Corfu: Een ontdekkingsreis in het voorseizoen

Menig vakantieganger haalt zijn neus op voor Corfu, omdat het geassocieerd wordt met massatoerisme. Deels is dat terecht, want de drukke badplaatsen met luidruchtig feestvierende jongeren kun je in het hoogseizoen beter mijden. In het voor- en naseizoen is het eiland op z'n mooist en heeft het veel te bieden: een afwisselend groen landschap, mooie dorpen, leuke verblijfplaatsen, legio mooie stranden, een fraaie hoofdstad en veel mogelijkheden voor wandelingen.

Corfu in een notendop

Van de Ionische eilanden voor de westkust van Griekenland en Albanië is Corfu (Grieks: Kerkyra) het bekendst. Het langgerekte eiland van 60 km lang en nauwelijks 5 km op z'n smalste gedeelte was één van de eerste Griekse eilanden die buitenlandse bezoekers trok. Anders dan bijvoorbeeld op Kreta, waar de eerste bezoekers vooral afkwamen op de klassieke opgravingen, was op Corfu vooral het groene landschap en het aangename klimaat in trek. Corfu's grootste charme is het groene landschap dat bijna nergens hoger reikt dan 500 meter en grotendeels bedekt is met olijfbomen. Onder andere bij Agios Gordis en Kaap Asprokavos groeien opvallend veel cypressen en je ziet er ook veel eiken en kastanjebomen. In het groene heuvelland zorgen de dorpen voor variatie. De kust is echter het mooist. Vooral in het noordoosten en -westen zijn er beschutte baaien, idyllische kustplaatsjes en stranden. Aan de noordwestkust springen vooral de gele klippen van het zogenaamde Canal d'Amour tussen Sidari en Peroulades in het oog (zie afbeelding inleiding) evenals de ruige rotskust tussen Agios Stefanos en Peroulades. Minder spectaculair, maar ook mooi, is de beboste westkust tussen Petriti en Messongi. Er zijn wel toeristische badplaatsen met vrijwel alleen bars, restaurantjes, supermarkten, reisbureaus en autoverhuurders, als min of meer authentieke plaatsen met kleine hotels en appartementen. Specifiek voor Corfu zijn de villa's aan de kust.

Kerkyra: allure en historie

Bijna alles wat buitenlandse bezetters in de loop der eeuwen hebben nagelaten vind je in de hoofdstad Kerkyra. Dankzij de bouwwerken van Venetianen, Fransen en Britten heeft Kerkyra een bijna ongriekse uitstraling. Het oude, voorname stadsdeel met het rechtlijnige stratenpatroon, glimmend plaveisel en exclusieve winkels doet eerder Italiaans of Frans aan. Dat wordt nog versterkt door de arcades van het Liston, met legio terrassen, waarvoor de Parijse Rue de Rivoli model stond (zie afbeelding links). De opvallendste bezienswaardigheid is het Paleis van de Heiligen Michaël en George. Naast enkele rijk gemeubileerde staatsievertrekken kun je een kijkje nemen in het museum voor Aziatische kunst, met o.a. theatermaskers, samoeraizwaarden en kamerschermen. Minder verfijnd, maar eveneens indrukwekkend, is het Oude Fort op een rotsmassief aan de oostkant van het park.

