Kuršiū Nerija en Litouwen

Kuršiú nerija - Het mooiste van Litouwen

Ergens bij de Oostzee ligt een 98 km. lange landtong, die de Oostzee van het Koerische Haf scheidt. Deze landtong heet de Koerische landtong - in het Litouws de Kuršiú nerija. Met recht wordt de Koerische Landtong tot het Mooiste van Litouwen gerekend.


We kwamen s'middags aan bij de veerboot in Palanga, die ons naar de Koerische Landtong zou brengen. We reden met de auto de boot op en na een kort stukje varen reden we rond op de Koerische Landtong.

Juodkrantė

Het eerste wat we op de landtong zouden gaan doen was het dorp Juodkrantė. Na een stuk rijden kwamen we er aan. Eerst hadden we een korte lunchpauze - daarna keken we onze ogen uit, want we waren gestopt bij een vogelreservaat. Hier leven gigantische populaties aalscholvers en reigers, en dat merkten we ook. Ze maakten flink wat lawaai en het waren vooral aalscholvers - maar ze waren er. En niet met weinig ook - honderden kale boomtoppen vol krijsende aalscholvernesten, het was een raar gezicht. Nadat we dit gezien hadden was het tijd om de belangrijkste attractie van dit dorpje te gaan bekijken.

De Raganū kalnas of Heksenheuvel is een heuvel aan de rand van Juodkrantė. Of beter gezegd, een duin. Ooit was hij onbegroeid en kon je vanaf de top de zee zien. Nu niet meer, maar dat maakt niet uit. Waar het om gaat zijn de houtsnijwerken die op de heuvel staan. Al sinds 1979 staan hier meer dan 70 unieke houtsnijwerken die Litouwse sagen en sprookjes uitbeelden. Terwijl we naar de top liepen hoorde ik van een Engelse gids het verhaal achter een van de houtsnijwerken.

Lang geleden leefde hier er een jonge vrouw met haar twee broers. Ze was gelukkig, maar had behoefte aan liefde. Op een dag, toen ze langs de zee liep, kwam er een slang uit het water. Hij zei tot haar: 'Kom met mij mee naar de bodem van het meer, meisje, ik zal je kinderen schenken en je gelukkig maken.' Blij verrast stemde de vrouw in met het voorstel van de slang en vertrok naar de bodem van de zee. Ze werd heel gelukkig met de slang. Hij schonk haar drie kinderen, twee jongens en een meisje. Na een lange tijd begon de vrouw heimwee te krijgen naar het oppervlakte. De slang zei haar dat ze aan niemand mocht vertellen hoe hij heette, omdat hij altijd moest komen als iemand zijn naam uitsprak. De vrouw onthield dit goed en vertelde het ook aan haar kinderen, die ze mee zou nemen. Gezamenlijk vertrokken de vrouw en haar kinderen naar het oppervlakte, de slang bleef alleen achter. Daar aangekomen stelde ze haar kinderen voor aan haar broers. 'Hoe heet je echtgenoot?' vroeg een van de broers. Ze antwoordde niet. De broers vroegen het ook aan de kinderen. De twee jongens zwegen, maar het kleine meisje gaf gewillig antwoord. Die nacht gingen de broers in een bootje de zee op en riepen de naam van de slang. Toen de slang boven kwam, doodden zij hem. Toen zijn vrouw dit vernam was ze zo verdrietig dat ze haar kinderen in bomen veranderde: ze veranderde ze in een es, een eik en een appelboom. Ze veranderde zichzelf in een dennenboom. En dat is de reden dat, tot op de dag van vandaag, er veel bomen staan in Juodkrantė.

Op de heuvel werd het fotograferen van de houtsnijwerken echter wel bemoeilijkt door de drommen toeristen die ons op de terugweg hinderden. Maar dat mocht niet baten - de Heksenheuvel is werkelijk geweldig, zelfs met slecht weer.

We gingen hierna (het begon tegen het einde van de dag te lopen) de enige camping op de hele landtong opzoeken. Dat was een verschrikkelijke hutje-mutje-camping, maar we konden er niet onderuit. Normaal mag je in Litouwen overal vrij kamperen, maar heel de landtong is beschermd natuurgebied. Dat gaat mooi niet door dus - helaas!

Nida

Vandaag was het tijd om Nida te bekijken, een oud vissersplaatsje waar zich vlakbij de hoogste duinen ter wereld bevinden.
We reden vanuit het kleine dorpscentrum door een visserstraatje, de Nagliu g., waar allemaal vissershuisjes staan. We fietsten door, langs het strand en de Jachtclubas (uiteraard de zeilbootjesverhuur) en toen werd het pad nogal onbefietsbaar. We moesten door het zand en de modder het laatste stuk naar de grootste duin ter wereld ploegen. Maar toen we er waren - De Parnidžio-duin, zoals hij heet, is ongeloofelijk mooi en hoog. Via een stijl trappetje liepen we naar boven. We moesten bedenken dat onder de 51 meter hoge duin een oud dorp ligt, waar de duin in de 18de eeuw over heen is 'gewandeld' (door de wind eroverheen geschoven). Op de duin zelf hadden we uitzicht over het magnifieke duinlandschap en konden we via een klein paadje ook naar de uiterste top lopen. Hierna liepen we via een betonweg naar een zandpad dat ons dwars door de duinen heen (heel mooi, door allemaal van die duinenboom-bosjes en grote dennenbossen) naar de vuurtoren leidde. Als we achterom keken konden we het pad zien wat we hadden gelopen, want we liepen steeds naar boven en naar beneden op duinen. Uiteindelijk kwamen we weer uit in Nida, alleen stonden onze fietsen nog bij de Parnidžio. Nog een wandelingetje dus. Nadat we de fietsen hadden opgehaald gingen we wat eten. Daarna een van de oude vissershuisjes bezoeken, die omgebouwd is tot museum, waar een norsige, weinig Engels-sprekende dame de toegangsprijzen handhaaft.
Het vissershuisje was ontzettend klein, maar heel lief. Ongeloofelijk dat hier vroeger een gezin van 8 kinderen woonde..

Na Nida moesten we helaas weer naar huis gaan.
© 2008 Shinsaku, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 13-08-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Shinsaku is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

Bronnen en/of referenties

  • ACTIEF & ANDERS: Estland, Letland en Litouwen.

Reageer op het artikel "Kuršiú nerija - Het mooiste van Litouwen"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.