Reisverhalen en Mongolïe

Het Nadaam-Festival in Mongolië

Het Nadaam-Festival in Mongolië

Op 11 juli is elk jaar in Mongolië het Nadaam-festival. De wereld staat dan even op zijn kop in Ulaanbaatar. Alle televisies in de grote stad zenden live beelden uit van de 'urendurende' traditionele openingsceremonie en de wedstrijden. Het gaat dan om boogschieten, paardrijden en worstelen. Mocht je in de gelegenheid zijn zorg dan dat je erbij bent. Wij hadden tijdens de Transsiberië Express rondreis ook nog eens het geluk dat we in een naburig dorp werden uitgenodigd...


Het was 10 juli, morgen zouden we naar Ulaanbaatar terugkeren en dan zat de trektocht door Mongolïë er op en gingen we met de trein door naar Peking. In het hele land zijn voorafgaand aan het fetival al vele lokale evenementjes. Wij werden uitgenodigd door de burgemeester van een naburig dorp om de worstelwedstrijden en de huldiging van de paarden die hadden gewonnen bij te wonen. Een geweldige kans om het allemaal eens van dichtbij mee te maken.

Worstelen

We kwamen aan op een veldje waar voor ons (lees: toeristen) banken werden neergezet om alles goed te kunnen volgen. Opvallend was dat er steeds twee 'setjes' aan het worstelen. Deze worstelaars werden bijgestaan door secundanten die hun traditionele hoofddeksel in bewaring neemt en ze aanmoedigt. Daarnaast was er een scheidrechter per wedstrijdje. De traditionele outfit bestaat uit leren laarzen, een broekje en een typisch bovenstuk.

De mouwen worden met touwtjes voorlangs en op de rug vastgebonden zodat de borstkas bloot blijft. Er werd verteld dat dit een oude traditie was om uit te sluiten dat het niet een vrouwelijke worstelaar betrof. Ook werd beweerd dat ze zo juist op adelaarsvleugels lijken. Dat leek me een logischer verklaring want er bestaan vrouwen die worstelen en dat mag ook. Bovendien paste bij het beeld wat ik zag. Voordat de mannen met de wedstrijden beginnen begroeten ze met rare danspasjes de hoeken van het speelveld. Dit zou een eerbetoon aan de adelaar en de organisatoren van het festival zijn. Er wordt gestreden om de titels als Olifant, Arend en Titaan. De winnaar van de wedstrijden waar wij in het dorp naar keken won een kleurentelevisie. De tweede en derde winnaar een tapijt. De winnaar van het Nadaam-evenement wint grote nationale bekendheid en is in één klap beroemd, de roddelbladen staan vanaf dat moment vol over hem. Deelnemers moeten van Mongolese afkomst zijn. Veel worstelaars zijn populaire sumiworstelaars in Japan, maar japanse worstelaars mogen niet meedoen aan het Nadaam-festival. Tijdens die middag werden er ook prijzen uitgedeeld aan de winnaars van de lokale paardenraces. Ze reden ererondjes om het veld van de worstelaars heen en zongen traditionele liederen, een erg mooie sfeer. Wel een beetje rommelig want de paarden deden niet altijd wat men wilde. En de jocky's trouwens ook niet. Deze zijn soms erg jong en moe van al die festiviteiten. De wedstrijden gaan om de paarden van een bepaalde leeftijd: in ons geval zeven jaar. De jocky's zijn zo licht mogelijk. En daarom dus vaak erg jong. Ook zij konden een televisie of tapijt winnen. De paarden zelf waren opgetuigd met alle medailles die ze al eens hadden gewonnen.


Paardenraces op het Nadaam-festival

De volgende dag kwamen we aan in Ulaanbaatar en gingen we naar de paardenraces. Deze worden buiten de stad gehouden en iedereen wil daar dan naartoe. Dat is dus een megafile bij uitstek. Maar dat lossen ze op door iedereen eerst de stad uit te laten rijden over alle beschikbare banen en degenen die de stad in moesten werden aan de kant op een veld geparkeerd. In Nederland zou je woest worden maar daar werd gewoon het picknick kleed neergelegd en er waren er ook bij die een barbeque bij zich hadden (wellicht commercieel). We kwamen aan op het evenemententerrein. Daar was het erg gezellig. Allemaal eettentjes en allerlei soorten mensen. Veel in traditionele kledij en anderen gewoon in westerse kleding. Grappig om te zien hoe er in de mensenmassa ook gewoon groepjes paarden staan, grazend en met een touw om hun poten om grote stappen te voorkomen. Vriendelijke techniek die ik nog niet kende. Het was heerlijk om tussen al die mensen door te lopen een gevulde pannenkoek te eten en met de hele massa in spanning af te wachten. De race loopt over een parcours van 30 kilometer lengte. Het festival is de finish. Af en toe hoor je informatie via de mensen om je heen, waar ze ongeveer waren op dat moment. En dan de finish.... 'doodeng' ! Iedereen rende naar de winnaar en de winnaar gevolgd door de andere paarden stormen allemaal het publiek in. Gelukkig was het niet ineens een grote groep en kwamen ze ongeveer één voor één over de finish de menigte in. En al die mensen erop af, op de winnaars dus. Ze deden hun best het paard aan te raken en als dat lukte waren ze apetrots. Ze raakten hun voorhoofd aan met de hand en raakten familieleden ook op deze manier aan. Na de eerste tien werd het een beetje rustiger gelukkig en kon je een beetje overzien wat er nou aan de hand was. Beetje eng vond ik het wel maar ik had het voor geen goud willen missen!

Ik ben zelf niet meer in het stadion geweest, vanwege te weinig tijd. Maar ben je in de gelegenheid dan raad ik je aan dit evenement in te plannen! Zodat je alle drie sporten kunt volgen: boogschiten, paardenraces en worstelen en kunt genieten van de traditionele opening met al zijn praal en pracht: Djengez Khan komt dan weer tot leven....

Special Transsiberië Express




© 2008 - 2009 Hoptunaa, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 04-05-2008, laatst gewijzigd op 04-07-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hoptunaa is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Het Nadaam-Festival in Mongolië"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.