Gardameer en de Dolomieten

Het verslag beschrijft het verblijf aan het Gardameer en in de Dolomieten + de uitstapjes die wij daar gemaakt hebben Vakantie Italie 2004

Vrijdag 27 augustus

Vandaag gaan we op weg naar Italie maar overnachten in Mannheim en gaan morgen naar het Gardameer (Castello di Brenzone).
Bij het Etaphotel in Mannheim zagen we een meubelzaak (soort Ikea) waar je ook kon eten.
We namen allebei een schnitzel met een ½ ltr bier voor Jan en een fles wijn voor Sary, aanbe-volen door een Hollander die er werkte. Toe een heerlijke ijskoffie. Kosten 16 euro, dus lek-ker gegeten voor een spotprijs.
Nog even TV gekeken (Olympische Spelen), wat gelezen en vroeg naar bed.

Zaterdag 28 augustus

Na een goed ontbijt om 8.35 uur vertrokken. De reis verliep voorspoedig (1e uren meer dan 100 km per uur) maar bij Munchen dreigde het mis te gaan; Files! Gelukkig viel het voor ons mee en om 13.30 uur waren we in Oostenrijk.
Nog even tanken in Worgl en daarna op naar Italie. Bij Bolzano ging het mis. File rijden tot Trento! Dus halverwege eraf, maar ook de andere wegen zaten vol! Zo kostte het een hoop tijd om in Tarbole te komen, waar de autostroom zich splitste richting Riva del Garde of Brenzone.
Via Malcesine waren we om 20.15 uur in Brenzone maar toen konden we het hotel niet vinden.
Dus maar verder langs het Gardameer naar het zuiden, tot we in de volgende plaats kwamen. Vandaar weer terug en gelukkig; Daar was het hotel, vlakbij het haventje en de kerk.
Dit had beter in de omschrijving kunnen staan (stond goed in de omschrijving van Kras vermeld, maar dit lazen we pas de volgende dag!) of tussen welke km’s het hotel ligt. (staan goed aangegeven langs de weg) in Casteletto di Brenzone. Totaal 1445 km gereden.
21.00 uur was dus te laat voor het avondeten dat stipt op tijd om 19.30 uur wordt geserveerd. Ook was er geen plek meer om vrij te parkeren, en tussen 8.00-21.00 uur moet er betaald worden. Direct na ons kwamen er nog 4 Hollanders veel te laat aan.
Achteraf bleek dat er dit weekend 11 miljoen Italianen van plaats gewisseld waren, met 101 doden tot gevolg.
We sliepen in een dependance van het hotel, iets verderop in de straat.
Maar goed we zijn dus maar een pizza gaan eten in een restaurant met prachtig uitzicht over het meer en de lichtjes aan de overkant. Om 22.00 uur was er vuurwerk te zien aan de over-kant van het meer, maar wij waren op en zijn gaan slapen.

Zondag 29 augustus

Redelijk vroeg wakker, zodat we opmerkten dat de kerkklok 6 uur sloeg en na 3 minuten weer. Om 8.00 uur even de parkeermeter bijgevuld en ontbeten.
Bij terugkomst bleek er water door het plafond langs de lamp te lopen en in straaltjes op de grond in de badkamer te lopen.
Boven ons was iemand van het personeel druk bezig een verstopping te verhelpen. Even later klonk een knal en werkte er niets meer in de badkamer. Zowel de lichten als de boiler deden het niet meer.
Toch maar naar een kiezelstrandje gegaan om te zwemmen in het Gardameer.
Op het meer zag het zwart van de witte zeilen; er was een regatta bezig. Het water was heerlijk, de zon scheen volop, dus wat wil je nog meer? Geen waterslang van meer dan 1 meter dus! (dit bleek een adder te zijn). Het dier kwam vrolijk aanzwemmen en dook pas onder toen iemand op een luchtbed dichterbij kwam. Een uurtje later kwam hij opnieuw langs, gevolgd door 2 veerboten die wat passagiers afzetten en ophaalden en daarna weer snel wegvoeren.
Ondertussen was het etenstijd en we besloten aan de haven wat te gaan eten. De portemonnee werd opgehaald in het appartement en men bleek alles in de badkamer weer in orde gemaakt te hebben.
Bij het verlaten van het hotel schoot een hagedis voor onze voeten weg onder een kast van de hal. Weer even schrikken dus! De lunch was perfect en werd door ons aangevuld met een vruchtenijsje (zeg maar gerust IJS) wat heerlijk was.
De rest van de middag heerlijk gezwommen en gezond en genoten van de activiteiten op het meer.
Het avondeten was ook prima. Aan onze tafel bleken mensen te zitten die ook enkele weken achter elkaar steeds 1 week in een bepaalde plaats verbleven en de 2e week ergens anders. Een stel kwam uit Luca en het andere stel uit Pfaffenhofen, waar wij vorig jaar geweest zijn.
Na het eten nog wat kaarten geschreven, wat gedronken en gaan slapen.

