Met de boot in Laos

Veel bezoekers beginnen hun reis in Laos met een tweedaagse boottrip over de Mekong rivier per slowboat. De speedboot wordt afgeraden en als je ze voorbij ziet zoemen, snap je waarom. De deelnemers dragen helmen en reddingsvesten, maar de boot is klein en schiet bliksemsnel over het water; één rotsblok in de verkeerde plek en het is afgelopen. Bovendien zie je niks en kun je niet met elkaar praten vanwege de herrie.

• De grensovergang
• Huay Xai naar Pak Beng
• Pak Beng naar Luang Prabang
• Special

De grensovergang

Vanuit Chiang Rai boeken we een all-in pakket: vervoer naar Chiang Kong per minibus, veerboot over de Mekong naar de Laos-zijde, tuktuk van de grenspost naar het vertrekpunt van de boot en de bootreis.

De minibus doet er alles aan om de 50 kilometer in zo’n kort mogelijke tijd te overbruggen. Eenmaal aangekomen moeten we onze Thaise visumstempel laten zien en wordt een nieuwe gezet ten teken dat we het land verlaten hebben. Een man op een motorfiets verkoopt zitkussens voor 40 baht, dus we besluiten er allebei een te kopen; een goede zet, zo blijkt later. De minibuschauffeur zet ons in een longtailboot voor de overtocht. Na vijf minuten staan we in Laos.

Bij de grenspost moeten we formulieren invullen. We hadden al een visum gekocht in Bangkok en de stempelman maakt dat geldig voor twee maanden. Bezoekers die ter plaatse een visum aanvragen, krijgen één maand. Hier wisselen we ook Thaise baht voor Lao kip. Natuurlijk moet je als Hollander even de grap maken dat ze hier nog met kippen betalen, maar lokaal wordt "kip" uitgesproken als "giep" (Engelse g). We worden allebei miljonair. We hebben briefjes van 50.000, 20.000, 10.000, 5.000, 2.000, 1.000 en zelfs 500 kip. Van die laatste komen we maar met moeite af, want zowat alle prijzen zijn in duizendtallen. De kip schommelt nogal in waarde, maar de meeste mensen houden een wisselkoers aan van 10.000 kip is $1. Een onbekende man met een dik gezicht siert alle biljetten.

De tuktuk brengt ons naar de veerbootlanding waar de boot al bijna vol is. Op smalle houten banken zitten zo’n 150 farang vol verwachting rond te kijken tot het moment van vertrek. De boot mag volgens de bordjes maar 100 personen laden... Sommigen zitten er al sinds 8 uur die ochtend (het is half 12). De reis kost 95.000 kip voor de buitenlanders, de Lao betalen de helft en kiezen een plek uit op het verhoogde vlakke gedeelte voorin. Een goede zet, want de banken doen meer slecht dan goed. Gelukkig hebben we onze kussens!

Huay Xai naar Pak Beng

Tegen twaalven vertrekken we eindelijk en iedereen probeert zich zoveel mogelijk te vermaken. Kaarten, kletsen, lezen, snoepen, het uitzcht fotograferen en muziek luisteren zijn favoriete bezigheden. De Lao hebben geen entertainment en slapen in de meest onmogelijke posities. Het landschap wat aan ons voorbij glijdt, is afwisselend: groene bergen, donkere pieken, witte strandjes, grote rotsblokken, houten huisjes, spelende kinderen, vissers in bootjes, enz. Af en toe stoppen we onderweg om Lao uit of in te laten stappen. Meestal komen er vrouwen en kinderen op de boot af, hopend hun waren te kunnen verkopen: drinken, snacks en handwerk. Met name de gekoelde dranken vinden gretig aftrek. Onze bootvrouwe koopt een levende kip onderweg die een uur later als soep wordt geserveerd aan de bootwerkers; over vers gesproken...

Rond zessen begint het donker te worden en meren we aan voor de nacht in Pak Beng. De bootwerkers delen tickets uit die we moeten bewaren voor het tweede deel van de tocht morgen. Er is hier electriciteit uit generators. Pak Beng bestaat uit twee straten met guesthouses en restaurants. Van medepassagiers horen we verhalen over drugs die hen aangeboden is, waarna ze gauw vertrokken. Gepakt worden in Laos kan je 500 dollar kosten. Wie een beetje vooraan blijft en de standaardprijs betaalt (dus niet superbudget), heeft geen problemen. De restaurants serveren een mix van Lao/Thai en westerse kost, soms met een uitzicht over de Mekong.

