Wandelen in de Drôme, een droom van een wandeling

De streek tussen Vercors en Mont Ventoux draagt de mooie naam van Drôme-Diois en Drôme provencale. Een droom is het hier wel. Deze toeristisch minder bekende streek heeft juist een heel bijzondere charme. Een mooie afwisseling van natuur en kleinschalige landbouw. Een groen landschap dat in juli opgefleurt wordt met blauwe lavendel- en gele zonnebloemvelden. Indrukwekkende bergen die toch goed te beklimmen zijn. Woeste natuur waar toch nog goed te leven is.

Een wandeling in de Drôme, een droom van een wandeling: Valcroissant

In deze streek zijn er al in de jaren 1960-1970 Vlamingen, Nederlanders en Duitse mensen neergestreken, die een andere, een bescheiden manier van leven zochten, zich vestigden en mede de streek een nieuw impuls, een kruidenimpuls gaven. Zo wordt er nu niet alleen lavendel gekweekt of de fameuze Clairette de Die geproduceerd, maar zijn er vele kleinschalige boerderijen en kruidenverwerkende bedrijfjes ontstaan die gezondheidsproducten zoals etherische olie, siropen en chutney’s maken. Nietwaar Claire, Wim, Bernadette, Marie-Claire... en hier zitten natuurlijk ook wat fijne Fransmannen tussen.
Deze streek is, hoe kan het ook anders, voor mij als herborist, een omgeving waar ik mij professioneel en persoonlijk thuis voel. En dus ook al jaren kruidenstages en vakanties organiseer.

In deze reeks artikelen wil ik een impressie geven van de Drôme vooral door de beschrijving van een aantal wandelingen. Hier de beschrijving van een kruidenwandeling, die natuurlijk ook geschikt is voor iedereen die graag wandelt in mooie landschappen.

Routebeschrijving
We vertrekken bij de Pas de la Roche, 1 km voor Abbaye de Valcroissant in de flanken van de mythische Glandasse, het meest Zuidelijke deel van de Vercors, we klimmen naar Col de l’Abbaye 848m en dan naar Col Fauchard 909m. Van hieruit kiezen wij de lage route richting Abbaye, maar je kan ook hogerop naar Col de Cologne 1207m, echt in de rotsflanken van de Glandasse.
Om bij de abdij te geraken moet je vanaf het stadje Die 1 km richting Gap rijden, dan schuin links afslaan en wegwijzer Abbaye de Valcroissant volgen.

Wandelimpressie.
De herboristenvakantie is in volle gang.Vandaag in al mijn onschuld nog maar eens wandelen bij de abdij van Valcroissant. De plaats waar wij vele jaren onze kruidenvakanties organiseerden. Een mooie, reeds eerder gedane wandeling maar nu in een ander seizoen (eind Mei). Maakt dat het verschil tussen een goede wandeling en een spectaculaire wandeling?
Het begint met de Gele gentiaan, alleen de stoere en toch stijlvolle Hosta achtige bladeren zijn nu aanwezig. Het is de plant voor likeur en spijsvertering. Tussen de forse gentianen bloeien de bescheiden Bijenbladeren, Mellitis melissophyllum en de vele Orchideeën, maar daar zijn we na 5 dagen wandelen al aan gewend. Na een redelijke klim naar de col de l’ Abbey en de col de Fauchard tot 950 hoogtemeters, blijven we rustiger stijgen en dalen in de forse flanken van de Glandasse. Wat plantengroei betreft, begon het toen pas. Ik zag al een tijdje een vreemd, gesplitst blad, dat ik niet kon thuis brengen. Dus zei ik maar niets. Eerst dacht ik aan de Salomonszegel, daarna aan Monnikskap...., tot we plots een opgeschoten exemplaar vonden en de plantenpuzzel in mijn hersens op zijn plaats viel, een Lelie… een Martagonlelie, dus vele Lilium martagon en bijna terzelfdertijd aan de andere kant van het smalle pad weer enkele andere onduidelijke bladeren, tot ik 2 meter verder, mij omdraaiend, van emotie bijna naar beneden viel, een bloeiend Vrouwenschoentje. De hele groep in vervoering en ontroering voor ons eerste Vrouwenschoentje.
Meer planten moeten er nu niet meer komen. Kunnen we er nog wel meer aan? Kunnen we nu in rust en tevreden het mooie pad verder uitwandelen?
Maar toch is het plantengeweld nog niet gedaan. Een kwartier later, in een gruishelling Atropa belladonna, een echte plant voor herboristen en echte heksen en nog later op een rotsuitsprong met uitzicht richting Abdij van Valcroissant, lijk het wel alsof we op een Afrikaanse hoogvlakte terecht komen bij een grote groep forse, bloeiende, Lelie-achtige planten, niks minder dan Witte affodils.
Nu is er alleen nog een lange afdaling naar de abdij. Van de hoge, warme, witte flanken van de Glandasse komen we terecht in de lager gelegen donkere, koele en geheimzinnige Buxusbossen om uiteindelijk een beetje moe maar tevreden bij de geduldig wachtende auto’s uit te komen.
Ja, er blijft bij mij nog altijd enige verwondering, niet alleen over de planten, niet alleen over het landschap maar ook over het feit dat we na zo’n wandeling toch altijd weer op onze vertrekplaats uitkomen en dat de auto’s er meestal ook nog staan.

De gerestaureerde abdijruine en boerderij.
In de abdij zijn geen paters meer aanwezig, maar wel een boer. De abdij is een schapenboerderij en een gîte d’étape geworden. Een prachtige plek aan het eind van de weg met de rechte kalkrotsen van de Glandasse als decor. De gedeeltelijk gerestaureerde gebouwen zijn, op afspraak, te bezichtigen. Bijzonder is wel dat de boer zelf een deskundige rondleiding geeft.

De bijzonderste planten

• Vrouwenschoentje of Venusschoentje (Cypripedium calceolara), een zeer zeldzame wilde orchidee, met de Franse naam Sabot de Venus
• Martagonlelie (Lilium martagon)
• Wolfskers (Atropa belladonna), giftige plant bekend van de heksenzalf
• Witte affodil (Asphodelus albus)

Gele gentiaan, likeurplant voor de maag