Naar Mali vanuit Nederland met vier oude auto's

Een aanrader voor eenieder die avontuurlijk aangelegd is en wel eens anders op vakantie wil gaan dan met een traditioneel georganiseerde reis. Met oude, in Nederland afgeschreven auto's naar Mali rijden en ondertussen Marokko, Mauretanië en Mali ontdekken op een primitieve, maar onvergetelijke manier.

Hoe komt iemand op het idee?

Ik denk het zoeken naar avontuur, een keer wat anders dan de standaardvakanties. Misschien het bereiken van een bepaalde leeftijd? Hoe dan ook, dit avontuur is begonnen met wat publicaties in regionale dagbladen over mensen die met een auto van maximaal 500,- euro naar Gambia rijden en daar de auto schenken aan een goed doel. De organisatie daarachter liet wat mij betrof teveel aan het toeval over en vroeg daarvoor naar mijn idee te veel inschrijfkosten.

Na wat zoeken op het internet kwam ik een kleine organisatie tegen die tegen een kleine vergoeding de auto's leverde ("verhuurde" als het ware) en waarbij iemand van die organisatie mee zou rijden. Het leek ideaal.

De groep

Na een bijeenkomst van een grote groep avonturiers, die allemaal dolenthousiast mee wilde gaan, bleven er uiteindelijk 8 personen over, waaronder iemand van de organisatie. Vier mannen en vier vrouwen variërend in de leeftijd van 24 tot 55 jaar.

De auto's

Een stel zorgde zelf voor een oude stationcar Peugeot diesel en de andere drie auto's werden aangeschaft door de organisatie voor de overgebleven 6 personen.

Het resultaat was een verzameling in Nederland afgeschreven auto's die in Mali een tweede leven zouden krijgen (of was het een derde leven?).

De reeds vermelde Peugeot 405 stationcar, een Peugeot 405 sedan, een Nissan bestelwagen en een Nissan jeep. Allemaal diesels en allemaal met erg veel kilometers op de teller.

We kunnen vertrekken!

Eindelijk, na lang aftellen, werd er afscheid genomen van familie en vrienden en kon het avontuur beginnen. Samen met een vriend zou ik de tocht ondernemen in "onze" oude Peugeot 405.

Er was afgesproken om rond 10.00 uur te vertrekken vanaf parkeerplaats Hazeldonk net over de grens in België. De medereizigers kwamen verspreid uit het hele land, maar om 11.30 uur was iedereen toch gearriveerd en kon er dan eindelijk echt begonnen worden aan het avontuur.

Richting Gibraltar in 2, achteraf 3, dagen.

Het is even doortrappen om in 2 dagen naar Gibraltar te rijden, maar dat is een onvermijdelijk stuk van de reis. De eerste nacht werd doorgebracht in een soort F1-hotelletje. Onderweg de overbrenging van de versnelling van onze Peugeot gerepareerd met een grote elastiek van een de slaapmatjes. Dit heeft stand gehouden tot in Mali! Om tijd te winnen werd de volgende nacht doorgebracht op een parkeerplaats en twee van de piepkleine tentjes werden opgezet. Een paar mensen van de groep besloten toch maar zo goed en zo kwaad als het ging in de auto proberen te slapen. Het noodlot sloeg de volgende dag een beetje toe. De radiator van de jeep raakte lek en was niet meer te repareren. Hier raakten we een dag kwijt met het laten vervangen van de versleten radiator door een nieuwe. Het bijkomende voordeel was een goede nachtrust in een leuk hotelletje niet te ver van de garage.

Eindelijk bij de boot

Na een lange rit kwam dan eindelijk Algeciras in zicht vanwaar de boten vertrekken naar Septa in Marokko.

De tocht duurt zo'n 3,5 uur en na wat manoeuvreren om uit de boot te komen arriveerden we bij de douane.

Wat een spektakel!!! Nog nooit meegemaakt dat een grensovergang zo hectisch kan zijn. Wel 5 personen dringen zich op aan elke toerist die het land binnen probeert te komen. Ik kan best wel wat Frans verstaan en zelfs wat spreken, maar deze stortvloed was helaas niet te volgen.