Pak Beng naar Luang Prabang

De boot vertrekt om 9 uur, dus we staan redelijk vroeg op. Als ontbijt kiezen we voor een belegde Franse baguette. Na een maand Thailand zijn we zo blij om weer eens brood te eten! Op dat moment weten we natuurlijk nog niet dat je in Laos zowat over de bergen baguettes struikelt. We kopen wat extra baguettes voor onderweg, want de reis vandaag duurt de hele dag.

Op weg naar de boot blijkt dat vele farang ontevreden waren met de ruimte (beter gezegd het gebrek daaraan) op de boot. Ze proberen nu een privéboot te charteren met 15 personen. We besluiten hier niet aan mee te doen, want we hebben al betaald en als anderen vertrekken, blijft er meer ruimte over voor ons. De boot laadt nu zo’n 25-50 passagiers minder. Enkele laatkomers stappen nog om half 10 in en onze tickets worden ingenomen.

Na gisteren al 6 uur op de boot te hebben doorgebracht, kijken we nu tegen zo’n 8-9 uur aan. Vreemd genoeg zitten we nu in het ritme en valt alles reuze mee. We drinken bewust zo min mogelijk, want het toilet aan boord gebruiken we liever niet. We leren onze medepassagiers kennen uit alle windhoeken van de wereld. Interessante mensen met interessante verhalen over hoe ze in Laos terecht zijn gekomen. Een Nederlands-Belgisch stel reist met hun twee-jarige zoontje die constant de aandacht steelt van alle Lao. Die zijn absoluut verrukt om een farang noi (kleine westerling) te zien met krullend blond haar en blauwe ogen. De tijd glijdt voorbij.

Na een paar uur stapt een jong gezin in, heel armoedig gekleed met een ziek kind. Ze zijn op weg van hun dorpje naar Luang Prabang voor een ziekenhuis. Een spontane collecte onder de aanwezige toeristen levert deze mensen een half miljoen kip op, een verdubbeling van het bedrag wat ze volgens de vertaler hebben. Hopelijk komt het goed met dat kind. Die mensen keken zo angstig, zo bezorgd. Op zo’n moment begrijp je pas de luxe van een westers land met een topziekenhuis om de hoek.

In het halfdonker komen we dan in Luang Prabang aan, een vreemd gevoel want de hele reisgroep splitst zich op. Verdwaasd lopen we rond op zoek naar een guesthouse met een douche, want we hebben nog niet genoeg water gezien.

Special

Lees meer over Laos in mijn Special Laos. © 2008 Jantrao, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 31-05-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Jantrao is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Laos, een ideale doorreis-bestemming: Laos behoort tot de armste landen ter wereld, en mede daarom is het nog maar weinig ontwikkeld als toeristische bestemming. De laatste tijd is Laos wel meer populair gew…
• Recepten voor de Indische rijsttafel: Voor de liefhebbers van de Indische keuken volgen hier enkele recepten. De recepten zijn te integreren in een Indische rijsttafel, maar kunnen ook het hoofdgerecht van e…
• Rijsttafelgerechten uit de Indische keuken: De Indische keuken is zeer gevarieerd. De gerechten zijn veelal gebaseerd op een boemboe, een mengsel van kruiden met ui en knoflook. Hier volgen enkele recepten…
• Reisverslag: Backpacken in Laos: Een reisverslag over het mooie Laos, dat integenstelling tot buurland Thailand nog niet door het massatoerisme is ontdekt. In dit land vind je hoe Thailand veertig jaar geled…
• Melding: Ongeldige boot ini: Regelmatig komt het voor bij diverse mensen, de melding: ongeldige boot.ini. Wat houdt dit nu in en wat kan er aan gedaan worden? De boot.ini is een opstartbestand die er voor zo…

Bronnen en/of referenties

• Cummings, Joe & Burke, Andrew. (2005). Lonely Planet Laos. SNP SPrint Pte Ltd: Singapore.