Frankrijk: Met mijn motorhome op reis

De ontdekking, de ellende en het genot van een rijdend huis. Als fanatieke wandelaar en natuurliefhebber heb ik gemengde gevoelens bij het gebruik van een motorhome. Toch heb ik die aanschaf ooit gedaan en wil ik bij deze dan ook het plezier maar ook de problemen beschrijven die bij het gebruik van zo'n rijdend huis horen. Een anders reizen, van de snelweg weg, van het Noorden (Metz) naar het Zuiden (La Beaume).

19 augustus Metz

We staan met de motorhome in Metz (je moet het blijkbaar als Mez uitspreken). In de stad, maar toch in de natuur langs de rivier, wel samen met nog een tiental andere motorhomisten. Een reiger landt op 4 meter van mij, zonder vrees, stadsreigers zijn niet bang van mensen, autos en lawaai en eten zeker ook vis uit blikjes, sardientjes uit de containers bijvoorbeeld. Langs het water groeien de klassieke, vocht- en stikstofminnende planten. Brandnetel, Zuringsoorten, Waterpeper en ook veel Kliswortel. Zij gedijen goed op hondenstront en voeselrijk water. Mooi oude wilgen omzomen de rivier. Dezelfde wilgen die ik meestal vanop de autoweg zie, als we naar het Zuiden racen. Nu bekijken we Frankrijk, en ook Metz, van de andere kant. Dank zij mijn motorhome.

20 augustus van Metz naar Montfleur

Met een rijdend huisje op stap zijn is handig. Maar het is toch een heel huis en een hele auto en problemen zijn dan ook nooit ver weg. Dus vanmorgen een probleem met de watervoorziening. Geen koud water en vreemd genoeg, wel wat warm water. Alle kraantjes, knopjes en schakelaars bekeken. Uiteindelijk bleek een slangetje van het waterpompje in de container los te zitten. Gelukkig kon ik het herstellen.
In dit huisje hebben we ook nog andere, meer electronische luxe, zoals een laptop en ook daar was er gisteravond een probleem mee. Geen stroomvoorziening via onze 12volt aansluiting. Bleek de schakelaar op dat ingenieuze toestelletje op een verkeerd voltage gesukkeld of geschud te zijn. Gelukkig kwamen we ook hier achter. Als technische en electronische sukkel mag ik van geluk spreken, dat we dit konden herstellen. Of zou ik het toch een beetje leren?
Rustig, dus ook laat vertrokken in Metz. Binnendoor verder naar het Zuiden. Tolwegen vermijden zeggen we tegen ons digitaal wondertje, de GPS. Ook die heeft af en toe rare kuren of begrijpen wij haar niet goed? Maar nu rijden we in alle rust met de kaart naar Nancy, richting Vogezen, via Charmes, Epinal, Remiremont, een soort autoweg die meestal rustig is en door een mooi landschap slingert. Luxeuil les Bains.

Saulx
Op de kaart hebben we het plaatsje Saulx nogal driftig omcirkeld. Waarom weten we niet meer. Dus stoppen we daar wel even. En ja een bescheiden dorp maar wel met een campingcarplaats, waar we vorige winter al eens gestopt waren. We eten hier een boterham, drinken koffie en kijken even rond. De kerk is gesloten en dat laten we maar zo. God doet zijn middagdutje zoals iedereen hier in la Douce France. Verder op de place de l’eglise en al evenmin origineel, staat de klassieke kolom, het monument voor de oorlogsslachtoffers. Hier worden nog doden herdacht uit ‘La lutte héroique de la Grande Epoque 1789-1815’, daar waren natuurlijk helden bij gedood in Algiers, ook een zekere Ducret Francois word vermeld maar die was helemaal gesneuveld in Mexico. Je vraagt je wel af waarom moet een simpele jonge man uit Saulx doodgaan in het verre Mexico. Zulke nutteloze vragen zou ik nog graag beantwoord zien. Misschien, hopelijk binnenkort allemaal te beantwoorden via Google en natuurlijk vanuit mijn Hymer motorhome.
Een Point.Net word bij de Mairie al aangegeven maar heb ik nu niet uitgeprobeerd. Ik heb er niet de tijd voorgenomen, want er zijn hier nog meer kleine wereldschokkende dingen te zien. Bloembakken met klassieke rozerode Begonia’s en gele dikke Afrikaantjes. Universele bloemen in de even universele en smakeloze kleurcontrasten van rood en geel. Bij God! Waarom?
Maar ik ben nog niet aan het eind van mijn plezier. Net voor ik mijn Hymer in wil stappen, klampt een vriendelijke, geparfumeerde dame van mijn eigen leeftijd me aan. Ze wil graag weten of ik op vakantie ben of al op ‘retraite’ dus met pensioen en dus eeuwig op reis. Het is me al meer overkomen. Er lijkt een groot verschil te bestaan, tussen op vakantie zijn nadat je het hele jaar door driftig gewerkt hebt of zo maar flierefluitend je tijd te verdoen na je pensioenleeftijd. Wat is het verschil? Weer een levensvraag voor Google.
Ondertussen was de deftige dame uit Saulx ook uitgevraagd, met mijn primitief Frans zijn de antwoorden ook superkort, en kon zij weer wijzer naar huis en ik verder naar het Zuiden.