Maandag 30 augustus

´s Morgens om 5 uur regende het pijpenstelen en ook onweerde het. Om 7.30 uur was de straat al weer opgedroogd.
Na het ontbijt, waar 4 gasten perse aan een andere tafel wilden zitten en uiteindelijk hun zin kregen, vertrokken naar het noorden van het Gardameer.
Via Malcesine en Riva de Garda een bezoek gebracht aan de Cascade de Varone, een water-val die in de loop der eeuwen de rotsen uitgeslepen heeft.
Daarna naar het Lago di Ledro en door de Val di Ledro via de Valle d’Ampola (waar we een veel mooiere waterval tegen kwamen, gratis en vlak langs de weg), naar Storo en vervolgen het grote en mooie Lago d’Idro.
Vlak voor het Idromeer kwamen we langs een grote forellenkwekerij. De bedoeling was om in Idro te lunchen, maar voor we het wisten waren we door Idro heen gereden. Toen maar geluncht in Crone, in een pizzeria met prachtig uitzicht over het Idromeer. Daarna de bergen in, waar in het dashboard plotseling het lampje STOP begon te branden; De koelwatertempe-ratuur kwam boven de 110 °C!
Na afkoelen tot onder de 100°C de radiator bijgevuld met mineraalwater. Twee bochten ver-der was een benzinepomp, waar we nog eens 2 liter water in de radiator gooiden.
Door de Valle de Toscolano (met stuwmeer) reden we via vele haarspeldbochten naar Garg-nano aan het Gardameer. Iets zuidelijker, bij Toscalano-Maderno, gingen we met de pont naar Torri del Benaco, wat zo’n 75 km omrijden via het noorden van het Gardameer scheelt.
In 20 minuten waren we aan de overkant. Totaal 150 km gereden. Daarna nog lekker gezwommen voor het avondeten.

Dinsdag 31 augustus

Het nachtleven eindigt hier om 2.00 uur, waarna het tot ca. 6.00 uur rustig is. Daarna komt het werkverkeer weer op gang.
Na het ontbijt rondgekeken op de markt en sandalen gekocht.
Daarna vertrokken richting Verona, maar de rit duurde lang, omdat in ieder plaatsje langs het
Gardameer steeds een file stond! Dus maar even gestopt en de radiator tot de nok toe gevuld met water.
Om 12.15 uur waren we in Verona en konden direct parkeren bij de historische Scagliaribrug, waarover je de Adige oversteekt om in het oude stadsdeel te komen.
Bij de Arena was het erg druk, waarna we in een straatje verderop iets aten en dronken. De
prijs was hier 3x lager dan op het plein bij de Arena!
Daarna naar het huis van Julia (van Romeo en Julia) geweest, om het balkon te fotograferen. Ook hier was het erg druk en de muren zaten volgeplakt met liefdesuitingen op kleine brief-jes.
Via een groot marktplein kwamen we bij het Dogenpaleis, waarna we weer teruggingen naar de auto. Onderweg een ijsje gegeten en er verscheen plotseling een politieauto met zwaailich-ten in de winkelstraat, die twee winkeldieven op kwam halen.
Binnen een uur waren we terug in Casteletto en gingen nog even lekker zwemmen. Totaal 110 km gereden.
Tijdens het verblijf op het strandje verscheen de politie die bekeuringen uit ging schrijven, precies op het parkeerterrein waar wij onze auto hadden willen neerzetten. Omdat er op dat geen moment geen plaats was, hadden wij de auto langs de weg geparkeerd, waar de dagen ervoor niet geparkeerd mocht worden, maar nu tot en met 3 september wel i.v.m. zeilwedstrij-den. Van de zeven Hollandse stellen bleken er nu al drie een bekeuring voor fout parkeren gekregen te hebben!
‘s Avonds ontbrak een stel, zij waren naar de Arena in Verona naar de Aida toe.

