Een tiener in Frankrijk op vakantie

Een eerste Franse vakantie van een tiener en haar vriendinnen op een camping in het zuiden van het land. Weinig gezien, veel beleefd!

Een vakantie in Frankrijk is voor veel Nederland al op jonge leeftijd weggelegd, maar niet voor mij. Mijn ouders waren geen vakantiegangers en al helemaal niet met een sleurhut naar een tijdelijk verblijf.

Op mijn 17e moest het er dan toch maar van komen en samen met 3 vriendinnen zouden we naar een Franse camping gaan. Een adres op aanraden van een bekende die er erg over te spreken was. Henk, de vader van een van mijn vriendinnen opperde ons te brengen. De ouders vonden eigenlijk allemaal dat de treinreis er naartoe wel een erg groot avontuur was en dus was er besloten dat een van de vaders ons zou brengen. Henk had een grote stationcar en onze spullen konden met groot gemak achter in zijn auto.

De dag, of eigenlijk nog nacht, van ons vertrek vonden we het toch allemaal wel spannend en Henk gaf ons continu aanwijzingen hoe alles gepakt moest worden. Het viel me op dat hij zelf eigenlijk nooit wat zelf deed, maar hoe dan ook de spullen zaten er uiteindelijk allemaal in en we vertrokken richting België. Nog niet de stad uit of Henk keerde al om. Luid mopperend gaf hij aan dat zijn paspoort nog op tafel lag en tja, dat had ook hij toch echt nodig. Eenmaal echt op weg ging het zo halverwege de nacht best voortvarend en al snel waren we bij de Belgische grens. Een iets minder vriendelijke Belg vroeg om onze papieren en dirigeerde ons snel weer de weg op. Ik kon me bij zijn humeur wel iets voorstellen, de hele nacht staan voor een enkele auto is ook geen pretje. Henk begon er zin in te krijgen, was in de overtuiging dat je in België geen bekeuring op kunt lopen en dus ging hij stevig op het gas. Na een kleine sanitaire stop bereikte we vrij snel Brussel en omdat Henk daar bekend was dirigeerde hij de auto netjes voorbij Brussel op naar de Franse grens.

De koffie en broodjes onderweg waren inmiddels welkom en bij de Franse grens konden we het daglicht aanschouwen en warmde het luchtruim al aardig op. 3 meiden achterin begon plots minder prettig te worden en de raampjes gingen open en de blouse werden verruild voor het topje.

Het viel ons op dat het snel drukker werd op de weg en ik verwonderde me over de Franse rijstijl. Ze hebben het autorijden niet echt uitgevonden kon ik concluderen. Links en rechts werden we ingehaald, terwijl Henk behoorlijk door reed, en de gebarentaal in de auto’s was duidelijk. Plots mopperde Henk “ shit, 14 juli Nationale feestdag”. Hadden we even niet over nagedacht en nu zaken we, terwijl we Parijs naderde, in een enorme wolk van auto’s. Henk begon het inmiddels ook benauwd te krijgen en toen hij er bijna de brui aan wilde geven konden we eindelijk onze weg naar het zuiden vervolgen. Opgelucht kunnen we ademhalen dat we het zonder kleerscheuren hadden overleefd en met de kaartjes op schoot gingen we richting de zon.

Ik had me de weg zo voorgesteld dat het een lange rechte weg naar Spanje was en even voor de grens moesten we ergens rechtsaf. De werkelijkheid lag iets genuanceerder en met mijn gebrekkige aanwijzingen wist hij de camping uiteindelijk te bereiken. Het was al donker maar konden toch snel het terrein op. De vragen die ik in mijn schoolfrans stelde werden dusdanig beantwoord dat ik nu nog niet weet of hij me antwoord gaf of me uitgescholden heeft. Die man sprak snel en ons Frans was bij lange na niet goed genoeg om die man te volgen. Met was zoeken en vragen kwamen we uiteindelijk wel waar we moesten zijn, de tenten snel opgezet en de spullen in een hoek gesmeten. We waren inmiddels uitgehongerd en wilde echt wat eten.

Het restaurant was op de geur te bereiken. Etensluchten kwamen ons te gemoed en aangekomen moesten we harder zoeken naar een plaats dan naar het restaurant zelf. Veel gezinnen, met verveelde kinderen en hier een daar inclusief opa en oma. Een vriendelijke ober wees ons op de veranda. Daar waren nog plaatsen en met dit weer was het geen enkel probleem om daar ons avondeten te nuttigen. Ondanks het late tijdstip zat het restaurant nog helemaal vol en het vinden van iemand die onze bestelling op zou nemen was geen gemakkelijke opdracht. Uiteindelijk toch gelukt en het eten was er, tot onze verbazing, dan weer wel snel.