Langs Vésoul naar Lons tot Montfleur.
Langs Vésoul, een onaantrekkelijke stad vanuit de motorhome, wat zocht Jacques Brel hier dan? Zestig kilometer verder ‘une village de caractère’ Pesmes, we stoppen niet maar het lijkt wel de moeite waard. Dus voor de volgende keer en dus omcirkelen op de kaart. Of opslaan in de GPS?
Tussen Dôle en Lons, een bosrijke streek Fôret d’ Amont, zie ik plots links van de weg een hele groep geelbloeiende planten, zeer waarschijnlijk Alant, Griekse alant? Wel wat kleiner! Het zou de eerste keer zijn dat ik deze geneeskrachtige plant in de vrije natuur zie. Ik kon helaas moeilijk stoppen. Dus ook weer voor de volgende keer. Ja, ik ben nu eenmaal een herborist en wil dus voor een bermplant wel eens op mijn rem staan. We arriveren in Lons. Misschien kunnen we hier overnachten? Er worden staanplaatsen aangegeven op de ‘Place de la Paix’ aangenaam of vredig is het hier echter niet. Na een snel bezoek aan de stad, ongeveer een half uur, een broodje gekocht en aspirine, rijden we verder langs een echte binendoorweg D117 via Macornay tot St Julien, mooi dorp maar moeilijk te parkeren, en dus rijden we weer verder tot Montfleur. Een groot plein met oude Paardekastanjes verleidt ons om hier de nacht door te brengen.
Montfleur, een klein rustig dorpje met een groot dorpsplein in de schaduw van indrukwekkende paardekastanjes. Op dit petanqueplein kunnen alle 150 inwoners gerust samen met de ballen spelen. De kerk is mooi geheimzinnig gelegen aan het eind van de stijgende dorpstraat. Je moet wel van de hoofdweg af om dat te ontdekken.

21 augustus Montfleur naar Mens

Montfleur in de morgen. Veel zachte regen in de nacht zingt op onze motorhome. Maar dikke kletsen water die van de grote kastanjebladeren vallen houd mij uit mijn slaap. Maar Montfleur in de morgen is fris zonnig. Echter niet voor lang. Rond de middag wordt de lucht steeds grijzer en voor de rest van de dag rijden we door de gietende regen. Bij de Intermarché in Aoste doen we wat kleine boodschappen en verorberen 2 stukken Tarte tropézienne om ons wat op te vrolijken.
Grenoble passeren we gelukkig snel langs een stukje niet betalende autoweg. Toch triest regenachtig en druk, terwijl links van ons het prachtige Chartreusemassief lonkt en rechts de Vercors af en toe opdoemt uit de wolken. Zou ik daar niet moeten zijn?
Maar we willen in Mens overnachten. Dus nemen we in Monetier de Clermont de D34, hier is het heel wat rustiger, kronkelig en dus mooi, vooral als we de kloof van de Ebron in duiken naar de Pont de Brion. Spectaculaire brug 100 meter boven de Ebron maar net breed genoeg voor onze Hymer. Nu nog even de kloof uitklimmen en dan krijgen we zicht op Mens met daarachter één van mijn mythische bergen L’Obiou, bijna 2800m hoog.
In Mens een beetje zoeken naar een parking (zoals gewoonlijk) bij een camping en vanavond ook vlakbij een circus. Gewoon Cirque noemen ze zich, misschien kunnen ze zich wel het kleinste circus ter wereld noemen met een tent niet hoger dan hun woonwagens en een dierenbevolking van 3 ponypaardjes, een soort kleine koe, 2 lama’s en 3 geiten. Hoe het spektakel was, heb ik helaas niet meegemaakt. Al had ik er wel even veel zin in.