Woensdag 1 september

Vroeg in de ochtend had het weer geregend en het was bewolkt. In de loop van de ochtend klaarde het op en werd het toch nog 25 °C, de dagen ervoor was het 27-29° C geweest.
Na het ontbijt de radiator bijgevuld, er moet meer dan twee liter water bij! In Garda gepar-keerd bij de haven en de mooie smalle straatjes, met uiteraard volop winkeltjes doorgewan-deld.
Nog even bij de haven de vangst van een visser bekeken en daarna getankt en afdichtmiddel in de radiator gegooid + weer een liter water! De watertemperatuur bleef nu goed en we gingen op weg naar Sirmione, aan de zuidkant van het Gardameer.
Opnieuw een lange file, nu bij Peschiera. Bij Peschiera sloegen we verkeerd af, waardoor we plotseling in Monzambano zaten, een mooie naam voor een klein plaatsje, midden tussen de rode en witte druivenwijngaarden en, tot onze verbazing kiwi´s.
Via Pozzalengo kwamen we dan toch in Sirmione, waar we op een terras, met prachtig uit-zicht over het Gardameer, een pizza nuttigden.
Daarna reden we het heerlijke schiereiland op, tot we niet verder konden en daar stond het prachtige kasteel van Sirmione. Ook het plaatsje zelf is mooi, met opnieuw veel smalle straat-jes en een eigen Lido (strandje).
Voor het kasteel kwamen een man en een vrouw op ons af. Scusi, photographia con la castela? Dat is goed, zeiden wij, want het waren dus Hollanders. Hij wilde echter niet in de camera kijken, want hij was al zo vaak gefotografeerd deze week en zij vroeg of we wilden zorgen dat het kasteel er goed op kwam. Ons advies was dat ze dan misschien opzij wilden gaan, maar dat bleek nou ook weer niet de bedoeling.
De terugweg verliep zonder problemen en in een uur waren we terug in Casteletto. Totaal 115 km gereden. Nog tijd genoeg om te zwemmen in het Gardameer, waar een volwassen zwaan voorbij kwam met een poot op zijn rug , gevolgd door twee jonge zwanen, waarvan de 1e ook zijn poot op zijn rug had gelegd.
Bij het eten ontbraken nu vier personen die s´morgens om 9.30 uur met de bus naar Venetie gegaan waren en daar tot ´s avonds bleven. Om ± 00.30 zouden zij weer terug zijn.

Donderdag 2 september

Na het ontbijt naar het haventje gegaan, waar veel activiteit was van Duitse zeilers die met 9 boten een wedstrijd hielden, zowel ´s morgens als ´s middags. Helaas voeren ze op en neer aan de overkant van het meer, dus er was niet veel te zien.
Dan maar het smalle straatje tegenover het hotel in, naar het Etnografish Museum. Het ging steil omhoog en leverde een mooi uitzicht over Casteletto. Het museum bleek alleen op zater-dag en zondag open te zijn.
Daarna naar Malcesine gegaan, een pittoresk plaatsje met een mooi kasteel, op iets meer dan 11 km van Casteletto.
In het kasteel was veel te zien o.a. de planten en dieren in en rond het Gardameer, met een foto van de wateradder die wij eerder deze week hadden gezien. Er was ook nog een trouwerij met muziek en verder veel mooie uitzichten o.a. vanaf de hoofdtoren met 113 treden.
Na de lunch met een eenvoudige toast en een heerlijke lambrusco terug naar Casteletto en naar het strand waar we de enige waren. Kort daarna verschenen twee zwanen die zich schoon gingen poetsen en daarna verschenen de andere Hollanders.De zeilwedstrijden eindigden ook en de zeilboten kwamen terug om voor anker te gaan. Zo kun je pas zien hoe goed je kon manoeuvreren met deze bootjes.

