Bergtocht naar Col de St Martin Queyras

Morgenvroeg vertrek ik naar de Queyras. Mijn jaarlijkse zoektocht naar de mythische Rozenwortel, Gele gentiaan, Meesterwortel en naar mijn eigen wortels van het bestaan. In 2uur 45 rijd ik met mijn motorhome van Bellegarde-en-Diois naar Abriès in de Queyras. Ik laat spijtig spijtig genoeg het indrukwekkende Ecringebergte letterlijk links liggen. Ik ben nu eenmaal op zoek naar Rozenwortels en die schijnen in de Ecrin niet te groeien.

Wandelen naar Col de St Martin 2650 meters hoog

Bij Abriès ben ik op de middag en net dan begint het te regenen. Ik rij nog wat verder tot Le Roux 1750 meter hoog, een dorp tegen de flanken van het massief. Twijfels over een lange wandeling omwille van de regen, dus even rondgekeken in het dorp. Vreemde zeer grote huizen. Ik ontdek dat Plantivore, een ambachtelijk kruidenverwerkend bedrijfje hier gevestigd is. Maar ik ben toch gekomen om stevig te wandelen. Dus trek ik mijn bergschoenen en mijn regenjas aan, en stap richting Col de St-Martin 2650m. Ik weet niet of de heilige Martinus mij geluk brengt of dat hij de goed weerheilige is. In elk geval, de eerstvolgende 5 uur ondanks de dreigende wolken regent het niet meer en begint zowaar de zon te schijnen.

Boven op de col kijk ik op Italie en in de verte de Refugio Lago Verde. Helaas moet ik langs de Franse kant terug, wat tijd betreft is een toertje vandaag niet meer mogelijk. Om toch wat rondwandeleffekt te krijgen ga ik van het pad af (is hier technisch goed mogelijk, ik zorg ervoor dat ik het pad in de verte nog kan zien). Hier in de Alpenweilanden kan ik ook wat meer tussen kleine planten snuffelen. Saxifraga’s, Sempervivums en Rozenkransjes bedekken de tussen het gras uitstekende rotspunten. Eén voor één echte rotstuintjes. Achter die tuintjes hebben de vetgemeste marmotten hun holen gegraven. Ze schrikken zich wel een hoedje als hun rust zo onverwacht word verstoord. Ze fluiten dan ook extra schel en haasten, nu ja haasten, zich naar hun holen. Zouden ze er nog goed in kunnen nadat ze zich zo vol hebben gegeten voor hun winterslaap?

Terug langs de bergerie naar Le Roux

Terug lager in de vallei neem ik een ander pad naar een bergerie. Daar zijn geen schapen te zien maar wel veel stront en duizend afdrukken van schapenpoten, die samen één zompige blubber vormen. Het pad is dan ook helemaal opgelost en na de bergerie vind ik het ook niet meer terug. Is hier nog wel een pad? Terug heb ik natuurlijk geen zin in. Diep beneden mij is de ‘torrent’ en aan de overkant het pad dat ik vanmorgen bewandeld heb. Dus maar recht naar beneden. De bergbeek blijkt goed te traverseren (wat dikwijls niet het geval is) en zo kunnen we weer wat rustiger, op het officiële pad, afdalen.

De zon schijnt nog steeds, La Roux is binnen voetbereik en mijn lievelingsplanten binnen handbereik en dus neem ik al wat tijd om een beetje Gentiaan, Meesterwortel en zelfs, het hier zeer aromatische Duizendblad, te oogsten. Het eerste huis van La Roux is een soort kapelkerkje. Die zijn er hier genoeg al zijn ze wel vervallen. Men probeert ze voorlopig nog te redden door de daken met golfplaat te bedekken. Wat moet men vroeger zeer religieus geweest zijn om in deze extreem moeilijke leefomstandigheden zoveel tijd en energie te besteden aan het bouwen van kerken.

Terug 'thuis'

Mijn motorhome staat op een kleine parking vooraan in het dorp. Ik sta blijkbaar naast de bestelwagen van het herderinnetje uit de bergerie. Een bestelwagen die op dit moment dienst doet als hondenhok. De herder, de honden en de schapen die ik in de bergerie niet vond, kom ik nu tegen in het dorp. Die immense grote natuur krijgt zo’n menselijk, kleinschalig gezicht. De grote wereld is terug klein geworden.

Deze dag praktisch

Vertrek La Roux 1750 meter, het dorp door. Net buiten het dorp rechts een steil voetpad op naar Pré Roubaud. Ooit een dorpje geweest met zelfs een kerkje. Nu zijn ze het opnieuw aan het opknappen. Pad word breder richting Noorden, daarna draaiend richting Oosten, in de vallei en de Torrent du col St Martin pad volgen ongeveer 2 uur tot Col St Martin 2658 meter hoog. Dus ongeveer 900 hoogtemeters wat zonder zware rugzak wel op 3 uur te bewandelen is. Via dezelfde weg terug 2 uur dalen, samen zonder pauze 5 uur wandelen. Je zou ook over de col in Italiaanse refugio Lago verde kunnen overnachten. Een vrij eenvoudige en niet te zware dagwandeling.

Kaart: IGN Grenoble – Gap 1/100.000 nr. 54.
Bereikbaar met da auto vanaf Grenoble via Col du Lautaret naar Briançon, dan naar Col d’Izoard en Chateau-Queras en zo naar Abriès. Een mooie autorit over enkele befaamde Tourcols, maar natuurlijk niet bedoeld om snel even een dagtrip en wandeling te maken.

Planteninfo

Gentiana lutea – Gele gentiaan
Een statige, geelbloeiende vaste plant, bekend om zijn gebruik in lekkere likeuren als aperitivum en digestivum. De zeer bitter smakende wortel is een eetlustopwekkend en spijsverteringbevorderend kruid.

Meesterwortel – Impératoire – Peucedanum osthrutium
Een ruwe schermbloemige met selderachtige geur groeit meer op voedselrijkere plaatsen in de bergen. Niet direct bij de bergeries tussen de koeienstronten maar toch wel in de buurt. Zowel de Nederlanse naam als de Franse drukt een zekere waardering en zelfs ontzag uit voor deze plant.