Rondreis Namibië per huurauto met daktent

Namibië is een aanrader voor iedere Afrika-liefhebber en liefhebber van woestijnachtige landschappen. Zo’n 75 procent van het land bestaat uit droge gebieden, variërend van woestijnen met de hoogste duinen ter wereld tot vlakten met geel verzengd gras en wat struiken of cactusachtigen. Overal kom je bergplateaus tegen of mooi gevormde rotspartijen. Al dan niet voorzien van de, zo’n 2000 jaar oude, rotstekeningen van de San. Een volk waarvan de afstammelingen nog steeds in Namibië wonen.

Budgetreis

Samen met een vriend (en collega) en twee dames uit een vorige reis naar Afrika in 2006 hebben we via internet 2 Nissan pick-up jeeps gehuurd met daktenten. Omdat het toch een soort extra vakantie voor mijn collega en mij betrof en de dames wat langer onderweg wilden zijn, werd er besloten tot een budgetreis. Vandaar het besluit om de oudste jeeps met daktent te huren die er te krijgen waren. Jeeps uit 2004! Ze hebben erg veel te lijden op de Namibise wegen, daar het voor 80 % gravelwegen zijn. Motorisch waren ze goed (diesel), maar verder was er wel veel slijtage te merken aan deurrubbers (bagage elke dag onder een grote laag stof), slecht werkende ritsen van de daktenten en wat versleten autostoelen. Verder hoort bij een budgetreis ook goedkope vliegtickets met een omwegje via Dubai naar Johannesburg om daarna naar Windhoek (Namibië) te vliegen. 3 verschillende vliegtuigen en 22 uur onderweg. Je moet er natuurlijk wel iets voor over hebben!
Namibië is 13 keer zo groot als Nederland, dus hebben we moeten kiezen voor een gedeelte van het land. Het is het midden en een gedeelte van het noorden geworden.

Ophalen jeeps en voedselvoorraad voor de eerste dagen inslaan

Na de jeeps opgehaald te hebben in Windhoek, de hoofdstad van het land, eerst even de supermarkt onveilig gemaakt en flink wat blikvoer, bier en water ingeslagen. Supermarkten in de grote steden daar, zijn even groot en luxe als de grootste supermarkten bij ons in Nederland.

Op pad

Eenmaal uit de stad (helaas, links rijden!) komen we al snel in de grote leegte van Namibië terecht. De bevolkingsdichtheid is 0,5 inwoner per km 2 (in Nederland 245 !!)en dat is ook goed te merken aan het aantal auto’s op de wegen. Wat je ziet zijn wel voornamelijk jeeps en andere vrij nieuwe luxe auto’s. Die laatsten, houden het op de vele gravelwegen niet lang vol. Een klein gedeelte van de bevolking is rijk, de meeste arm en hebben dan ook geen auto.

Sossusvlei

De eerste rit ging naar de hoogste duinen van de wereld, de Sossusvlei. Schitterende duinlandschappen met toppen van honderden meters hoog. Ze zijn te beklimmen, maar dan moet je wel om 5.00 uur opstaan en om 6.oo uur bij de poort staan om er vroeg aan te beginnen. Het wordt al snel te warm om de klim nog te doen. Wij hadden daar temperaturen van rond de 35 graden in de lente. Het was dan ook eigenlijk te warm voor de tijd van het jaar volgens de locale bevolking.
Nadat we nog een keer goed vast hebben gezeten in het zand (gered door een locale gids) zijn we vertrokken naar Solitaire.

Solitaire

Een oase in het desolate landschap. Misschien ken je het boek van Ton van der Lee met de gelijknamige titel. Hij heeft hier een aantal jaren gewoond en de oase meer vorm gegeven. Nu is het een luxe plek met een lodge, winkel, restaurant, benzinepomp en een camping.

Verder naar Walvisbaai, Swakopmund en naar Cape Cross

Daarna naar de kust waar de temperaturen meestal niet boven de 17 graden uitkomen en we de vesten en jassen hard nodig hadden. Via Walvisbaai en Swakopmund(mooie steden, maar aan ons niet besteed. Wij gingen voor de natuur) naar Cape Cross, waar we de zeeleeuwenkolonie bezochten. Veel stank en herrie, maar zeker de moeite waard.

Het binnenland

Toen de warmte weer opgezocht van het binnenland, in Damaraland gekampeerd en een groep van 24 woestijnolifanten gezien, die daar nog in de vrije natuur rondlopen. Zoveel stuks hadden de lokale bevolking daar nog nooit bij elkaar gezien. Vandaar nog een bezoek gebracht aan een Cheetafarm en “tamme” cheeta’s geaaid. Ze ronken 10 maal harder dan een huispoes en kunnen in het wild aardig agressief tegen elkaar doen tijdens het voeren.

Etosha wildpark

Verder ging de reis naar het wild-life-park van Namibië (Etosha). Veel van de documentaires die je op de tv. ziet zijn daar opgenomen. Heel veel dieren gezien, waaronder een groot gedeelte van de Big Five. Hoewel het park zo’n 200 bij 100 km. groot is, bleef het Beekse Bergen-gevoel overheersen. We zijn dan ook na 2 dagen verder getrokken naar het Noorden van Namibië.

Het Noorden van Namibië

Hier valt het meeste regen en alles is daar dan ook een stuk groener. Hier tref je nog de traditionele rieten hutjes aan, veel kleine dorpjes, waar men leeft en werkt (veeteelt). Ook zie je nog veel mensen rondlopen met watercans en schalen op het hoofd. Water is een schaars goed in Namibië. Enkele grote rivieren bevatten in het noorden altijd water. In de droge delen soms maar een paar uur of dagen per jaar, na regenval in de bergen.

Hier hadden we een leuke camping gevonden met toiletten en douches in de openlucht, met alleen een rietscherm eromheen. De camping lag aan een rivier die vol zat met veel herrieschoppende hippo’s (nijlpaarden dus). Het leek of ze ‘s nachts naast de auto’s liepen, maar kwamen gelukkig niet op de camping aan land. Mooie boottocht gemaakt over de rivier en de hippo’s, krokodillen in het water en veel beesten op de oever gezien. (olifanten, zeearend en veel gazelles, kudu’s en andere hertensoorten).

Aan alles komt een eind

Na nog een dag in een van de vele parken daar doorgebracht te hebben, werd het helaas weer tijd om aan de terugtocht te beginnen. Jammer, want we hadden het daar nog lang niet gezien!