Vrijdag 3 september

Vandaag een rondje Gardameer gedaan met een stop in Limone, een bezoek aan Brescia en een stop in Lazise.
In Limone was het gezellig; veel terrassen langs het water en veel boten in het water die heen en weer voeren. Een lekkere ijskoffie genomen en daarna verder door de vele tunnels naar Brescia.
Een vervelende stad, waar niets goed aangegeven lijkt te zijn en waar de parkeersplaatsen voor “residents only” zijn. Uiteindelijk hebben we net buiten het centrum geluncht (foto gemaakt van de salade; zag er prima uit) en zijn daarna weer snel de stad ontvlucht. Ons zien ze daar niet meer terug!
In Lazise nog maar weer een heerlijke ijskoffie genomen en onderweg naar Casteletto nog wat inkopen (wijn en pasta) gekocht bij een supermarkt voor een vriendelijk prijsje.
Helaas was er nog een ongeluk gebeurd met een motor, die van voren helemaal in elkaar zat, maar verder ging alles voorspoedig. De hele tocht was 204 km, dus we vonden het wel lekker om weer even te zwemmen, vooral omdat de temperatuur 31 oC bleek te zijn!
Het was goed druk, maar desondanks kwamen de twee zwanen langs, liepen het kiezelstrandje op en lieten zich verwennen met brood en chips door jong en oud.
Voor het eten nog even koffer gepakt, want morgen vertrekken we na Capriana in de Dolo-mieten.
Na het eten nog wat gaan drinken bij de “gelateria” langs het Gardameer, waar ook nog vier andere stellen zaten.
De (jonge) ober leek sprekend op Kezman, de spits van PSV die nu voor Chelsea speelt. Hij bleek Kezman als speler te kennen en wist dat hij op hem leek en vond dat best leuk.

Zaterdag 4 september

Om 9.00 uur vertrokken uit Castello di Brenzone.
Er stond veel wind en er waren veel windsurfers op het meer. In Torbole koffie gedronken en daarna via Riva del Garda en Arco richting Trento.
I.p.v. rechtstreeks naar Capriana te gaan zijn we eerst via Pergine naar Levico Terme gereden en hebben daar bij het meer koffie gedronken (Sary) en aardbeien met slagroom gegeten (Jan).
In Borgo links afgeslagen naar Passo Manghen op 2042 meter hoogte. Een prachtige weg, waar je veel motorrijders tegenkomt. Onderweg geluncht met het prachtige berglandschap op de achtergrond.
In Castello Molina di Fiemma stond Capriana al aangegeven. Hotel Dolomiti was gemakke-lijk te vinden (wij hadden zelfs iemand die ons wenkte en voor ons uitreed).
Een prachtig hotel met mooie kamers en een prachtig uitzicht. Vorige week waren er nog vijfenveertig Hollanders, nu slechts acht! Totaal 162 km gereden.

Zondag 5 september

Om 6.00 uur was het knap fris buiten, maar we zitten dan ook op 1007 meter hoogte. Rond 8.00 uur was het al beter.
Na het prima ontbijt vertrokken voor een lange rit. Eerst rond Capriana rondgekeken bij een steengroeve en in een dorpje verderop werd blijkbaar een feest gegeven; Men was de hoofdstraat (veel meer straten waren er blijkbaar niet) aan het versieren.
Daarna via Castello Molina di Fiemme naar Aura gereden en verder naar Bolzano en Merano. Merano is een mooie stad, waar we nog wel een keer naar toegaan.
Nu de route genomen richting Oostenrijk over de Timmelsjoch. Een prachtige weg met veel mooie uitzichtpunten. Diepe dalen, bergen met sneeuw, haarspeldbochten, prachtig!
Op de Timmelsjoch (2509 meter) wat gegeten en daarna Oostenrijk in om te tanken; De ben-zine was bijna op en in Oostenrijk is het ook nog zo’n 15 eurocent per liter goedkoper.
Bij de afdaling kwamen we (langoor) schapen tegen en koeien die vrij op en langs de weg rond liepen.
Via Sölden naar de snelweg richting Innsbruck, waarbij we Pfaffenhofen passeerden, waar we niet direct heen konden, want de afrit was geblokkeerd.
In Pfaffenhofen waren we vorig jaar in net zo’n prima (kras) hotel als nu in Capriana.
Via Innsbruck over de Brennerpas (10 euro tol) verder naar Bolzano en bij San Michele ver-lieten we de tolweg (7,10 euro) om via de andere kant naar Capriana te gaan.
Helaas volgden we op een gegeven moment Cavalese zodat we rechtsaf richting dal gingen en aan de overkant van het dal terechtkwamen.
Nog even gestopt bij de Piramidi di Segenzano, rotsblokken die balanceren op de punt van een rots. Sary ging nog onderuit op het steile pad, maar gelukkig was alles nog heel.
Daarna via Molina naar Capriana, waar we aan 19.15 uur aankwamen. Vandaag 478 km gereden!