22 augustus Mens, Jarjatte tot La Beaume.

Smorgens naar de markt in Mens onder de oude houten hallen. Groenten, confituren, kaas, klein, fijn maar kil. Ook de wol- en viltspecialiste uit Coréad staat er met de typische vilthoedjes en kleding. Ze herkent ons maar weet natuurlijk niet waarvan of van waar. Misschien zien we ze morgen wel weer op de markt in Die. Ook een manier om kennissen op te doen.
We drinken un café, je weet wel die superkleine en supersterke, in het historisch Café des Arts. De muren en het plafond zijn figuratief beschilderd in min of meer Art Décostijl. Een stukje plafond wordt wel met plakband bij mekaar gehouden. Een opknapbeurt zou, zoals met veel in Frankrijk, niet misstaan. Maar wie moet dat betalen? En is het dan nog wel authentiek? Is dit nu juist niet de charme die we in Frankrijk zoeken? Maar Frankrijk mag van authenticiteit natuurlijk ook niet uit mekaar vallen. We willen het ecocentrum Terre Vivante hier bezoeken, maar rijden uiteindelijk toch maar verder. Te koud en te veel regen. Terre vivante is een educatief centrum waar ecologisch bouwen en tuinieren gepraktiseerd word. Er zijn regelmatig cursussen en demonstraties over milieuvriendelijke landbouw, gezonde voeding en energiezuinig bouwen en wonen.

Jarjate, wandelen naar de Combe obscure.
Langs de Col de Croix-Haute, naar Lus-le-Croix-Haute zelf en Jarjatte. Het uiterste en hoogste punt van de Drômestreek. Jarjatte mooi gelegen in een cirque van bergen, het massief van Dévoluy. Tête du Lauzon met daarachter de vers besneeuwde Grand Férrand, verder Tête de Plate longué en Rocher rond.
Dit landschap roept om bewandeld te worden. Liefst helemaal naar boven maar dat is nu niet mogelijk. Maar voor minder dan 2 tot 3 uur trek ik mijn wandelschoenen niet aan. Een rondwandeling naar Fontaine de Mougious, wordt voor 3 uur aangeven. Daar beginnen we dan maar aan. Eerst klimmen naar ongeveer 1500m en dan ‘aux balcon’ dus verder op dezelfde hoogte tot de waterval en bergbeek van Mougious. Onderweg in een dicht hellingbos doorkruisen we de Combe obscure. Dit gedeelte zou door zijn ligging, de koude winden zomer en winter een bevroren ondergrond hebben, de zogenaamde permafrost.
Ik ben terug bij de Hymer na 2uur15 stevig doorstappen. En terug naar de N75, die nu N1075 noemt, naar Aspres sur Buech. Buech is de rivier maar ook de streek, al is het hier ook de Hautes Alpes. In Aspres is er een camperplaats in de Rue du Gare. Redelijke parkeerplaats bij een park, bij het Office du Tourisme, maar ook bij de spoorweg Valence-Die-Gap, al hoeven die 3 treinen daags geen probleem te zijn. Toch besluiten we om wat beters op te zoeken. In Aspres draait de weg richting Col de Cabre, bij het tweede dorpje ‘La Beaume’ aan de voet van de klim vinden we een mooie kampplaats en zien we dat er zelfs een gloednieuwe voorziening is voor het lozen van afvalwater en het tanken van electriciteit. Niet dat we na een dag je rijden nog extra energie nodig hebben, maar onze toiletbak mag wel eens ontlast worden. Na het klassieke bezoekje aan het dorp, eten we in ons eigen restaurantje een boerenomelet met gemengde sla en een vruchtenjoghurt als dessert.
Verwondering is er nog steeds over de grillige bergdorpjes, bewondering voor de natuurlijke bouwstijl, de nauwe straatje, het op mekaar gestapeld zijn van de huizen tegen de rotsen aan, maar tezelfdertijd is er ook een zekere angst, een twijfel over de leefbaarheid.

23 augustus

We worden wakker met het geluid van het gemeentelijk grasmaaimachine. Het gazon moest ook hoognodig gemaaid worden. Nu, door iets of iemand gratis gewekt worden, is prima voor mij. En een grasmaaier is niet slechter dan een ratelende wekker.
Dus deze keer al rond 8 uur wakker. Ja, die Franse gemeentewerkers zijn er vroeg bij. Dus deze keer ook vroeg weg, al moeten we vandaag alleen maar naar Bellegarde, zowat 100 km verder. Ons verbijf voor de volgende weken.