Na het eten ging Henk richting tent om nog enkele uren te slapen en wij gingen ons “gereed maken” voor het uitgaan. Taxiverkeer voor naar het dorp was prima geregeld en aangekomen was het uitgangscentrum niet meer dan een discotheek en enkele kroegjes. De discotheek was wel overvol, want we moesten zelfs even wachten. Binnengekomen hebben we ons verwonderd over de omgang. Het bleek veel groter dan gedacht, niet helemaal onze muziek, maar met een drankje even rondlopen en kijken naar het publiek de entourage etc. bleek zinvol. Toch wel moe van de lange rit zijn we eten gebleven en voor de terugreis stond er al weer een taxi klaar.

Henk had het er maar moeilijk mee maar hij moest toch echt opstaan en de auto richting Nederland nemen. Maandag moest hij nl. weer aan het werk. Nog even uitgezwaaid en op zoek naar de douche en wc’s. Deze bleken dichtbij dus wel handig, maar kregen meer dan “redelijk” konden we ze niet noemen. Toch maar even snel onder de douche en daarna het mandje in. Het mandje was heerlijk maar van korte duur.

De volgende ochtend werd ik wakker met geluiden van blaffende honden, kinderen die gewaarschuwd werden en een vader die zijn mandje nog niet voor de dag wilde ruilen. Een van ons kwam op het idee om het bedje voor het strandbedje bij het zwembad te verruilen en daar met een koptelefoon en lekkere muziek het slaapje voort te zetten. Een prima plan en met de badkleding, muziek en een handdoekje naar het zwembad gelopen. Onderweg veel dagelijkse – Nederlands – klein leed. Een huilende baby die van een afstand al te ruiken was, een kind dat van zijn fiets gevallen was en een moeder die de kroost maar niet rustig kreeg. Heeeeeel veeeeel kinderen dus. Niet helemaal ingecalculeerd, maar met een muziekje op konden we ons wel afsluiten.

Een leuk plekje was zo vroeg snel gevonden en om de beurt zouden we voor drankjes en eten zorgen. De koptelefoon op met lekker muziek en slapen maar. Helaas kwam kort daarop een gezin bij ons zitten, niet zozeer de kinderen maar de ouders waren irritant. Hard getaald en vooral blij met de aandacht van omstanders gingen ze enkele plaatsen voorbij ons zitten. Men vond het nodig om omstanders aan te spreken en te keuren op uiterlijk. Zelf niet echt een bron van genoegen om naar te kijken vonden ze het nodig om iedereen te bekritiseren en de buren waren daar ook het slachtoffer van. De buren bleken er al langer te zijn en begonnen aan de muur te “plukken”. Dit plukken resulteerde in het naar voren halen van een tussenschot. Om de paar meter bleek er zo’n schot te zijn en dat bleek een uitkomst. Het asociale gezin mopperde nog wat maar de echte herrie was voorbij. Ons slaapje was nu verzekerd en deed goed. Halverwege de ochtend voelde we ons weer een beetje mens en vonden dat we ons het relaxte Franse leven maar op ons in moesten laten werken. Loom zijn, wat eten, af en toe het zwembad in om af te koelen kom je wel de dag door. Hoewel het druk was aan het zwembad was het ruim opgezet en prima te doen. De eigenaren van de camping liepen nu ook rond. Een klein stel, zij een kittig vrouwtje dat heftig gebaren makend zaken aan het regelen was en hij rustig met een glaasje wijn in de hand die rondliep om te kijken of alles nog naar wens was. Niet meer enorm actief, daar hadden ze nu personeel voor, maar wel de supervisie houdend. Een typisch Frans stel van eind veertig.

Voor iedere dag was een programma, m.n. voor kinderen, samengesteld en werd druk bezocht. Voor de achtergebleven camping bezoekers ideaal om meer in het zwembad te vertoeven. Was luchtbedden hadden nu plots de ruimte en de zon was s middags heftig. Twee van ons hadden geen zonnebrandcrème opgedaan en in de namiddag, bij het drinken van een zoetig drankje bleek dat de huid nogal verkleurd was. Niet het geliefde bruin, maar erg rood. Met wat te laat opgedane crème proberen de boel te verzachten maar hielp niet echt. Het wit van de avondkleding voor de discotheek stak sterk af bij het rood en de schouderbandjes deden veel pijn. Maar ja, we hadden vakantie en dan kon de discotheek niet ontbreken.

De discotheek was weer behoorlijk vol en het publiek was overwegend Nederlands en Engels. De Engelse jongens waren dus, slungelig, wit en erg dronken. Een beetje tegen me aanhangend begon een van die jongens een heel verhaal af te steken en hoewel ik aangaf dat ik er geen zin in had vertelde hij gewoon door. Volgens mij hoorde hij me niet eens. Blij dat ik door iemand gered werd om mee te dansen. De discotheek had iets betere muziek kunnen hebben, maar was zeker niet verkeerd. De drankjes waren lekker en de alcohol ging er goed in. Diep in de nacht lieten we ons vervoeren naar de camping. Bij het instappen wilde er nog zo’n engelse jongen mee, maar met zijn half gare hoofd was deze eenvoudig buiten te houden.