Maandag 6 september

Vandaag wordt Mariska 20 jaar, dus om 7.30 uur haar gebeld om te feliciteren.
Vandaag willen we een korte route rijden. Vlak na vertrek stond de thermometer van het koelwater al op 100 oC en de temperatuur bleef zo hoog, ook tijdens de periode dat we goed door konden rijden.
Er bleek meer dan drie liter water in de radiator te gaan en we zagen druppeltjes water uit een slang komen. De slang bleek gedeeltelijk verteerd en bij een benzine station werden we doorverwezen naar een Forddealer in Predazzo. Deze had de slang (voor een Citröen) niet voorradig maar kon de slang wel inkorten; kosten slechts 10 euro. De radiatortemperatuur bleef daarna constant onder de 80o C.
In Bellamonte koffie gedronken voor een euro per kop, zo goedkoop hadden we nog niet meegemaakt!
Daarna naar de Passo di Rolle, op 1970 meter, in het regionale park Paneveggio, waar we een mooi uitzicht hadden op de directe bergtoppen en waar zo’n honderd koeien in de wei liepen begeleid door tweelingbroers en tweelinghonden.
Sommige bergtoppen waren niet te zien, omdat ze in de wolken verdwenen. Bij de afdaling naar San Martino di Castrozza kwamen we langs twee beeldjes, die vastgezet waren op twee enorme keien.
Na de lunch in Fiera di Primiero reden we een klein stukje terug en reden naar Passo di Cere-da op 1369 meter hoogte, waar het uitzicht op de scherpe kale pieken van de Dolomieten steeds mooier en indrukwekkender werd.
Onderweg stak een zwarte eekhoorn plotseling de weg over, en kwamen we langs een houtbewerker, die zijn werk langs de weg had uitgestald.
In Agordo een stop om wat te drinken, tegenover de grote kerk van dat plaatsje.
Vervolgens via Falcade en de Passo di Valles (waar een mooie tekening van een man en een st. Bernard op een hotel geschilderd was, ter ere van zijn 60e verjaardag (van de man). De st. Bernard liepen we tegen het (grote) lijf bij het kapelletje). Op 2032 meter terug naar Paneveggio en Capriana.
Een prachtige dag, die bewolkt begon, maar zonnig eindigde. In totaal 184 km gereden.

Dinsdag 7 september

We waren al vroeg op en dat kwam mooi uit, want vandaag stond een lange rit op het pro-gramma.
Voor 8.30 uur waren we al onderweg en via Cavalese sloegen we voor Predazzo af richting Moena. We kwamen langs de Olympische Skischans, waar men zowaar al aan het trainen was. We hebben even staan kijken in de kou; het was 11o C! Een vreemd gezicht om de schansspringers over een soort kunstgras naar beneden te zien komen en te zien landen op houtvezel.
Tussen Moena en Canazei koffie gedronken en vanaf Canazei begon het: drie-endertig haar-speldbochten naar de Passo Pordoi. Het was de moeite waard.
Opnieuw prachtige uitzichten op de bergtoppen van de Dolomieten. Op de Passo Pordoi (2239 meter) was het een drukte van belang; veel wandelaars en mensen naar de top van de Piz Boe (3151 meter) die ook lopend te bereiken is.
Wij namen een kop koffie, keken rond o.a. bij het monument voor Fausto Coppi, de beroemde Italiaanse wielrenner, en vervolgden onze weg; 35 haarspeldbochten naar het dal!
We wilden eerst naar Cortina d’Ampezzo, wat een mooie plaats schijnt te zijn, maar voor ons vandaag net iets te ver weg. Halverwege dus afgeslagen naar de Passo de Campolongo (1875 meter) en in Corvaro geluncht.
De volgende pas was de Passo di Gardena (2121 meter) en steeds bleven de mooie uitzichten elkaar opvolgen. Een bergpunt leek precies op een kabouter, die je van achteren zag, met zijn rechterhand op zijn rug. Opvallend was deze dag het grote aantal skiliften dat we tegenkwa-men (en waarvan er veel ook in werking waren) en de vele wielrenners die zich naar boven worstelden op de diverse passen. Ook zagen we veel para-sailers, het was dan ook weer prachtig weer, zo’n 28 oC.
De weg terug naar Canazei ging via de Passo di Sella (2233 meter) waar we op de top twee geiten met twee jonge geitjes tegenkwamen.
Op de terugweg nog een heerlijke ijskoffie genomen in Moena en voor 17.00 uur waren we weer in Capriana, waar net iemand zijn voorraad “open haardvuurhout” aan het aanvullen was en diverse keren met een volle grote rieten mand op zijn rug langs het hotel kwam. Weer goed voor een paar foto’s . Totaal 170 km gereden.