Achteraf bezien waren ze er om de toeristen vooruit te helpen met invullen van allerlei papierwerk. Wel tegen een niet vaststaande vergoeding bleek achteraf. Degene die de pech hadden, dat ze het kenteken van de auto op hun naam hadden staan, moesten mee met een beambte en kregen een aantekening in het paspoort dat ze een auto ingevoerd hadden. De rest bleef achter bij de auto's omdat men bang was dat er spullen gestolen zouden worden uit de auto's in de daar heersende hektiek. Na drie kwartier kwam eindelijk het verlossende woord dat we legaal het land in mochten met onze auto's.

Op naar Marrakech

Na een overnachting in Asilah in een oud maar typisch Marokkaans hotelletje op weg gegaan naar Marrakech. Een drukke stad met een leuk groot plein in het centrum waar overdag een grote drukte is van marktkramen, slangenbezweerders, mensen met aapjes die tegen vergoeding gefotografeerd kunnen worden, kortom een toeristische trekpleister. De smalle winkelstraatjes zijn zeker de moeite waard, maar je loopt wel het risico in de drukte daar bestolen te worden. Wij hadden in elk geval geluk.

Verder richting de kust

Via een mooie route door het Atlasgebergte naar Quarzazate en door mooie palmoasen naar Tata en TanTan.

Verder naar de kust naar Laayoune. Hier vele kilometers kust waar je niemand ziet. Wel heel veel mooie flamingo's die in grote groepen opstegen en over ons hoofd vlogen. Een onvergetelijk gezicht. Uiteraard ook nog even een verkoelende duik in de Afrikaanse zee gemaakt.

De weg wordt op den duur eentonig, zo lang is hij. Maar ook dat stuk moet natuurlijk overwonnen worden. Dit is de enige asfaltweg naar Mauretanië. Af en toe kom je nog wat scheepswrakken tegen die er al jaren weg liggen te roesten

Mauritanië

Bij de grensovergang met Mauritanië houdt de asfaltweg op en na twee uur oponthoud mag je verder je weg zoeken over de pistes die een paar kilometer door het landschap slingeren. Je moet maar gokken welke het minst mul is of de minste kuilen heeft.

Afwijken van de pistes is uit den boze getuige de vele autowrakken die overal verspreid door het landschap liggen. Die zijn allemaal ooit op een landmijn gereden en nooit opgeruimd.

Als je dan uiteindelijk de grenspost bereikt hebt: een houten slagboom met een hutje van platgeslagen oliedrums, heb je de grens bereikt en moet je moeite doen om niet al je reserve olie voor de auto's kwijt te raken of je voorraad medicijnen aan de bedelende douaniers. Dit kost je weer gauw een uurtje om er door te mogen.

Nouadhibou

Als je denkt dat er in Marokko veel armoede is, dan bereid je maar voor op een cultuurschok als je de tweede grootste stad van Mauritanië binnenrijdt. De bevolking is daar veel donkerder dan in Marokko, de wegen zijn veelal gewoon zandwegen en er ligt overal afval in en rond de stad. Ezels met of zonder karren lopen kriskras door de straten, geiten en kippen scharrelen overal naar voedsel en kennen geen verkeersregels. De bevolking daar volgens mij ook niet, dus het blijft erg goed oppassen waar je rijdt. Gelukkig een ommuurde camping gevonden waar we ons enigzins veilig voelden. Na wat traditionele thee gedronken te hebben met de eigenaar van de camping gingen we op pad om wat geld te wisselen met de hulp van een campingmedewerker. Ergens in een donker winkelgalerijtje werden er stapels bankbiljetten onder een partij handdoeken uitgetoverd en kon er gewisseld worden.

Goed dat er geen A.p.k. regels voor auto's gelden daar, anders werd er zeker 80% afgekeurd. De Renault 12 is een veelgebruikt model als taxi. Bij ons al gauw zo'n 20 jaar niet meer op de weg te zien.

Uitstapje vissersdorpje

Het lag in de bedoeling om een uitstapje naar een vissersdorpje te maken en wat te gaan zeilen, vissen en vogelkolonies te bezichtigen. Op het aanbod van enkele gidsen om mee te rijden werd niet ingegaan, want dat zouden we zelf wel kunnen vinden was het idee.

Mooi niet dus! Een kwartier voor donker verdwaald in het grote niets en twee auto's vast in het mulle zand. Dat werd dus een onverwachte overnachting in de woestijn. Wel een schitterende sterrenhemel zoals je die in Nederland nooit te zien krijgt vanwege het vele licht in ons land 's nachts.

