Bergtocht rond Bric Froid

Nog steeds in het Franse natuurgebied de Queyras op de grens met Italïe. Alleen op de wereld maar dat is juist de bedoeling. Alleen met de woeste bergen, de wilde planten en mijn evenbeeld de beweeglijke gems.

Naar col de Thures

Een stevige recht toe recht aan klim naar 2950m. Bij het begin van de klim zijn enkele mensen in de hellingweilanden aan het snuffelen. Ze zoeken al champignons, hebben wat vrij grote witte met aflopende lamellen in hun mandje liggen. Le petit tordue noemen zij hem. Ik hoop vooral Rozenwortels te vinden. Helaas boven nog steeds geen Rhodiola.

Ik ben nu wel op de Frans-Italiaanse grens en wil achter de Bric Froid door op hoogte naar Col Mayet. Een vrij lange en moeilijke tour, maar op de kaart word een gemarkeerd pad aangegeven. Ik moet eerst naar de col de Ramiere en dat gaat zomaar over een gruishelling zonder pad, maar boven op de col is er wel degelijk een mooi pad, dat mij verleid om verder af te dalen. Helaas loopt het helemaal naar beneden! Het pad van de kaart rond Bric Froid lijkt er niet meer te zijn, dus probeer ik op eigen houtje van de weg af naar Col Mayet te wandelen. Zeer moeilijk vooral omdat ik al die zijgraten van de Bric op en weer af moet. Het is ook altijd weer afwachten of de achterkant van die zijgraten wel bewandelbaar zijn. Uiteindelijk na een drietal uren door gruis- en grashellingen geploeterd te hebben, kom ik op een grotere graat waarvan ik hoop dat de overkant zicht zou geven op Frankrijk. Helaas onder mij zie ik alleen de mooie bergweilanden van de Italiaanse Alpe Plane en nog veel verder de grote kam van Tête de Frappier en Gran Queyron, met daartussen zelfs nog niet zichtbaar mijn col Mayet. Mogelijk nog 2 uur ver weg.

Italiaanse rifugio Alte Plane

Diep onder mij, 800 meter lager, lonkt al een tijdje de Rifugio Alpe Plane. Mijn noodplan! Ik besluit om af te dalen naar de refuge, daar te overnachten, en pas morgen de oversteek naar Frankrijk te maken.

De nood moet dan maar een deugd worden. Maar ik ben er nog niet. Tussen mij en de refuge liggen niet alleen 800 hoogtemeters, maar ook immense beekkloof. Ik probeer zo hoog mogelijk, waar het woedende water nog niet te veel ravijn heeft gevormd, over te steken. Maar ik moet wel enkele keren terug naar omhoog omdat het te stijl word, uiteindelijk bij de derde poging kan ik toch met de hulp van wat struiken en grillige bomen de vallei bereiken. In de boerderij refuge is het toeristenseizoen praktisch voorbij. Ik ben de enige wandelaar, alleen een Zwitser koppel wil hier ook overnachten om morgen verder te reizen naar Toscane. Toch niet te voet, vraag ik nog onnozel weg. Mijn hersens zijn nog steeds op zoek naar bekruipbare hellingen. Zouden zo ook gemzenhersens werken?

De boer komt met zijn gierkar en met zijn koeien thuis. Dezelfde boer die ik van helemaal boven bruine lijnen en cirkels zag trekken in het groene landschap. Van boven leekt het wel landart maar beneden was het gewoon stront en rook het ook zo.

Gegeten en geslapen

Ik eet polenta met worstjes, aardappelsoep met kaas, voorgerecht geitenkaasje van de boerderij en een puddinkje na, terwijl op televisie AC Milan tegen Sevilla voetbalt en Prinses Diana’s zoveel jaren dood zijn herdacht wordt. Het wereldse showleven gaat gewoon verder, terwijl de boer zijn stront uitstrooit en Maurice door de bergen dwaalt. Vele werelden vrolijk naast mekaar.

Over daar boven bij Bric Froid en de oude gems (Le vieux chamois) in mij.

Wandelen op hoogte
Wandelen is het woord niet
Eerder gemsachtig bewegen
Van het pad weg
pad is weg
gruis in, rotsblokken uit, even
een spoor van groen
een graat op, is het af ook te doen
speuren naar een spoor, doorgang
zintuigen, spieren op scherp
Is dit wat gemzen doen?
Opgeslokt tussen 2 kammen zie ik ze rustig grazen,
En al ruik ik gemzig,
en al beweeg ik gemzig.
de gemzen zelf in hun geheime vallei
vluchten toch nog weg van mij.

De volgende dag, zonder ontbijt, mijn geld was op, maar ik had natuurlijk wel wat oud brood en chocolade in mijn rugzakje, via Col Mayet terug naar Le Roux en naar mijn motorhome gewandeld. Gelukkig was er niemand behalve de Hymerhome die op mij wachtte.

Praktische info

Abriés dorp met 270 inwoners gelegen op 1550 meter. De naam komt mogelijk van ‘ad Bricos’ bij de bric, een oude naam voor ‘top’, een dorp gelegen bij de toppen, hier Bric Froid, dus de koude top 3302m en Bric Brouchet 3216m. Zoals met veel van deze bergdorpen het geval is, woonden er 100 jaar geleden veel meer mensen, hier zelfs 1831 in het jaar 1900.

Op het eerste zicht lijkt deze tweedaagse niet voor de eerste de beste wandelaar geschikt en dat is ook zo. Maar met een kaart en wat veranderen van de route is dit een zeer mooie boucle voor 2 of 3 dagen. Dus vertrek in Le Roux (Abriés) naar Col Thures, dan over de col de Ramière het pad verder naar beneden volgen en via de vallei terug naar de refugio Alte Plane wandelen. Overnachten en via Col Mayet terug naar Le Roux