Woensdag 8 september

Al vroeg op en om 7.00 uur de zonsopgang gefotografeerd.
Daarna naar Merano geweest (zie ook 5/9). Een mooie stad met een kasteel, veel gezellige winkelstraatjes, de St. Nicolauskerk met mooie gebrandschilderde glas in lood ramen en een zomer- en winterboulevard, genoemd naar Keizerin Sissi van Oostenrijk. De boulevard loopt door tot aan slot Trautmansdorff, waar een botanische tuin is. Langs de boulevard zijn prachtige bloemperken aangelegd. Het centrum is leuk om door te wandelen. Het aanbod van diverse artikelen is groot, maar de prijzen liggen erg hoog.
Na de lunch, bij een Chinese Imbiss, reden we terug via Lana en de Passo Palade (1512 me-ter) naar weg 42, en daarna naar weg 43, langs het Lago di San Giustina. De route was vrij saai, lange stukken met alleen maar naaldbossen, af en toe afgewisseld door boomgaarden en soms een wijngaard.
Via San Michele reden we de route van 5/9 richting Capriana, maar zorgden er nu voor dat we niet afsloegen richting Cavalese.
Helaas bleek de weg vlak voor Capriana opgebroken te zijn, zodat we alsnog terug moesten en daarna toch richting Cavalese moesten. Dit kostte ons drie kwartier extra + 42 km omrijden. Totaal 255 km gereden. Weer prachtig weer en een temperatuur van 27 oC.

Donderdag 9 september

Zowaar wat later op dan anders!
Na de koffie in Cavalese, met (van buiten) een kerk uit de 13e eeuw, die (van binnen) zeer modern ingericht is, naar de Passo di Lavaze (1805 meter) gereden. Alweer een prachtige route.
Bij de pas was een klein meertje, waar zo’n honderd zwaluwen over het water scheerden en er zo nu en dan iets uitpikten. Een grote vogel pikte in de top van een boom waarschijnlijk insecten van de stam als maaltijd. Plotseling vloog hij weg met iets groots in zijn bek.
Even later verscheen een helikopter, die aan de overkant van het meertje landde, waarna iemand instapte en de helikopter weer opsteeg. De helikopter was nog maar net in de lucht toen het tafereel zich herhaalde.
Daarna was het heerlijk stil, totdat er een bus met Italianen arriveerde. Wat kunnen die een herrie maken zeg!
We vertrokken dus maar snel en kozen daarna voor de Karerpas, wat opnieuw voor prachtige uitzichten op de Dolomietentoppen zorgde.
Voordat we de Karerpas bereikten, kwamen we langs de Karersee, een prachtig groen/blauw meer met een beeld van een zeemeermin in het meer.
Tijdens de lunch zagen we nog een prachtige zwarte vlinder met een gele rand langs zijn vleugels en blauwe stippen erop.
Even verderop kregen we een prachtig uitzicht op het Rosengarten massief, zo genoemd omdat de rotsen bij helder weer bij het ondergaan van de zon rose kleuren.
Via Vigo di Fassa kwamen we bij hoofdweg 48 en gingen richting Canazei.
In San Giovanni (Sint Jan) sloegen we rechtsaf het Val di San Nicola in. De rechtertak liep al snel dood, maar de linkerweg liep door tot een grote parkeerplaats waar al veel auto’s stonden van mensen die in de omgeving kwamen wandelen. Dat deden wij dus ook en onderweg kwamen we weer mooie bloemen en diverse paddestoelen tegen.
Op de terugweg nog even koffie gedronken. Er kwam een “treintje”voorbij met toeristen, dat enkele keren per dag de vallei doorreed vanuit San Giovanni. Via Moena en Predazzo reden we weer terug naar Capriana. Totaal 130 km gereden en opnieuw een prachtige zonnige dag met een temperatuur van 26 oC.