De volgende ochtend de auto's losgetrokken en geprobeerd de sporen terug te volgen naar de asfaltweg. Na wat omzwervingen en een aantal keren vastzitten zaten we eindelijk weer op de doorgaande weg. Helaas, het vissersdorpje zal een andere keer aan bod moeten komen. Overnachting in Nouakchott en de volgende dag doorgereden via Aleg,Kiffa naar Ayoun el Atrous. Deze route bevatte nog honderden kilometers piste, zandwegen dus, met het nodige oponthoud. Wel zagen we dat er druk gewerkt werd aan nieuwe asfaltwegen, dus wie weet zijn ze ondertussen klaar.

Mali

Onze tocht werd vervolgd naar Nioro in Mali. Eerst natuurlijk weer de onvermijdelijke grensovergang en het verzekeren van de auto's. Kosten zijn laag, maar de dekking is navenant. Opletten dus waar je rijdt.

Via Nioro naar beneden op de kaart en doorgereden naar Bamako. Dit is de hoofdstad van Mali met zo'n 7 miljoen inwoners.

De stad bestaat grotendeels uit sloppenwijken, met hier en daar wat betere wijken, waar de rijkere bevolking woont. Wel bijna overal zandwegen met ontzettend grote gaten, scheuren en hobbels.

Hier hebben we een aantal dagen gelogeerd bij een herberg met airco, wat een verademing was voor de hoge temperaturen daar. Een termometer die tot 50 graden C kon, stond op maximaal toen die in de zon werd gelegd.

Vanuit Bamako hebben we nog een tocht gemaakt naar wat dorpjes in de omgeving. Sfeervolle marktjes, mooie watervallen en leuke mensen ontmoet.

Verkoop auto's en terugvlucht

De tickets voor de terugvlucht moesten nog geregeld worden en in elk geval de verkoop van de Peugeot 405 van de dames, dus de laatste dagen zijn voornamelijk besteed aan relaxen en zorgen dat we het niet te warm kregen. Regelmatig even naar het internetcafé en de telefoonwinkel om naar huis te mailen of bellen. Na 3 weken voelde het ook wel weer heel erg goed om naar het gezin en de luxe van ons eigen Nederland terug te keren.

Voor wie is de reis geschikt?

Eigenlijk voor iedereen die niet van luxe houdt, niet vies is van een aantal dagen niet douchen, tegen vieze luchtjes kan van toiletten, afvalbergen en dode opgezwollen beesten die langs de kant van de weg liggen. Ook moet je tegen veel stof en hitte kunnen en liefst een aardig woordje Frans spreken, dit is de voertaal in deze landen en onontbeerlijk bij de vele politie-, leger-en douaneposten die je onderweg regelmatig tegenkomt. Verder moet je graag autorijden en geen kwaaltjes hebben waarbij je de beschikking nodig hebt van een ziekenhuis in de buurt. Kennis van wat autotechniek is altijd makkelijk, maar met een groep is er altijd wel iemand bij die wat verzint om weer verder te kunnen.

voetnoot

Voor mij een onvergetelijke ervaring, met de hoop in elk geval in Mali nog eens terug te keren, omdat daar nog veel mooie dingen te zien zijn die in het korte tijdsbestek niet haalbaar waren. © 2009 - 2010 Berrie_van_mier, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 04-01-2009, laatst gewijzigd op 06-03-2009. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Berrie_van_mier is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Afrika Cup 2008 te Ghana: Op zondag 20 januari startte de Afrika Cup 2008 in Ghana. We geven hierbij een overzicht van het speelschema en de resultaten.
• WK-oefenduel: Nederland-Ghana 1 juni 2010 - uitslag: Op 1 juni 2010 speelt Nederland ter voorbereiding op het WK 2010 in Zuid-Afrika een oefenwedstrijd tegen Ghana. Het gaat er nu om spannen. Is Nederland ge…
• Goede doelen: Stichting Mali: Stichting Mali is opgericht met het oogmerk de grotendeels animistische bevolking in de heuvels rond de hoofdstad Bamako, verstoken van elke vorm van hulp, een beter perspectief…
• Africa Cup of Nations 2010 te Angola: De 27ste editie van de Africa Cup of Nations zal worden gespeeld van 10 tot 31 januari in Angola en heet officieel Orange Africa Cup of Nations. Zestien Afrikaanse lande…
• Djinguereber moskee in Timboektoe (Mali): Het staatshoofd van Mali heeft opdracht gegeven voor het bouwen van deze moskee. De restauratie van een gebouw zoals dit, is een continu proces. Vooral voor het begi…