Eenmaal over de brug trekt de markante St. Georgekerk, gebouwd in de vorm van een Griekse tempel, de aandacht. Vanaf de rots heb je een mooi uitzicht. Minder voornaam, maar niet minder leuk is de Campiéllo, de oude joodse wijk, met een wirwar van (trap)straatjes en stegen waarboven de was te drogen hangt. Het is onmogelijk er niet te verdwalen. Aan de rand ligt het bezienswaardige Byzantijns museum met een verzameling iconen en fresco's. De meest tot de verbeelding sprekende kerk is de Agios Spyridon met de opvallende, kastanjebruine klokkentoren. De rijk versierde kerk dankt zijn populariteit aan de zilveren sarcofaag van de beschermheilige van het eiland, Spyros. Aan de westkant wordt de Campiéllo afgesloten door het immense Nieuwe Fort, waar je een kijkje mag nemen in de ondergrondse gangen en gewelven. Enkele kilometers ten zuiden van het oude centrum ligt Mon Repos, een gerestaureerd landhuis in een park. Je vindt er verreweg de interessantste cultuurhistorische bezienswaardigheden van Corfu: de opgravingen van twee tempels, een vroegchristelijke kerk en het interessante archeologisch museum.

Kloosters, ruïnes en dorpen

Buiten Kerkyra heeft Corfu niet meer te bieden dan enkele kloosters en ruïnes, die het vooral moeten hebben van hun fraaie ligging. Opmerkelijk is alleen het Achilleo, het landhuis dat gebouwd werd voor Keizerin Elizabeth ('Sissy') van Oostenrijk. Kunsthistorisch door vermenging van diverse stijlen geen hoogvlieger, maar het uitzicht vanuit de tuin is mooi. Van de weinige kloosters spreekt dat in het drukbezochte Paleokastritsa het meest tot de verbeelding. Vanwege de schilderachtige binnenhof, het kleine iconenmuseum en de kerk. Zorg wel dat je 'fatsoenlijk' gekleed bent, anders kom je er niet in. Veel minder bekend is Agios Georgios, boven het Mirtiotissastrand; alleen het winkeltje al is een kijkje waard. Moni Pantokrator, op de gelijknamige top, biedt een magnifiek uitzicht. De radiomast in de binnenhof doet bizar aan. Van de ruïnes van forten is Angelokastro, iets ten oosten van Paleokastritsa, de mooiste. Het ontbreken van cultuurhistorische toppers wordt deels goedgemaakt door de vele mooie dorpen. Ze zijn vrijwel onaangetast door het toerisme, hooguit worden er kamers verhuurd en is er een enkel hotel. Ze liggen op een heuvel of aan de kust, met huizen in pasteltinten of in het wit. Mooie voorbeelden zijn Doukades, Kalami, Agios Stefanos, Zigos, Strilinas, Sinarades (zie afbeelding linksboven), en Pelekas. Bijzonder is ook het verlaten Ano Perithia op de flanken van de Pantokrator.

Stranden bij de vleet

Mooie stranden zijn er zo veel, dat je zelfs tijdens een drieweekse vakantie elke dag op een ander strand zou kunnen doorbrengen. De variatie is bijna net zo groot. Zo zijn er kilometerslange zandstranden, maar ook kiezelstrandjes in kleine baaien, stranden bij luxe hotels en stranden die soms alleen na een pittige wandeling bereikbaar zijn en waar je zelf proviand mee moet nemen. Bij de meeste stranden is doorgaans wel een taverne. Op sommige kiezelstranden is maar net genoeg plaats om te liggen, maar het kristalheldere, soms turquoise blauwe water maakt dit meer dan goed, zoals bij Boukari en Notos strand.

Wandelen door olijfgaarden

Verreweg de beste manier om het ongerepte Corfu te ontdekken, is te voet over de onverharde wegen, ezelpaden en weggetjes tussen de olijfgaarden. De meeste wandelingen zijn eenvoudig te doen. Gedetailleerde wandelkaarten zijn er niet, evenmin als bewegwijzerde routes. Als je niet helemaal op de bonnefooi op pad wilt is de Wegwijzer van Sunflower een uitkomst. Hierin staan 51 korte en lange wandel- en autotochten op Corfu. De maanden mei, juni, september en oktober zijn de beste wandelperiodes op Corfu. In mei en juni is het eiland groen en vol met bloeiende planten en bloemen. In al deze maanden is het veelal aangenaam met dagtemperaturen van ruim 20 graden.