Vrijdag 10 september

Alweer een “late”opkomst, maar om 9.00 uur waren we toch alweer op weg.
In Tesero, iets voorbij Cavalese, moest een mooie kerk staan en dat klopte. Voor de kerk stond al een houten gebouw met diverse beschilderingen, net als in de kerk. Ook waren er mooie gebrandschilderde glas in lood ramen en op de buitenkant van de kerk stond ook nog een metershoge figuur getekend. Op het kerkhof waren veel vrouwen bezig met het verzorgen van de graven.
Via Moena, San Jan en de Karerpas doorgereden naar de Passo Nigra. Vlak voor de pas kon je met een stoeltjeslift naar de Kölnerhütte op 2337 meter. Dat deden we dus. Een retour kostte 9,50 euro.
De tocht duurde ca. 15 minuten en dan kon je vanaf de hut gaan wandelen of bergen beklim-men of genieten van het uitzicht. Het uitzicht was weer prachtig, met in de verte de met sneeuw bedekte Zwitserse Alpen.
Rond lunchtijd werd het steeds drukker, ook omdat de kabelbaan van 12.30-13.30 uur ook pauze hield.
Weer beneden aangekomen reden we over de Passo Nigra naar Prato Au’Isarco, waarbij we langs kasteel Prösels kwamen.
Daarna via Bolzano naar Leifers (we hadden eigenlijk een “binnendoor”route” gepland, maar het aangeven van afslagen en de plaats waar de weg naar toegaat, geeft nogal eens problemen) en daarna via Ora en Castello Molina di Fiemme naar Capriana, waar we bij de plaatselijke gelateria een heerlijk ijsje en ijskoffie nuttigden (zeer goedkoop!). Weer een zonnige dag, 24 oC en 153 km gereden.
Na het avondeten nog even het uitzicht op de bergen bewonderd, waarbij een vleermuis diver-se keren langs kwam vliegen.

Zaterdag 11 september

Iedereen was om 7.30 uur aan het ontbijten en om 8.00 uur vertrokken wij als laatste.
Bij de afdaling naar Castello di Molina di Fiemme dook er plotseling een zwart eekhoorntje op langs de kant van de weg en bleef daar rustig rondneuzen terwijl wij langs reden.
We besloten na Innsbruck richting Wörgl te gaan om daar te tanken en koffie te drinken. Dat laatste gebeurde bij McDonalds (de kwaliteit van de koffie is overal hetzelfde en meestal is de koffie ook goedkoop) in een modern gebouw dat er ook van binnen mooi uitzag.
Tot 20 km voor Munchen ging het prima, daarna was het file rijden tot de afslag Nürnberg/Frankfurt.
Onderweg stopte er nog een bus met Bayern Munchen supporters, op weg naar de wedstrijd Bayer Munchen – Bielefeld (uitslag 1-0), waarbij een jongetje een shirt aan had met daarop de handtekeningen van de spelers, waaronder die van Roy Makaay (die scoorde).
Naar Nürnberg stond het goed vast en omdat wij bij Heidelberg zouden overnachten, kwam het goed uit dat we naar Frankfurt moesten. Ook het laatste stuk konden we goed doorrijden, al was het weer oppassen voor Duitsers in een Audi of BMW die “rustig” met snelheden te-gen de 200 km langs kwamen razen.
De rit verliep verder voorspoedig en van de voorspelde regenbuien hebben we niets gezien, zodat we met afwisselend bewolkt en zonnig weer en een temperatuur van zo’n 24 oC om 17.30 uur bij ons hotel arriveerden.
De meubelzaak was nog open, zodat we daar weer lekker en goedkoop konden eten. Vandaag 706 km gereden, gemiddelde snelheid; 74,3 km/per uur.
’s Avonds verschenen er nog twee heteluchtballonnen en nadat die uit beeld verdwenen waren viel het licht uit. Nadat dit verholpen was zijn we gaan slapen.

Zondag 12 september

Weer naar huis met een berg wasgoed en alles gaat weer z’n gewone gangetje.
Maar we hebben een hele mooie vakantie gehad, Sary wist niet dat Italië zo mooi was.