook komen we langst het verlaten dorpje l'Arcelle. In onze fantasie bouwen we heel het dorp weer op, en gaan als 'god in Frankrijk’ wonen. Er is een huis opgeknapt en te koop. Onze leider krijgt huizenhonger en noteert het telefoonnummer. Wie weet over een tijdje 'Maurice in Frankrijk'. Op de middag komen we aan in Bessans. We verkleden ons bij de auto, verjagen de werkluchten, en gaan heerlijk uit eten in restaurant 'Le Mont Iseran'. Een lekker glas bier, een proost op ons werk en een viergangen menu. In Bessans is het jaarfeest aan de gang. Mensen zingen en zwalpen, zelfs in folkloristische klederdracht, door de straten van het stadje. Het contrast is wel erg groot, van de rust in de bergen naar dit uitbundig feestgedruis.

Wij rijden nog enkele uren richting Noorden en kamperen langs de weg. Hoogtemeters zijn nu niet belangrijk meer. Wel worden we nog getrakteerd op vuurwerk. Dat hadden die Fransen nu echt niet moeten doen!