Zo hobbelde we enkele dagen door. Het rood op de huid werd langzaam bruin, het relaxte leven begon op ons in te werken en halverwege de week maar wat cultuur opsnuiven. Van de eigenaar hoorde we dat er een mooi kasteel in de buurt was met een schitterend uitzicht. Gewapend met fototoestel zijn we richting kasteel gegaan en ja het was een mooi kasteel en het uitzicht was betoverend. Nu, jaren later, besef ik me pas hoe het was. Vreemd genoeg was ik er op die leeftijd niet mee bezig en mijn vriendinnen misschien nog wel minder. De herinneringen hebben we wel.

Ik begon me na enkele dagen wel te ergeren aan de wc’s. Ik weet nu waar “ de Franse slag” vandaan komt. Echt vies was het niet, maar echt kraakhelder was het ook niet. De schoonmaakdame die rondliep zag er zelf bezweet uit en had of deze kleding al enkele dagen aan of het zweet was haar van nature iets te ruim bedeeld. Hoe meer we er op gingen letten hoe erger het werd. Tot we ze in de campingwinkel tegen kwam en ze bij de verswaren stond. Ik werd echt onpasselijk en een vriendin moest me mee naar buiten nemen. Ik visualiseerde hoe dat lichaam vol met zweet met de verse spullen in contact kwam en de kaas die er eerder nog lekker uitzag heb ik niet meer aangeraakt. Gelukkig hadden we nog voorverpakte zaken liggen en het resterende aantal dagen heb ik dat op brood gedaan. Toen een vriendin grapte dat ze ook nog kok in het restaurant was heb ik moeten overtuigen dat dit niet zo was en ik heb de eigenaar gevraagd of ik even snel in de keuken mocht kijken. Hij snapte er niet veel van, maar vond het allemaal prima.

De laatste avond hadden de engelse jongens ons op de camping gevonden en dachten even de boel op stelten te komen zetten. De zo rustige kleine eigenaar veranderde plots in een agressieve kerel die die slungels zijn terrein af dirigeerde. Het ging het goed en snel af. De jongens waren nog niet weg of de man was weer de bekende rustige eigenaar en pakte zijn wijntje op en liep door. Heel apart!

Halverwege de ochtend stond Henk voor ons, had er een lange rit opzitten en was toe aan koud biertje. Verhit ging hij in een tuinstoeltje zitten en slokte zijn biertje erg snel naar binnen. Een 2e ging er wel in en hij vroeg ons naar de week samen. We hadden ons vermaakt, geen mot gehad en enkele vrienden in de discotheek opgedaan, niet zijnde de Engelse jongens. Leuke vakantie dus!

Het inpakken leek allemaal veel makkelijker te gaan en al helemaal de auto in. Henk genoot nog even van de luie tuinstoel en zijn drankje en enkele uren laten stonden 4 meiden klaar om naar huis te gaan. Henk was in slaap gesukkeld en leek met een moker nog niet wakkeer te krijgen. Na een koel glaasje water over zijn hoofd besloot hij toch maar op te staan en achter het stuur te kruipen. De eigenaar liep langs toen wij vertrokken en zwaaide ons uit.

Op weg naar huis en terug naar de grote weg om Parijs aan te houden. De zondag dat wij Parijs passeerde was het beduidend rustiger dan de 14e en hoewel je niet zomaar om Parijs heen bent konden we wel doorrijden. De avond viel en de auto was inmiddels afgekoeld. Aangezien het blijkbaar in Nederland ook mooi weer was geworden was het wel lekker om in de avond thuis te komen. Vreemd toch dat de terugreis altijd korter lijkt. Maar de ervaring van een eerste vakantie in Frankrijk nam niemand me meer af.

Heb ik veel van Frakrijk gezien, nee. Later heb ik Frankrijk op een andere manier leren kennen en vind het een prettig relaxed land, maar de eerste keer en dan ook nog als tiener naar die vreemde Fransen kijken is toch wel een ervaring op zich. Een absolute aanrader! © 2008 Annastaal, gepubliceerd in Reisverhalen (Reizen en Recreatie) op 24-04-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Annastaal is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Frankrijk - het land van de wijnen: Frankrijk is een populair vakantieland onder de Nederlanders. In de vakantie gaan we massaal met de caravan naar Frankrijk toe. Ook wereldwijd is Frankrijk een land dat ve…
• Wijnklassificatie in Frankrijk: Frankrijk kent vier kwaliteitskeurmerken. Deze zijn van hoog naar laag: Appellation d'Origine Contrôlée (A.O.C.), Vin Délimité de Qualité Supérieure (V.D.Q.S.), Vin de Pays en…
• Kruidenwijn, lekker en anders: Deze kruidenwijn is niet alleen erg lekker, maar ook nog eens makkelijk te maken. In de wicca is deze wijn traditioneel bij het vieren van Samhain (Halloween)
• Wereldkazen : Laguiole: Laguiole die soms ook wel Tome de Laguiole genoemd wordt is een kaas uit Frankrijk uit de regio Auvergne.
• Cremant de Bourgogne, sprankelend wijntje: Een lekkere mousserende wijn is cremant de Bourgogne. De wijn is een goed alternatief voor champagne. Misschien iets voor de komende feestdagen? Wat is eigenlijk he…